Σε λάθος Χρόνο (Locke) - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Σε λάθος Χρόνο (Locke)


Ο Ivan Locke είναι ένας επιτυχημένος εργολάβος μεγάλων έργων, και αφοσιωμένος σύζυγος και πατέρας. Τουλάχιστον έτσι φαίνεται. Την παραμονή ενός από τα μεγαλύτερα και πιο σημαντικά έργα που έχει αναλάβει, ένα τηλεφώνημα έρχεται για να αλλάξει το ρουν της ζωής του μία και καλή, και αυτός καλείται να ανταπεξέλθει στην νέα πρόκληση.Έτσι ξεκινάει από την μία μεριά της χώρας, να κατευθυνθεί οδικώς στην άλλη, όπου η γυναίκα με την οποία είχε μία ερωτική περιπέτεια τον ενημέρωσε ότι είναι στο μαιευτήριο για να γεννήσει το παιδί του. Εκείνος θεωρεί ότι για πρώτη φορά στη ζωή του πρέπει να ξεκαθαρίσει τα πράγματα και να γίνει ο άνθρωπος που πάντα ήλπιζε να γίνει.

Αυτό είναι το Locke, το οποίο από σήμερα το έχετε σαν κινηματογραφική επιλογή.

Εμείς το είδαμε. Και ακόμα δεν έχουμε αποφασίσει αν μας άρεσε ή όχι. Και αυτό γιατί, εκεί που στέκεται η συμβατικότητα κινηματογραφικά, το “Locke”, βρίσκεται στην απέναντι πλευρά.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Το σενάριο και η σκηνοθεσία ανήκουν στον Steven Knight, ο οποίος μας είχε χαρίσει το 2002 το “Dirty Pretty Things”, με την Audrey Tautou, αλλά και το 1998 το “Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος”, του οποίου την παγκόσμια επιτυχία του την ξέρετε. Εδώ λοιπόν τι προσπάθησε να κάνει; Να δημιουργήσει μία αλληγορική ιστορία σχετικά με το ταξίδι. Όχι το οδικό. Αλλά το ταξίδι που θα πρέπει όλοι να κάνουμε στη ζωή μας, και να δούμε τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις. Έτσι τοποθετεί τον πρωταγωνιστή του μέσα σε ένα αυτοκίνητο, με μόνη συντροφιά ένα τηλέφωνο. Το οποίο λειτουργεί ασταμάτητα, με τον Locke στην μία άκρη, και ένα συνονθύλευμα χαρακτήρων από την άλλη. Την γυναίκα του, τα παιδιά του, του συνεργάτες του και την ερωμένη του. Καθαρά οπτικά, η σκηνοθεσία του, αν και περιορισμένη (ένα αυτοκίνητο, ένας αυτοκινητόδρομος, διερχόμενα οχήματα, και βροχή), είναι εξαιρετική, και επιτρέψτε μου, αναπάντεχη. Επικεντρώνεται στις αντιδράσεις του πρωταγωνιστή, με πλάνα μέσα και έξω από το όχημα.

Στον ρόλο του Ivan Locke, συναντάμε τον Tom Hardy, και εδώ την προσοχή σας παρακαλώ. Ο Hardy αποδεικνύει ότι μπορεί να σταθεί σαν πρωταγωνιστής. Φεύγει για λίγο από τα Hollywood-ιανά στούντιο και δοκιμάζει τις δυνάμεις του σε κάτι που θέλει αποκλειστικά και μόνο υποκριτική δυνατότητα.  Αυτό το πετυχαίνει. Δεν ερμηνεύει έναν ήρωα. Είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, και σε κάνει να μπορείς να ταυτιστείς με τα γεγονότα του.

Η ταινία ουσιαστικά είναι ολόκληρη μία μεταφορά. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ο Locke πηγαίνει να συναντήσει το νεογέννητο παιδί του, και καλείται κατά την διάρκεια του δρομολογίου να ξεκαθαρίσει την θέση του, και να θέσει σωστά την πραγματικότητά του. Πρέπει να εξηγήσει στην γυναίκα του του λόγους που δεν θα γυρίσει σπίτι. Πρέπει να εξηγήσει στα παιδιά του γιατί δεν θα πάει σπίτι να δουν μαζί τον αγώνα στην τηλεόραση. Πρέπει να εξηγήσει στους συνεργάτες του γιατί δεν θα είναι αύριο στην έναρξη του έργου. Πρέπει να εξηγήσει στην ερωμένη του γιατί ποτέ δεν θα γίνει αυτός που εκείνη θέλει. Κάθε άνθρωπος με τον οποίο μιλάει στο τηλέφωνο είναι και μία σχέση ζωής η οποία θα αλλάξει ραγδαία μέσα σε ένα βράδυ.

Μέχρι στιγμής ακούγεται τουλάχιστον ενδιαφέρουσα. Και είναι δε λέω.

