Πλευρικοί άνεμοι (Κριτική Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης) - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Πλευρικοί άνεμοι (Κριτική Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης)

Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (2 votes, average: 4.50 out of 5)
Loading...

Οι Πλευρικοί Άνεμοι του Μάρτι Χέλντε, η πρώτη μεγάλου μήκους του, είναι μια ιδιαίτερη ταινία. Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί ασπρόμαυρο ταμπλό βιβάν, δηλαδή ακίνητους χαρακτήρες για την οπτική αναπαράσταση σκηνών, για να αφηγηθεί την ιστορία του. Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, σε επιστολές μιας γυναίκας από την Εσθονία, που μαζί με χιλιάδες άλλους συμπατριώτες της οδηγήθηκε στη Σιβηρία, στα πλαίσια της εθνοκάθαρσης που πραγματοποίησαν οι Σοβιετικοί το 1941. Η γυναίκα, που για τις ανάγκες της ταινίας πήρε το όνομα Έρνα Νάγκελ, καθώς δεν είναι γνωστό το πραγματικό όνομα της γυναίκας, έστελνε στον άνδρα της Χέλντουρ, από τον οποίο εκείνη και η μικρή τους κόρη χωρίστικαν, επιστολές, όπου του περιέγραφε τα όσα ζούσε, χωρίς φυσικά να γνωρίζει αν τελικά τα λάμβανε ή ακόμα και την τύχη του.

Risttuules3

Ο Χέλντε αφηγείται με πρωτότυπο τρόπο σε μια ταινία, που η βασική της ιστορία δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη (έχουμε δει αρκετές για τις συνθήκες ζωής των αιχμαλώτων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης). Και αν και αρχικά μπορεί να σκεφτεί κανείς πως τα 90 σχεδόν λεπτά ακινησίας θα είναι κουραστικά, τον διαψεύδει το τελικό αποτέλεσμα: μια απίστευτης ομορφιάς συρραφή καθηλωτικών ταμπλό βιβάν, πράγμα οξύμωρο αν αναλογιστεί κανείς την βίαιη πλευρά του ανθρώπινου είδους και την θλίψη, που απεικονίζουν, άλλα και σε πλήρη “σύμπνοια” με την αντίληψη της πρωταγωνίστριας για τα χρόνια αυτά, των οποίων γεγονότα αφηγείται: “Τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής μου πέρασαν σαν ασάλευτα” αναφέρει σε κάποια στιγμή.

anemoi

Οι Πλευρικοί Άνεμοι, τίτλος που δανείζεται το όνομα του από μια φράση του Χέλντουρ, που ελπίζει πως σαν αυτούς θα συναντηθεί κι αυτός ξανά με την γυναίκα του κάποια στιγμή, στο κοινό σημείο αναφοράς τους, το σπίτι τους στην πατρίδα, είναι μια ταινία φόρος τιμής στα χιλιάδες θύματα του σοβιετικού ολοκαυτώματος και στις θυσίες, που κάνει κανείς για την ελευθερία. Έντονα συναισθηματική, χωρίς υπερβολές, με απίστευτη φωτογραφία και μουσική, που θα “κατακτήσει” τους σινεφίλ.