Phantom Thread – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Αόρατη Κλωστή

(Phantom Thread)


Είδος:

Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 130
Χώρα: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,
Πρεμιέρα: 01-02-2018

Γράφει:
Βαθμολογία Cinefreaks:

Στο μεταπολεμικό Λονδίνο της δεκαετίας του ’50 ο σχεδιαστής ρούχων Reynolds Woodcock (Daniel Day-Lewis) και η αδερφή του, Cyril (Lesley Manville) κυριαρχούν στο χώρο της βρετανικής υψηλής ραπτικής, ντύνοντας μέλη βασιλικών οικογενειών, αστέρες του κινηματογράφου και εκπροσώπους της ανώτατης κοινωνικής τάξης. Παράλληλα, πλήθος γυναικών μπαίνουν εφήμερα στη ζωή του ιδιόρρυθμου Reynolds, ενσαρκώνοντας τις  κατά διαστήματα μούσες του και σταδιακά παραχωρούν τη θέση τους στις επόμενες, που θα έχουν ανάλογη τύχη. Η μόνη σταθερή γυναίκα στη ζωή του Reynolds είναι η αδερφή του μέχρι τη στιγμή που γνωρίζει, τυχαία, μια νεαρή γυναίκα, την Alma (Vicky Krieps), η οποία γίνεται ερωμένη και μούσα του. Από τη στιγμή που ερωτεύεται και παραδίδεται στην Alma συνειδητοποιεί πως διασαλεύεται η απόλυτα ελεγχόμενη και προγραμματισμένη στην παραμικρή λεπτομέρεια ζωή του, και κάτι τέτοιο τον τρομοκρατεί. Η απρόσμενη αυτή ερωτική σχέση έρχεται να μεταμορφώσει και τους δύο, αλλά και την ίδια την ερωτική τους σχέση.

 

Στη μόλις όγδοη ταινία του, ο ίσως μεγαλύτερος εν ζωή σκηνοθέτης, Paul Thomas Anderson, συνεργάζεται για δεύτερη φορά μετά το “There Will Be Blood” με τον ίσως μεγαλύτερο εν ζωή ηθοποιό, Daniel Day-Lewis, και μάλιστα σε μια ταινία που, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, θα είναι το κύκνειο άσμα του, καθώς μετά από αυτήν σχεδιάζει να αποσυρθεί από την ηθοποιία. Και όσο και αν απευχόμαστε την υλοποίηση αυτής της αναγγελθείσας απόφασης, το “Phantom Thread” είναι ένας αληθινά σπουδαίος και αξιομνημόνευτος τρόπος να αποχωρήσεις: ο Day-Lewis υποδύεται τον Reynolds Woodcock, έναν καταξιωμένο και επιφανή σχεδιαστή μόδας στη Βρετανία της δεκαετίας του ’50, που μαζί με την αδελφή του, Cyril, διοικούν έναν από τους μεγαλύτερους οίκους μόδας της εποχής. Περφεξιονιστής, συγκεντρωτικός αλλά και αρκετά αυταρχικός, ο Reynolds περιστοιχίζεται από έναν κόσμο γυναικών, τις οποίες όσο εξυμνεί και λατρεύει μέσα από τα εντυπωσιακά φορέματά του, άλλο τόσο υποτιμά, χειραγωγεί και εκμεταλλεύεται στην προσωπική του ζωή.

Όπως έκανε πάντα ο Anderson στη φιλμογραφία του, έτσι και εδώ συνθέτει το πορτραίτο ενός ισχυρού, entitled, εξουσιαστικού άνδρα, μόνο για να το αποδομήσει στα εξ ων συνετέθη μέχρι το τέλος του φιλμικού χρόνου της ταινίας του. Εδώ όμως (και για δεύτερη φορά στο σινεμά του μετά το “Punch-Drunk Love”) το κάνει με έναν τρόπο σχεδόν… ρομαντικό και χρησιμοποιεί τη φόρμα του αισθηματικού δράματος εποχής και την ιστορία αγάπης ανάμεσα στον Reynolds και τη γυναίκα της ζωής του, Alma (Vicky Krieps), για να μιλήσει για τη σχέση αλληλεξάρτησης ανάμεσα στον Καλλιτέχνη και τη Μούσα του κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής διαδικασίας (και μάλιστα με πολύ πιο εύγλωττο και εύστοχο τρόπο απ’ ότι ο έτερος δημιουργός που καταπιάστηκε με το θέμα φέτος), αλλά και για τη δυναμική και τις σχέσεις εξουσίας εντός κάθε ερωτικού δεσμού.

