Pasolini - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Pasolini

14-5-2015 |


Οι περισσότερες ταινίες του Abel Ferrara έχουν την τάση να δημιουργούν αντιπαραθέσεις, και μιας που στη νέα του ταινία ασχολείται με τη ζωή ενός άκρος αμφιλεγόμενου ανθρώπου, του σκηνοθέτη Pier Paolo Pasolini, τότε είναι φυσικό το φιλμ να ξεσηκώσει πολλές αντιδράσεις αγάπης και μίσους.

Η ταινία Pasolini παρουσιάζει την τελευταία μέρα της ζωής του Ιταλού σκηνοθέτη/ποιητή/διανοούμενου, κατά την οποία συναντά φίλους, δίνει συνεντεύξεις και μιλά για τα επόμενα σχέδιά του. Το βράδυ βρίσκει έναν νεαρό που παίρνει μαζί του, και οδηγείται στο θάνατό του, στην παραλία της Όστια, όπου δολοφονείται μετά την ερωτική συνεύρεση με το 17χρονο αγόρι.

Ο θάνατος του Pasolini περιβάλλεται από μυστήρια που παραμένουν άλυτα ακόμα και 40 χρόνια αργότερα – πολλοί πιστεύουν ότι δολοφονήθηκε επειδή αποτελούσε απειλή για τους ισχυρούς – εργαζόταν πάνω σε ένα μυθιστόρημα σχετικά με το πετρέλαιο την περίοδο του θανάτου του. Άλλοι πιστεύουν ότι πέθανε λόγω του επικίνδυνου τρόπου ζωής του – του άρεσε να κάνει παρέα με εξαθλιωμένους εκδιδόμενους άνδρες, οι περισσότεροι από τους οποίους με το ζόρι θα χαρακτήριζαν τους εαυτούς τους γκέι, πράγμα που σημαίνει ότι βρισκόταν διαρκώς σε μπελάδες.

Αλλά ο Ferrara δεν πιστεύει ότι ο θάνατος του Pasolini είχε πολιτική χροιά. Στην ταινία του, το σκηνοθέτη σκοτώνει η ομοφοβία. Κι αυτό όμως είναι πολιτικό έγκλημα, και δεδομένου ότι ο Pasolini πιθανόταταδε θα είχε γίνει ποτέ αυτός που ήταν, αν δεν ήταν ομοφυλόφιλος (οποιοσδήποτε διαβάσει κάποια από τις βιογραφίες του μπορεί να το διακρίνει), και έπειτα πέθανε επειδή ήταν αυτός που ήταν. Ο Ferrara, όχι μόνο δεν πιστεύει ότι υπήρχε πολιτικό υπόβαθρο στο θάνατό του, αλλά ακόμη χρησιμοποιεί την ομοφοβία ως μεταφορά για να μας πει ότι ο πραγματικός λόγος για τον οποίον σκοτώθηκε δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικός. Θέλει να πει ότι ο Pasolini πέθανε επειδή ήταν ο Pasolini και για οτιδήποτε σήμαινε το “να είσαι Pasolini” για την ιταλική κοινωνία της εποχής. Ίσως να είναι ανεύθυνο από μεριάς του Ferraraαπό την άποψη των ιστορικών γεγονότων, αλλά πρόκειται για μια άκρως ποιητική και πραγματικά γενναία απόφαση.

Η ταινία είναι πολύ όμορφη. Ο Ferrara προσεγγίζει το θέμα με κατανόηση. Είναι πολύ σύντομη, με διάρκεια μικρότερη της μιάμισης ώρας, με αποτέλεσμα πολλά από τα θέματα και τις σκέψεις του Pasolini να μην αναφέρονται καν. Αλλά η ουσία είναι εκεί. Ο Ferrara τολμά ακόμη να γυρίσει ορισμένες σκηνές που ο Pasolini δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να γυρίσει. Και το κάνει σε “παζολινικό” ύφος, αλλά χωρίς να παπαγαλίζει – οι σκηνές είναι ταυτόχρονα πολύ “φερραρικές”.

Η χρήση της γλώσσας είναι δύσκολη. Οι περισσότεροι διάλογοι είναι στα Αγγλικά, ακόμη και όταν στην οθόνη παρουσιάζονται μόνο Ιταλοί, αλλά όταν ο Pasolini μιλά στα αγόρια των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, το κάνει στα Ιταλικά (Ιταλικά μεν, με αγγλική προφορά δε). Το αποτέλεσμα δεν είναι όσο αποτυχημένο όσο ακούγεται, αλλά πρόκειται για έναν τρόπο του σκηνοθέτη να δείξει πώς ο Pasolini επιχειρούσε να επικοινωνήσει και να γίνει μέρος των κατώτερων τάξεων – κάπως σαν τα Ιταλικά να ήταν μία διάλεκτος και τα Αγγλικά, τα Ιταλικά των καλλιεργημένων (αυτή η επιλογή έχει κάτι το αποικιοκρατικό, και αυτό έρχεται σε αρμονία με τις σκέψεις του Pasolini).

O Willem Dafoe έχει κατά κάποιον τρόπο το ίδιο ρυτιδιασμένο πρόσωπο που είχε ο Pasolini και η ερμηνεία του είναι αρκετά καλή. Αλλά η φωνή του είναι αρκετά πιο βαριά και πιο αρρενωπή από του Pasolini. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματασχετικά με τον πραγματικό Pasolini είναι πως όταν μιλούσε ήταν γλυκός, ήπιος και υπομονετικός. O Dafoe είναι όσο ήρεμος μπορεί, αλλά βλέποντάς τον να λέει τα πράγματα που έχει πει ο Pasolini δεν έχει το ίδιο αποτέλεσμα, και είναι σαφές πως δεν ήταν ο πιο κατάλληλος για το ρόλο.

Ο αγαπημένος ηθοποιός του Pasolini (και πρώην “αγαπημένος” του) Ninetto Davoli, παίζει ένα χαρακτήρα σε ένα από τα μελλοντικά project του. Δεδομένου ότι δεν είναι πια νέος, δεν μπορεί να παίξει τον εαυτό του – το αθώο αγόρι. Τώρα κινείται λίγο-πολύ σαν τον Totoστις ταινίες του Pasolini, και το ρόλο του Davoli παίζει ο ταλαντούχος Riccardo Scarmaccio. Η Adriana Asti, που ήταν στην πραγματικότητα φίλη του Pasolini, παίζει τη μητέρα του, Susanna, και η Maria de Medeiros παίζει την αποτρελαμένη ηθοποιό Laura Betti, σε μια εξαιρετική σκηνή.

Η ταινία είναι μικροσκοπική και θα ήταν λάθος να ζητούσαμε από αυτή περισσότερα από αυτά που δίνει. Έχει δυο-τρεις κακές σκηνές, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος της είναι πολύ όμορφη. Ίσως δεν είναι τόσο άγρια, όσο ήταν ο Pasolini μερικές φορές, αλλά είναι τόσο αρμονική και ποιητική, όσο ήταν και ο ίδιος.

| Που παίζεται

powered by