Rabin, The Last Day: μια... βαρετή ταινία για ένα πολύ σημαντικό γεγονός (κριτική Βενετία) - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Rabin, The Last Day: μια… βαρετή ταινία για ένα πολύ σημαντικό γεγονός (κριτική Βενετία)

8-9-2015 |


To Rabin, The Last Day του Ισραηλινού σκηνοθέτη Amos Gitai, είναι η μεγαλύτερη ταινία στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ της Βενετίας, με διάρκεια 153 λεπτά. Αφορά ένα πολύ σημαντικό θέμα, όχι μόνο για τους πολίτες της χώρας του, άλλα για οποιονδήποτε στη Γη θέλει να ζει σε έναν ειρηνικό κόσμο: την δολοφονία του Πρωθυπουργού Yitzhak Rabin, που σκοτώθηκε το 1995, μετά από μια ομιλία του στο Τελ Αβίβ. Την προηγούμενη χρονιά, ο Rabin έγινε παγκοσμίως γνωστών κερδίζοντας τιμώμενος με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, μαζί με τον συμπατριώτη του Shimon Perez και τον Παλεστίνιο ηγέτη Yaser Arafat, για τις κοινές τους προσπάθειες για την Ειρήνη στη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Φυσικά, ένα τέτοιο θέμα απαιτεί πολύ προσοχή, όμως η ταινία του Gitai θα μπορούσε να είναι μικρότερη σε διάρκεια. Έχει δουλέψει πάνω σε πραγματικό υλικό δημοσιογράφων από την εποχή της δολοφονίας και με κάποια βίντεο, που γύρισε ο ίδιος, όμως το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας είναι μια αναπαράσταση της δολοφονίας από ηθοποιούς, όπως επίσης και των συνθηκών, που οδήγησαν σε αυτή και την εκδίκαση της υπόθεσης αργότερα. Το πρόβλημα είναι, πως οι σκηνές του Gitai δεν είναι αρκετές για να τραβήξουν την προσοχή μας. Το θέμα της ταινίας είναι δυνατό, όχι όμως και η αφήγησή της.

O Rabin δολοφονήθηκε από έναν ακροδεξιό Εβραίο, τον Yigal Amir, που ήταν αντίθετος με την πολιτική του Πρωθυπουργού στις διαπραγματεύσεις του με τους Παλεστίνιους. Δεν ήταν ένα προσωπικό θέμα: δολοφονώντας τον Rabin, έκανε αυτό που ήθελαν να κάνουν οι περισσότεροι εξτρεμιστές Ισραηλινοί. Εκείνη την εποχή, πολλοί υποστήριζαν ότι η ενέργεια πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια κάποιας ευρύτερης συνωμοσίας, όπως ο Gitai απορρίπτει αυτή την άποψη στην ταινία του. Σύμφωνα με εκείνον, τα συνωμοσιολογικά σενάρια αναπτύχθηκαν από εξτρεμιστικά ακροδεξιά στοιχεία στο Ισραήλ, που ήθελαν να αποπροσανατολίσουν την έρευνα για την υπόθεση. Μέσα από την ταινία του, μας λέει, πως ήταν μια πράξη σχεδιασμένη και εκτελεσμένη από εξτρεμιστές, από ανθρώπους που δεν τους ενδιέφερε η Ειρήνη.

Πρόκειται για μια θαρραλέα απόφαση και γι’ αυτό η ταινία είναι σημαντική. Ωστόσο, ο σκηνοθέτης φαίνεται να είναι παραπάνω σίγουρος απ’ όσο πρέπει για το θέμα του. Είναι μια βαρετή ταινία. Στο τέλος της προβολής δέχθηκε θερμό χειροκρότημα, που όμως γνωρίζουμε ότι προοριζόταν για τον Rabin ή για την αναγνώριση του θάρρους του Gitai, σε καμία περίπτωση όμως για την ταινία αυτή καθ’ αυτή.