Ούτε όνομα, ούτε υπογραφή - κριτική από το 58 Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Ούτε όνομα, ούτε υπογραφή

(No Date, No Signature)


Είδος:

,

Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 104
Χώρα: Ιράν
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , ,

Γράφει:
Βαθμολογία Cinefreaks:

Ένας ευυπόληπτος ιατροδικαστής, τελειομανής, που στο εργασιακό του περιβάλλον επιδώκει όλα να γίνονται σωστά, εμπλέκεται σε ένα τροχαίο, όπου τραυματίζεται ένα οκτάχρονο αγόρι. Ο ίδιος δίνει χρήματα στην οικογένεια και τους προτείνει να πάνε αμέσως στο νοσοκομείο για περαιτέρω εξετάσεις κάτι, που τελικά δεν κάνουν. Το επόμενο πρωί η οικογένεια βρίσκεται συμπτωματικά στην Υπηρεσία του, αφού το παιδί πέθανε τα ξημερώματα. Η πρώτη νεκροψία δείχνει δηλητηρίαση, ωστόσο ο ιατροδικαστής κάνει ότι είναι δυνατό για να εξεταστεί το ενδεχόμενο ο θάνατος του παιδιού, να οφείλεται στο τροχαίο. Πολύ περισσότερο, όταν φαίνεται πως ο φτωχός πατέρας του παιδιού βλέπει την οικογένειά του να διαλύεται, καθώς ήταν εκείνος που αγόρασε αλλοιωμένο φαγητό λόγω κόστους και αναζητώντας εκδίκηση από εκείνον που του το πούλησε και οδήγησε (;) το παιδί του στον τάφο καταλήγει στη φυλακή.

Το «Ούτε όνομα, ούτε υπογραφή» του Vahid Jalilvand, που βραβεύθηκε στο πρόσφατο φεστιβάλ της Βενετίας, είναι μια ταινία για την ανθρώπινη ηθική και για τα διλήμματα, που εμφανίζονται στη ζωή μας. O χαρακτήρας του Νάριμαν, που προσπαθεί να είναι τυπικός σε όλα του, έρχεται αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον εαυτό, όταν θεωρεί πως μπορεί να εμπλέκεται στον θάνατο του μικρού παιδιού και πρέπει να αποφασίσει ανάμεσα στο να σιωπήσει, ή να κάνει ένα βήμα μπροστά και να αναλάβει τις όποιες ευθύνες του. Ευθύνες, που όμως δεν ελαφρύνουν τη θέση του τραγικού πατέρα, ο οποίος και στις δύο περιπτώσεις φαίνεται πως δεν έπραξε ότι καλύτερο για το παιδί του, λόγω της οικονομικής κατάστασης της οικογένειας. Κι αυτό, η σχέση δηλαδή ανάμεσα στην οικονομική επιφάνεια και την πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ή και το δικαστικό σύστημα της χώρας, ή το πως επηρρεάζει καθοριστικά τις ζωές των ανθρώπων και την μοίρα τους, είναι ένα από τα θέματα, που διερευνά η ταινία.

Όλα αυτά μέσα από ένα όμορφο δείγμα το Ιρανικού σινεμά, που συνηθίζει τα τελευταία χρόνια να μας προσφέρει “διαμαντάκια”, όπως οι ταινίες του Φαραντί (βλ. Ο Εμποράκος ή παλιότερα το Ένας Χωρισμός), και κλεφτές ματιές στην κοινωνία της χώρας. Εδώ, η άρτια σκηνοθεσία του Jalilvand, και η όμορφη φωτογραφία του Peyman Shadmanfar, υποστηρίζουν ιδανικά τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Κι αν μας φαίνεται κάπως ψυχρή η ερμηνεία του πρωταγωνιστή Amir Aghaee, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τον Navid Mohammadzadeh, που υποδύθηκε τον πατέρα του νεκρού αγοριού Moosa, σε μια εκπληκτική ερμηνεία, που μάλιστα στη Βενετία του χάρισε και το βραβείο του Καλύτερου Ηθοποιού στο τμήμα Orizzonti.

Για την ακρίβεια, φαίνεται πως το Φεστιβάλ της Βενετίας… πηγαίνει στον Jalilvand, που ξεκίνησε ως ηθοποιός θεάτρου με πρώτη του εμφάνιση σε ηλικία μόλις 15 ετών, κι έπειτα στράφηκε στην τηλεόραση το 1996, αρχικά ως μοντέρ κι ύστερα ως σκηνοθέτης, πριν περάσει και στο σινεμά με περισσότερα από 30 ντοκιμαντέρ. Το Wednesday, May 9, η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, κέρδισε το Βραβείο FIPRESCI, το Βραβείο «Προαγωγής Διαθρησκευτικού Διαλόγου» INTERFILM του τμήματος «Orizzonti» στο Διεθνές Φεστιβάλ της Βενετίας, και πολλά ακόμη διεθνή βραβεία.

Βαθμολογία Χρηστών


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Προβολές


Παίζεται σε: 0 αίθουσες
0 αίθουσες στην Αθήνα
0 αίθουσες στην Θεσσαλονίκη
0 αίθουσες στην Επαρχία


Η ταινία δεν παίζεται πλέον στις αίθουσες