Poesía sin fin / Ποίηση χωρίς τέλος - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Poesía sin fin / Ποίηση χωρίς τέλος

Είδος: , ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (2 votes, average: 3.50 out of 5)
Loading...

Βρισκόμαστε στο Σαντιάγο της Χιλής. Τη δεκαετία του ’40 και του ’50 ο «Αλεχαντρίτο» Χοδορόφσκι αποφασίζει να γίνει ποιητής, ενάντια στη θέληση της οικογένειάς του. Μπαίνοντας στους κύκλους της καλλιτεχνικής αβάν γκαρντ της εποχής, ο εικοσάχρονος Αλεχάντρο θα γνωρίσει τον Ενρίκε Λιν, τη Στέλλα Ντίαζ, τον Νικάνορ Πάρρα και άλλους πολλά υποσχόμενους αλλά άγνωστους ακόμα νεαρούς συγγραφείς, που στη συνέχεια θα γίνουν οι Μεγάλοι της μοντέρνας λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας. Βυθισμένοι σ’ έναν κόσμο ποιητικού πειραματισμού θα ζήσουν όλοι μαζί, όπως λίγοι αποτόλμησαν στο παρελθόν: αισθησιακά, αυθεντικά, με τρέλα και πλήρη ελευθερία.

Οι εποχές που ο Jodorowsky σόκαρε το συλλογικό υποσυνείδητο χρησιμοποιώντας βλάσφημες μα συνάμα ποιητικές εικόνες έχουν προ πολλού περάσει. Δεν έχει χάσει, βέβαια, ορισμένα από τα γνώριμα στοιχεία που τον διακρίνουν ως σκηνοθέτη αλλά, τώρα που πέρασαν τα χρόνια και οι καταχρήσεις σταμάτησαν (ή ελαττώθηκαν, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω) ο σουρεαλιστής σκηνοθέτης απέκτησε μια διηγητική, αυτοαναφορική διάθεση, κάτι το οποίο φαίνεται στις δύο τελευταίες του ταινίες, τον Χορό της Πραγματικότητας και την Ποίηση χωρίς τέλος. Σε αυτές, με τη ματιά του παντογνώστη αφηγητή ανατρέχει στο παρελθόν του και μας διηγείται με τον φανταχτερό οπτικό του τρόπο τα γεγονότα που τον οδήγησαν να πάρει τα καράβια της ζωής του με τα οποία θα αρμένιζε προς νέα, άγνωστα γι’ αυτόν πελάγη.

Στον Χορό της Πραγματικότητας όπου εξερευνούσε τα παιδικά του χρόνια, υπήρχαν ακόμα σκόρπιες τάσεις βλασφημίας και αποκαθήλωσης, όπως επίσης και η διάθεση για κάποιο πολιτικό σχόλιο. Στη νέα του ταινία, τα πράγματα είναι κατά τι διαφορετικά, καθώς, ενώ περιέχει εικόνες που ενδεχομένως να σοκάρουν –εγχείρημα δύσκολο στην εποχή του άκρατου κυνισμού- και ένα ελαφρύ πολιτικό σχόλιο προς το τέλος της ταινίας, η ταινία χαρακτηρίζεται από μια παραμυθική διάθεση. Παρά τα στήθη, τα γεννητικά όργανα, τα εντόσθια που θα υπάρξουν, αυτή τη φορά, με επίκεντρο το Σαντιάγο της Χιλής, επιλέγει να αναφερθεί σε μια ιστορία βιωματική: αυτή της ενηλικίωσης και αποκοπής από τους γονείς του και την ένταξή του στα μποέμ καλλιτεχνικά κυκλώματα. Την ανακάλυψη του έρωτα και τον ποιητικό οίστρο που τον διακατείχε.

Για να διηγηθεί τη συγκεκριμένη ιστορία, θα επιλέξει να απεικονίσει τα σκηνικά με έναν πραγματικό πανζουρλισμό χρωμάτων, πάντοτε θερμών και να αξιοποιήσει την κάμερα όχι σαν το «τρίτο μάτι» που ήταν την εποχή του Holy Mountain, αλλά σαν το μέσον της αφήγησης. Αν χαρακτηρίζεται από κάτι, παρά τον οπτικό οργασμό που υφίσταται καθόλη τη διάρκεια της ταινίας, αυτή είναι η βατότητά της. Η ιστορία που παρακολουθούμε, αν και εν μέρει ψυχεδελική με τμηματική παρουσία του σουρεαλισμού, είναι μια ιστορία βατή, ένα ταξίδι προς την κάθαρση, όχι όμως την καθολική αλλά τη μερική, καθώς υπάρχχει η υπόσχεση του μετέπειτα ταξιδιού. Προς το παρόν αρκείται σε κιουμπρικικά μπαρ, μπερτολουτσικά διαμερίσματα, τις πάντα αγαπητές του ατραξιόν τσίρκου (ένα μοτίβο με το οποίο μεγάλωσε) και την ποίηση. Μια ποίηση που θα τον φέρει σε αναπόφευκτη σύγκρουση με το συντηρητικό οικογενειακό κατεστημένο και θα τον αναγκάσει να αναζητήσει τη ζεστασιά και τη διέξοδο μέσα από όμοιά του άτομα. Μπαλόνια θα πετάξουν στον αέρα, σκελετοί θα γιορτάσουν το καρναβάλι της ημέρας των νεκρών και, σε γενικές γραμμές, ένα πανέμορφο και εν μέρει γκροτέσκο παραμύθι θα κάνει δύο ώρες να κυλίσουν αβίαστα.

Αν υπάρχει ένα ελάττωμα, ωστόσο, αυτό έγκειται στην έλλειψη βάθους, παρόλα τα πατήματα που υπάρχουν για να σχολιάσει τα τεκταινόμενα ή να οργιάσει ο μαέστρος Jodorowsky. Αντιθέτως, με γραμμικό τρόπο και τη χαρακτηριστική sui generis σκηνοθεσία του αφηγείται μια ιστορία απλοϊκή, την ίσως επιφανειακότερη της καριέρας του. σύμφωνοι, δεν είναι ανάγκη μια ζωή να χτίζει σπαζοκεφαλιές γύρω από την ύπαρξη του ανθρώπου, του παραλόγου της ανθρώπινης ζωής και το ίδιο το κινηματογραφικό μέσο, αλλά είναι κάτι που μέσα μας το περιμένουμε όταν ακούμε πως σκαρώνει κάτι καινούριο. Κάτι που, φυσικά, δε μειώνει το κάλλος και τη ζεστασιά της ως ταινία. Δε συγκρίνεται με το παρελθόν, βαφτίζει στο δικό της παρόν.


Από 14 Σεπτέμβρη, το πρόγραμμα των αιθουσών στο Cinefreaks.gr!