Obscuro Barocco - Η επιστροφή της Κρανιώτη στην αγαπημένη της Berlinale – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Obscuro Barocco – Η επιστροφή της Κρανιώτη στην αγαπημένη της Berlinale

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 60
Χώρα: Βραζιλία
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί:
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Τρία χρόνια μετά το ντοκιμαντέρ «Exotica, Erotica, Etc.», που είχε προβληθεί επίσης στο Φεστιβάλ Βερολίνου, η Ευαγγελία Κρανιώτη επιστρέφει με τη νέα δημιουργία της, ένα ντοκιμαντέρ με μυθοπλαστικά χαρακτηριστικά και πρωταγωνίστρια τη Λουάνα Μουνίζ, την εμβληματική τρανς Βραζιλιάνα, μια από τις μεγαλύτερες ακτιβίστριες για τα δικαιώματα των τρανς ατόμων παγκοσμίως. Η νέα ταινία της Κρανιώτη λέγεται «Obscuro Barocco» και έκανε πρεμιέρα στην Berlinale 2018.

Ποιος θα το περίμενε ότι μια δημιουργός εντελώς άγνωστη στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι αυτή είναι η χώρα καταγωγής της, μια δημιουργός η πρώτη ταινία της οποίας πέρασε και δεν ακούμπησε στις αίθουσες της χώρας της, θα γινόταν ένα από τα πιο αγαπημένα παιδιά του φημισμένου Φεστιβάλ Βερολίνου. Αυτό δείχνει η υποδοχή της 39χρονης σκηνοθέτιδας από το κοινό της Berlinale.

To «Obscuro Barocco» έκανε πρεμιέρα σε μια κατάμεστη αίθουσα, η Κρανιώτη -που ήταν παρούσα- χειροκροτήθηκε τόσο πριν όσο και μετά την προβολή της ταινίας ενώ μπόλικοι θεατές κατέθεσαν τις ερωτήσεις τους στην Ελληνίδα. Αν μη τι άλλο, υπάρχει ένα ειδικό κοινό που συχνάζει στις αίθουσες της Berlinale και εκτιμά πολύ την Κρανιώτη.

Για να τα λέμε και όλα πάντως, το πιθανότερο είναι πως αν δεν ανήκεις σε αυτό το ειδικό κοινό, αν δεν κατέχεις έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας με την Ελληνίδα δημιουργό, τότε το πιθανότερο είναι πως το «Obscuro Barocco» θα σε ξενίσει. Καταρχήν, διότι πρόκειται για ντοκιμαντέρ μόνο στα χαρτιά. Στην πραγματικότητα, τα ντοκιμαντερίστικα στοιχεία του έχουν να κάνουν με το ότι βασίζεται στην κινηματογράφηση αληθινών πτυχών της πόλης του Ρίο Ντε Τζανέιρο. Για την ακρίβεια, είναι ένας arthouse σχολιασμός πάνω στην κοινωνική ταυτότητα και την πολιτιστική κουλτούρα του Ρίο που οφθαλμοφανέστατα γοητεύει την Κρανιώτη.

Η Λουάνα Μουνίζ που χαρίζει την παρουσία της στη μεγαλύτερη διάρκεια της ταινίας είναι στην πραγματικότητα η αφηγήτρια, εκείνη που απαγγέλλει τις σκέψεις της Κρανιώτη αναφορικά με το Ρίο αλλά και αναλύει το φαινόμενο της μεταμόρφωσης: συλλογικής, όπως αφορά το Ρίο που από πόλη χαράς και γιορτής εξελίσσεται σε πεδίο διαδηλώσεων και διαμαρτυρίας (η ταινία γυρίστηκε εν μέσω των διαμαρτυριών για την διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων από τη Βραζιλία), αλλά και ατομικής, όπως αφορά τα τρανς άτομα. Ετούτη η γέφυρα ανάμεσα σε συλλογική και ατομική μεταμόρφωση δρομολογείται από την ερμηνεία της Μουνίζ και των όσων απαγγέλλει.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Μουνίζ πέθανε ξαφνικά λίγο μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων και δεν πρόλαβε ποτέ να δει ολοκληρωμένη την ταινία. Όποιος πάντως πιστεύει πως το «Obscuro Barocco» είναι μια ταινία για αυτή και τη ζωή της μάλλον παραπλανήθηκε από την προώθηση: καμία σχέση. Δεν πρόκειται για μια ταινία ΓΙΑ την Μουνίζ αλλά για μια ταινία ΜΕ την Μουνίζ.

Για ειδικά κοινά λοιπόν και αρκετά ενδιαφέρον σε επίπεδο κινηματογράφησης και αφηγηματικού ρυθμού, το «Obscuro Barocco» είναι δεδομένο πως είτε θα μισηθεί είτε θα αγαπηθεί τρελά. Το Βερολίνο πάντως, είναι δεδομένο πως το αγάπησε…

wso shell IndoXploit shell webr00t shell hacklink hacklink satış wso shell