Second Chance (Κριτική Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης) - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Second Chance (Κριτική Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης)


Ειδική προβολή της νέας ταινίας της Susanne Bier έγινε το Σάββαto 1/11 στις 20:00 στο Ολύμπιον, όπου αναπολήσαμε τις καλές εποχές του 51ο  Φ.Κ.Θ., όταν το αφιέρωμα στη συγκεκριμένη μας είχε χαρίσει εξαιρετικές προβολές και πολλές στιγμές συγκίνησης.

Εδώ έχουμε μια ιστορία την οποία παρακολουθούμε από την οπτική του κεντρικού ήρωα ταυτιζόμενοι με την ψυχολογία του. Βλέπουμε τον τρόπο με τον οποίο θα αντιδράσει όταν θα βρεθεί αντιμέτωπος με ένα σκληρό παιχνίδι της μοίρας αλλά και τις οδυνηρές συνέπειες των αποφάσεων που θα πάρει. Ο Αντρέας, αστυνομικός στο επάγγελμα, έχει χτίσει μία ιδανική ζωή σε ένα όμορφο σπίτι της δανέζικης εξοχής, με την όμορφη γυναίκα του και το νεογέννητο μωρό τους.

 αρχείο λήψης (1)

Από τα πρώτα λεπτά της ταινίας επιχειρείται ένας παραλληλισμός ανάμεσα στη ζωή αυτού του ζευγαριού και ενός άλλου στην ίδια κατάσταση (ζευγάρι με παιδί). Η ομοιότητα, βέβαια, περιορίζεται μόνο στην κοινή φάση της ζωής τους αφού, κατά τα άλλα, το δεύτερο ορίζεται αντιστικτικά προς το πρώτο. Έχουμε να κάνουμε με δύο ναρκομανείς, παρατημένους από τη ζωή, χαμένους στον κόσμο της μεθαδόνης, με τον άντρα να κακοποιεί άγρια τη γυναίκα του. Το σοκαριστικό, ωστόσο, της υπόθεσης είναι η ακραία παραμέληση του βρέφους τους, η οποία αποδίδεται με σκηνές τρομερά σκληρές και απάνθρωπες.

Κινούμενοι στα όρια μίας αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, οι ζωές των δύο ζευγαριών θα μπλεχτούν σε τέτοιο βαθμό, ώστε να ταυτιζόμαστε όλοι τελικά με την απόγνωση του κεντρικού ήρωα και την αδυναμία εύρεσης οποιασδήποτε λύσης. Μετά από τρομερά ηθικά διλήμματα, και αρκετές ανατροπές δοσμένες, βέβαια, με μία δόση μελοδράματος που δεν ήταν απαραίτητη, θα φτάσουμε, κοινό και χαρακτήρες, στην κάθαρση, στη λύση και, άρα, την αισιόδοξη πτυχή που προκρίνεται ήδη από τον τίτλο.

αρχείο λήψης

Η ταινία βλέπεται πάρα πολύ ευχάριστα, όπου το «ευχάριστα» δεν σημαίνει ότι περνάμε καλά με αυτό που βλέπουμε, παρά ότι η πολύ καλή απόδοση της κεντρικής ιστορίας επιτρέπει την ταύτιση του κοινού με τα τεκταινόμενα και την παρακολούθηση των εξελίξεων με αμείωτο το ενδιαφέρον. Όπως και να το κάνουμε ταινίες που κάνουν κοιλιά δύσκολα ξανακερδίζουν το χαμένο θεατή.

Είναι αλήθεια ότι το κοινό της Bier είναι εξοικειωμένο στην βαθιά ψυχογραφική της διάθεση και είναι και αυτό που αποζητά από τις ταινίες της. Είναι,ωστόσο, εξίσου αλήθεια ότι η ταινία απομακρύνεται αισθητά από όσα είχαμε συνηθίσει παλαιότερα. Περισσότερες τεχνικές εντυπωσιασμού, περισσότερη ένταση από το φυσιολογικό, περισσότερο μη ρεαλιστική ροή των γεγονότων. Αν και είναι μια καλή ταινία, δεν εκπροσωπεί πια το δανέζικο σινεμά που αγαπήσαμε στο 51ο Φ.Κ.Θ.

αρχείο λήψης (2)

Ευχάριστη έκπληξη είναι ο γνωστός Nikolaj Coster-Waldau (που, προφανώς, όλοι αναγνωρίζουμε ως Jamie από τη σειρά Game of Thrones), ο οποίος ανέτρεψε τις προσδοκίες μου και με εξέπληξε ευχάριστα. Είχε την ευκαιρία να αναδείξει μία άλλη πτυχή της υποκριτικής του ικανότητας και το κατάφερε και με το παραπάνω.

Δεν χάνει κανείς το χρόνο του βλέποντας τη συγκεκριμένη ταινία, αυτό είναι σίγουρο. Από εκεί και πέρα όμως έχω την αίσθηση ότι η στόχευση της Bier αρχίζει σταδιακά να αφορά ένα κοινό όλο και πιο διαφορετικό από αυτό που αγάπησε τα «Open Hearts», «After the Wedding», «Brodre» κτλ.