Still the water (Cannes κριτική) - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Still the water (Cannes κριτική)


Στο υποτροπικό Γιαπωνέζικο νησί Amami, oι κάτοικοι ζουν σε αρμονία με την  φύση, τηρώντας ευλαβικά τις παραδόσεις που έχουν σχέση με αυτήν. Έτσι κατά τη διάρκεια των χορών που διοργανώνονται κάθε πανσέληνο του Αυγούστου, ο Kaito ανακαλύπτει στην θάλασσα ένα πτώμα. Το κολύμπι απαγορεύεται προσωρινά καθώς η αστυνομία συνεχίζει της έρευνες.

Η φίλη του Kyoko βοηθά τον Kaito να εξερευνήσει το μυστήριο του πτώματος, ενώ καθώς ο καιρός περνάει, οι δύο τους θα μεγαλώσουν και θα εξερευνήσουν μαζί με τις οικογένειές τους το μυστήριο της ζωής, του θανάτου και της αγάπης.

Η ταινία της Naomi Kawase, επισκέπτεται ένα σύνηθες θέμα για Ασιατικές ταινίες, αυτό της ζωής και του θανάτου και το πως το αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι σε αυτές τις χώρες. Η ταινία έχει πολύ αργή εξέλιξη και μικρή ανάπτυξη χαρακτήρων, καθώς όπως σε όλες σχεδόν τις ταινίες του είδους οι μαγικές εικόνες από την φύση και οι παραδόσεις παίζουν τον κεντρικό ρόλο. Η σχέση των δύο νεαρών θα κυλήσει παράλληλα με τα τραγούδια και τις γιορτές, καθώς και την αποκάλυψη του μυστηρίου του πτώματος που θα κάνει τον Kaito να επαναπροσδιορίσει την σχέση του με την οικογένειά του, επιρρεάζοντας και την σχέση του με την Kyoko. Η τελευταία, θέλει να προχωρήσουν την σχέση τους σε φυσικό επίπεδο, με τον Kaito να είναι επιφυλακτικός.

Τo Still the water, αν και έχει κάποια καλά σημεία, στερείται πρωτοτυπίας και τελικά αξίζει να το προσέξει κάποιος μόνο για την φωτογραφία του. Η ταινία είναι στο επίσημο διαγωνιστικό των Καννών.