Εκεί που αποτυγχάνει όμως είναι στον ρυθμό. Τα πρώτα 10 λεπτά είναι εξαιρετικά και θέτουν πολύ σωστά το ύφος της ταινίας. Αλλά μένουν εκεί. Δυστυχώς η ταινία δεν έχει το drive που χρειάζεται προκειμένου να σε κρατήσει σε αγωνία. Θα μπορούσε να αποτελεί ψυχολογική διατριβή. Εκεί πετυχαίνει. Κινηματογραφικά τώρα, θεωρώ λανθασμένη την έξοδό του τέτοια εποχή.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΓΑΝΗΣ


Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Στίβεν Νάιτ, μας παρουσιάζει το φιλμ «Σε Λάθος Χρόνο» (Locke – 2013), το οποίο αποτελεί τη δεύτερη μεγάλους μήκους δημιουργία του. Έχοντας ως βασικό κινητήριο μοχλό το καλογραμμένο του σενάριο – το οποίο θυμίζει έναν συνδυασμό του «Cosmopolis» (2012) του David Cronenberg και του «Buried» (2010) σε σκηνοθεσία του Rodrigo Cortés – ο Νάιτ καταφέρνει να αποσπάσει μία μεστή ερμηνεία από τον μοναδικό ηθοποιό που εμφανίζεται μπροστά από την κάμερα (Τομ Χάρντι) και κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον, να κερδίσει εν τέλει τον θεατή.
«Η διαφορά μεταξύ του «ποτέ» και του «μόνο μια φορά», είναι η διαφορά μεταξύ καλού και κακού…» «Σε Λάθος Χρόνο» (Locke – 2013)
Ο Ίβαν Λόκε (Τομ Χάρντι), είναι ένας απλός άνθρωπος, παντρεμένος με δύο παιδιά κι επιβλέπων μηχανικός σε κατασκευαστική εταιρία. Ένα βράδυ όμως, κάτι που διέπραξε λίγους μήνες νωρίτερα θα γυρίσει να τον στοιχειώσει… και θα αναγκαστεί να πάρει αποφάσεις που θα αλλάξουν τη ζωή, τόσο τη δική του, όσο και των ανθρώπων που αγαπά και τον περιβάλουν.
Ταυτόχρονα όμως απειλείται κι ένα έργο που έχει αναλάβει. Ένα ιστορικό έργο στον χώρο των κατασκευαστικών, καθώς είναι το μεγαλύτερο που έχει σχεδιασθεί ποτέ για να υλοποιηθεί στην Ευρώπη και στο οποίο ο ήρωας μας, είναι ο επικεφαλής εργοδηγός.
Στην προσπάθειά του να κάνει το σωστό και να μην επαναλάβει τα λάθη του πατέρα του, ο Ίβαν Λόκε θα ρισκάρει τα πάντα. Από τη δουλειά του και τη φήμη του, μέχρι την οικογένειά του που αγαπά και τη ζωή που πάλεψε τόσο σκληρά να χτίσει όλα αυτά τα χρόνια.
Για την αρχική ιδέα και τη σύλληψη του σεναρίου, ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Στίβεν Νάιτ, λέει χαρακτηριστικά: «Αναρωτιόμουν αν θα μπορούσα να απογυμνώσω την όλη διαδικασία – να την περιορίσω μόνο στα βασικά. Η ιδέα είναι να βάλεις κάποιους ανθρώπους σ’ ένα δωμάτιο, να κλείσεις τα φώτα και να τους πείσεις να κοιτούν στην οθόνη και να δεσμευτούν με ό,τι βλέπουν.»
Ο υποψήφιος για Όσκαρ για το σενάριο του φιλμ “Βρώμικα Όμορφα Πράγματα” το 2004, Στίβεν Νάιτ, αναφέρει σχετικά: «Στο «Σε Λάθος Χρόνο» (Locke), το ταξίδι είναι αληθινό. Κάποιος ξεκινά με μια δουλειά και οικογένεια και στο τέλος του ταξιδιού δεν του έχει μείνει τίποτα – κι όλα αυτά σε πραγματικό χρόνο.»
Όντως η ταινία είναι εξ ολοκλήρου γυρισμένη σ’ ένα αυτοκίνητο. Το μόνο πρόσωπο που βλέπουμε είναι του Ιβάν (εξαιρετικός ο Τομ Χάρντι), οι υπόλοιπες φωνές ακούγονται μόνο από το τηλέφωνο. Το σκηνικό της ταινίας είναι ένα αμάξι και τα φώτα του δρόμου…
Ο σκηνοθέτης Στίβεν Νάιτ είχε από πολύ νωρίς αποφασίσει ότι όλες οι συνομιλίες θα καταγράφονταν ζωντανά ώστε να καταγράψουν τα συναισθήματα και τις διακυμάνσεις τους. Δεν ήθελε δηλαδή να ηχογραφηθούν σε στούντιο οι συνομιλητές. Στην αρχή είχαν σκεφτεί να ακολουθεί ένα μικρό λεωφορείο το όχημα του Τομ Χάρντυ, αλλά στην πορεία αυτό απορρίφθηκε.
