Panic – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Panic

Είδος:

,

Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , , , ,

Γράφει:

Κάπου ανάμεσα στο τέλος της δεκαετίας του 90′ και στις αρχές της επόμενης, ξέσπασε μια βραχύβια μόδα που έστειλε αρκετούς κινηματογραφικούς μαφιόζους για ψυχοθεραπεία. Πολλοί από σας θα θυμάστε το κωμικό blockbuster «Ανέλυσε το» με το De Niro , ακόμα περισσότεροι τον τηλεοπτικό Τόνι Σοπράνο και τις έξι σεζόν του, ελάχιστοι όμως θα έχετε ακούσει κάτι γι’αυτό κρυμμένο διαμαντάκι με τον μονολεκτικό τίτλο “Panic”. Καιρός λοιπόν να διορθώσουμε αυτή την κατάφωρη σινεφίλ αδικία.

Η υπόθεση ξεκινά δανειζόμενη, πάνω κάτω, το προαναφερθέν concept: Ο Alex, επαγγελματίας εκτελεστής σε κρίση μέσης ηλικίας, αποφασίζει να ζητήσει την βοήθεια ειδικού ψυχολόγου, προκειμένου να βρει το θάρρος να παραιτηθεί από την οικογενειακή «επιχείρηση» που ‘χει στήσει ο πατέρας του. Εκεί ,στην αίθουσα αναμονής του ιατρείου, θα γνωρίσει τη Sarah, μια 23χρονη αμφισεξουαλική κομμώτρια. Η συνάντηση τους θα γίνει αφορμή για τον Alex, να αντιμετωπίσει τα προσωπικά αδιέξοδα στα οποία τον έχει εγκλωβίσει ο βαλτωμένος γάμος του και οι καταπιεστικοί γονείς του, που του έχουν επιβάλλει αυτή την ανορθόδοξη καριέρα.

panic 3

Στο σενάριο και στην σκηνοθετική καρέκλα συναντάμε για πρώτη φορά τον πρόσφατα αποθανόντα Henry Bromell, μετέπειτα παραγωγό του «Homeland». Κι είναι πραγματικά κρίμα που μετά από ένα τέτοιο εξαιρετικό πρωτόλειο, δεν προλάβαμε να δούμε και δεύτερη κινηματογραφική δουλειά του δημιουργού.

Επιλέγοντας να κρατήσει τους δραματικούς τόνους όσο πιο χαμηλά γίνεται, ο Brommel παραδίδει ένα δείγμα πρωτοφανούς σκηνοθετικού μινιμαλισμού. Η κάμερα χωρίς  περιττές εξάρσεις και ανώφελες προσπάθειες εντυπωσιασμού, σκύβει με υποδειγματική αυτοσυγκράτηση πάνω στους λεπτοδουλεμένους χαρακτήρες και αφήνει τους εξαιρετικούς διαλόγους να κάνουν όλη τη δουλειά. Οι εσωτερικοί αφηγηματικοί ρυθμοί δεν απογειώνονται  ούτε καν στο κρεσέντο κι όμως η ταινία δεν καταντά λεπτό βαρετή. Αντιθέτως, αυτή η έλλειψη βιασύνης δίνει το απαραίτητο χρόνο στο θεατή, να απορροφήσει όλες τις λεπτομέρειες αυτού του καλά μελετημένου  ψυχολογικού πορτραίτου.

Και παρόλο που ξεκάθαρα η άγκυρα της ιστορίας είναι ο χαρακτήρας του  Alex, η ταινία έχει πολλά περισσότερα να σχολιάσει από το προσωπικό του δράμα. Η δυσλειτουργικότητα των θεσμών της οικογένειας και του γάμου που θίγει το τέλμα του καταπιεσμένου πρωταγωνιστή, εξετάζονται σε αντιπαράθεση με το χαρακτήρα της νεαρής Sarah, η οποία ελεύθερη από  τέτοιες συμβάσεις , χρησιμοποιεί την άκρατη σεξουαλικότητα ως το μέσο για να δημιουργήσει δεσμούς οικειότητας με τους γύρω της . Παρόλα αυτά και η ίδια δεν μοιάζει περισσότερο ευτυχισμένη από τον Alex. Αποφεύγοντας λοιπόν να δώσει βιαστικές απαντήσεις η ταινία, επιχειρεί να εξετάσει σφαιρικά τ’αδιέξοδα τόσο της μίας όσο και της άλλης επιλογής. Χωρίς να καταφεύγει σε ηθικοπλαστικές λύσεις παρακολουθεί τη συνάντηση των δύο χαρακτήρων με ψυχραιμία αφήνοντας την όποια συγκίνηση της ένωσης τους, να προκύψει αβίαστα

panic

Στο όραμα του πρωτοεμφανιζόμενου Brommel, πολύτιμοι σύμμαχοι στέκονται και οι ικανοί ηθοποιοί του που όλοι ανεξαιρέτως καταθέτουν δεξιοτεχνικές ερμηνείες. Ο γνωστός ταλαντούχος καρατερίστας William H. Macy, εδώ εκτελεί χρέη πρωταγωνιστή και σφραγίζει το φιλμ με την διάφανη αλλά ταυτόχρονα εμβληματική παρουσία του. Ο παλαίμαχος Donald Sutherland στο ρόλο του πατέρα πλάθει με ευκολία έναν μοχθηρό χαρακτήρα που δεν ξεπέφτει στιγμή όμως στο επίπεδο της καρικατούρας ενώ η γνωστή κωμικός Tracey Ullman αποδεικνύεται εξίσου αποτελεσματική και στο δράμα, αποδίδοντας βάθος στο κλισαρισμένο αρχέτυπο της απατημένης νοικοκυράς.

Οι μεγαλύτερες εκπλήξεις όμως έρχονται από τα δύο νεότερα μέλη του καστ. Η πρώτη από τον πιτσιρίκο David Dorfman, που υποδύεται τον αξιαγάπητο, εξάχρονο γιο του Macy και χαράζει νέα ρεκόρ στην παιδική υποκριτική, σε σημείο που  θεωρείς πια υπερεκτιμημένο τον Halley Joel Osment  της «Έκτης Αίσθησης». Η δεύτερη, από το αγαπημένο κορίτσι των 90s Νeve Campbell, που αν και δεν κατάφερε ποτέ να κερδίσει σημαντικές δάφνες και επαίνους για την υποκριτική της εδώ για πρώτη φορά σε κάνει να επανεξετάσεις το ζήτημα. Με ζηλευτή ενέργεια κι ακρίβεια σκιαγραφεί όλες τις μεταπτώσεις της κυκλοθυμικής ηρωίδας της από τον κυνισμό στο συναισθηματισμό, κι αποδεικνύει ότι πρόκειται για μια στ’ αλήθεια υποτιμημένη ηθοποιό, που θα μπορούσε να κάνει θαύματα αν κατά τη διάρκεια της καριέρα της, έπεφτε κι άλλες φορές στα χέρια της υλικό όπως αυτό.

Χωρίς τις αναμενόμενες συναισθηματικές κορώνες ανάλογων τέτοιων δραμάτων λοιπόν, το “Panic” καταθέτει χαμηλόφωνα, λιτά και περιεκτικά τα σχόλια του πάνω στις σαρκοφαγικές οικογενειακές σχέσεις, χωρίς  να στερείται ουσίας, συγκίνησης και εσωτερικής έντασης.  Ίσως αυτό το «χαμηλόφωνο» βέβαια να ήταν που στέρησε στην ταινία, την θέση που της άξιζε στους σινεφιλικούς κύκλους. Βλέπεις αν το “Panic” ήταν άνθρωπος θα ‘ταν εκείνος ο σιωπηλός τύπος που συνήθως προσπερνάς στα πάρτι αλλά αν μιλήσεις ένα λεπτό μαζί του καταλαβαίνεις ότι έχει πολλά περισσότερα να πει από τους υπόλοιπους φωνακλάδες της ομήγυρης.

Βαθμολογία Χρηστών


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (3 votes, average: 4.33 out of 5)
Loading...

Προβολές


Παίζεται σε: 0 αίθουσες
0 αίθουσες στην Αθήνα
0 αίθουσες στην Θεσσαλονίκη
0 αίθουσες στην Επαρχία


Η ταινία δεν παίζεται πλέον στις αίθουσες