Οι γυναίκες της ζωής του Reynolds, η αδελφή του και η Alma, αντίθετα με τις αρχικές υποψίες, κάθε άλλο παρά αδύναμοι και υποστηρικτικοί χαρακτήρες του πρωταγωνιστικού είναι: δύο γυναίκες που δρουν αυτόνομα, με μια αποφασιστικότητα και δυναμισμό που τις καθιστά σχεδόν φεμινιστικά γραμμένους χαρακτήρες, και με δύο αξιοθαύμαστες ερμηνείες από την Manville και, ιδίως, από την ανερχόμενη (μετά την πρώτη της εμφάνιση στο “The Young Karl Marx”) Vicky Krieps, της οποίας η εσωστρέφεια, η ηττοπάθεια και τα ροδοκόκκινα, ντροπαλά μάγουλα βλέπουμε να μετατρέπονται αργά αλλά σταθερά σε σιγουριά και αυτοπεποίθηση. Ως αναμενόμενον, όμως, την παράσταση κλέβει για άλλη μια φορά ο Day-Lewis, δικαίως υποψήφιος ακόμα μια χρονιά για Όσκαρ, σε έναν από τους πιο ήρεμους και εσωτερικούς ρόλους της καριέρας του, δίχως ερμηνευτικά ξεσπάσματα και εντυπωσιασμούς, τον οποίο αποδίδει με αξιοζήλευτη ερμηνευτική δύναμη και στιβαρότητα και φτάνοντας στο βάθος της ιδιοσυγκρασίας του. Με τη χάρη, στις κινήσεις και τη στάση του σώματος, ενός τζέντλεμαν της καλής κοινωνίας, ο Day-Lewis χτίζει έναν χαρακτήρα γεμάτο ιδιορρυθμίες και ιδεοψυχαναγκασμούς, που χάρη στους λεπτότερους τόνους της ερμηνείας του και τη διακριτική, ευαίσθητη, μεθοδική προσέγγισή του στον ρόλο, καταφέρνει να ξεφύγει από τη στερεοτυπική φιγούρα του εγωπαθούς, μισάνθρωπου νταή και να εξανθρωπιστεί. Καίριο ρόλο στο φιλμ κρατούν επίσης και ο άψογος σχεδιασμός παραγωγής και αναπαράσταση εποχής, τα ντελικάτα, σχεδόν παραμυθένια φορέματα του Mark Bridges, αλλά και το πανέμορφο, ορχηστρικό score του Jonny Greenwood των Radiohead, ωριμότερη έως τώρα δουλειά του, με κυρίαρχη τη μελαγχολική χρήση του βιολιού, που ντύνει την ταινία, όπως ένα φόρεμα που αγκαλιάζει αρμονικά το κορμί μιας γυναίκας, και που σίγουρα θα άξιζε το Όσκαρ για το οποίο έχει προταθεί.

Στο τέλος της ημέρας, βγαίνοντας από την αίθουσα, δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτα και απαρέγκλιτα σίγουροι για τη φύση της ιστορίας που αφηγείται το “Phantom Thread”: μια αθεράπευτα ρομαντική ιστορία αγάπης για τις λεπτές ισορροπίες που κάνουν κάθε σχέση να λειτουργήσει ή το ιστορικό μιας τοξικής σχέσης μεταξύ ενός μεγαλομανούς, εγωκεντρικού άνδρα και μιας διψασμένης για προσοχή, εξίσου χειριστικής γυναίκας? O Paul Thomas Anderson κρατά τις αποστάσεις του, δε δίνει ξεκάθαρες απαντήσεις ούτε επιδίδεται σε διδακτισμούς, παρά μόνο παραδίδει μερικούς από τους καλύτερα χτισμένους, νατουραλιστικούς χαρακτήρες που έχουμε δει στο σινεμά του, και αποσπά μια ακόμα ερμηνεία ζωής από τον Daniel Day-Lewis, ίσως την καλύτερη ανδρική ερμηνεία της χρονιάς (συγγνώμη Gary Oldman), που μας κάνει να ευχόμαστε διακαώς να ανακαλέσει την απόφασή του και να μην είναι τούτη η τελευταία φορά που απολαμβάνουμε το ερμηνευτικό του μεγαλείο.

 


Βαθμολογία Χρηστών


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Προβολές


Παίζεται σε: 1 αίθουσες
1 αίθουσες στην Αθήνα
0 αίθουσες στην Θεσσαλονίκη
0 αίθουσες στην Επαρχία


ΟΝΕΙΡΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΚΙΝ. ΡΕΝΤΗ


• Αίθουσα 1
Καθημερινά 20:30,22:30