Τελικά, οι ηθοποιοί τοποθετήθηκαν σ’ ένα ειδικά εξοπλισμένο δωμάτιο ξενοδοχείου, αρκετά κοντά στο σημείο που γινόντουσαν τα γυρίσματα με τον Τομ Χάρντι. Υπήρχε τηλεφωνική γραμμή στο αυτοκίνητο, στο δωμάτιο κι άλλη μία για το σκηνοθέτη, ώστε να δίνει οδηγίες. Ο Χάρντυ φόραγε ακουστικό για να εξασφαλίσει ότι ακούει καθαρά.
Όπως φαίνεται και στην ταινία το αυτοκίνητο που αποτέλεσε εν τέλει και το σκηνικό, ήταν μια BMW, από την οποία είχαν αφαιρεθεί οι ρόδες και η οποία εξοπλίστηκε με τρεις RED Epic ψηφιακές κάμερες σε διαφορετικές γωνίες. «Είπα στους ηθοποιούς και στον Τομ ότι θα ήθελα να το αντιμετωπίσουν σαν θεατρική παράσταση», εξηγεί ο Νάιτ. «Αν κάτι πάει λάθος το αντιμετωπίζετε και συνεχίζετε – και το έκαναν όλοι εξαιρετικά».
Σχετικά με το εν λόγω σκηνικό και τον οπτικό δυναμισμό που προσδίδει στην ταινία, ο Κυπριακής καταγωγής, διευθυντής φωτογραφίας, Χάρης Ζαμπαρλούκος, αναφέρει σχετικά: «Κάθε βράδυ παίρναμε μια άλλη γωνία του αυτοκινήτου και όποτε αλλάζαμε κάρτες, αλλάζαμε και φακούς…». Το ταξίδι του Ιβάν εκτυλίσσεται στον δρόμο που ενώνει το Μπέρμιγχαμ με το Λονδίνο.
Γεννημένος στο Λονδίνο, ο Τομ Χάρντι κέρδισε την προσοχή του κοινού με την ερμηνεία του στο “Bronson” του Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν το 2009. Απέσπασε μία υποψηφιότητα για Βραβείο BAFTA για τον ρόλο του στο τηλεοπτικό “Stuart: A Life Backwards” το 2008. Στην τηλεόραση επίσης εμφανίστηκε στα: “Band Of Brothers”, “The Reckoning” και “Wuthering Heights”.
Το βιογραφικό του Χάρντι επεκτείνεται και στο θεατρικό σανίδι και συγκεκριμένη στις παραστάσεις: “Michael in Festen”, “Lucca in Blood”, “Dorimant in Man Of Mode” και “In Arabia We’d All Be Kings”, για το οποίο απέσπασε βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού στα Βραβεία Evening Standard Theatre το 2003, ενώ ταυτόχρονα ήταν υποψήφιος για Βραβείο Olivier, ως ο πιο υποσχόμενος πρωτοεμφανιζόμενος ηθοποιός το 2004. Πρόσφατα ολοκλήρωσε τα γυρίσματα για το “Mad Max: Fury Road” στην Αυστραλία, όπου πρωταγωνιστεί δίπλα στην Σαρλίζ Θερόν.
Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Στίβεν Νάιτ, μετά την αποφοίτηση του από το τμήμα της Αγγλικής Φιλολογίας από το University College του Λονδίνου, εργάστηκε ως παραγωγός για μια διαφημιστική εταιρία του Μπέρμιγχαμ κι έπειτα στο Capital Radio. Το 1998, μαζί με τον Μάικ Γουάιτχιλ άρχισαν να γράφουν σενάρια για την τηλεόραση. Έβαλαν την υπογραφή τους στα “Canned Carrott”, “Commercial Breakdown”, “The Detectives” κ.α. Παράλληλα επινόησαν και πολλά τηλεπαιχνίδια, μεταξύ των οποίων και το “Ποιός Θέλει Να Γίνει Εκατομμυριούχος;”. Ο Νάιτ υπήρξε υποψήφιος για Όσκαρ (Βρώμικα Όμορφα Πράγματα), BAFTA και Ευρωπαϊκό Βραβείο Κινηματογράφου.
Το φιλμ «Σε Λάθος Χρόνο» (Locke – 2013) αποτελεί τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη και σεναριογράφου του Στίβεν Νάιτ – είχε προηγηθεί το “Redemption” επίσης του 2013, με πρωταγωνιστή τον Τζέισον Στέιθαμ. Το κλειστοφοβικό φιλμ, το οποίο εξελίσσεται εξ ολοκλήρου μέσα σ’ ένα αυτοκίνητο, με έντονα θεατρικά χαρακτηριστικά και δραματική εξέλιξη, οφείλει σε μεγάλο βαθμό την επιτυχία του στην καταλυτική ερμηνεία του Τομ Χάρντι.
Η ταινία πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της πέρσι τον Σεπτέμβριο στο 70ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας, ενώ μεταξύ άλλων έχει τιμηθεί με το Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου στα British Independent Film Awards 2013.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΟΥΣΣΟΣ