Når dyrene drømmer / When Animals Dream (Νύχτες Πρεμιέρας Κριτική) - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Når dyrene drømmer / When Animals Dream (Νύχτες Πρεμιέρας Κριτική)


Σε μια κλειστή κοινωνία της Δανίας, η Marie, μια ντροπαλή και καταπιεσμένη έφηβη παρατηρεί φρικιαστικές αλλαγές στο σώμα της, που παραπέμπουν στο ξύπνημα ενός εσωτερικού λυκάνθρωπου. Όταν ο πατέρας αντιλαμβάνεται την κατάσταση, κι η Marie απελπισμένη του δείχνει τα σημάδια, εκείνος, μην ξέροντας τι άλλο μπορεί να κάνει απευθύνεται στο γιατρό, ο οποίος με τη σειρά του συστήνει την ίδια αγωγή που δίνουν και στην υπό καταστολή μητέρα της. Η έφηβη σιγά σιγά ανακαλύπτει την αιτία της διαφορετικότητάς της και αφού συμβιβάζεται με τη φύση της , αποφασίζει να μην επιτρέψει σε κανέναν να της βάλει όρια.

Μια διαφορετική ιστορία ενηλικίωσης μας έρχεται από τη Δανία για να μας θυμίσει πόσο εύκολα και επιτυχημένα μπορούν να “μπλεχτούν” τα είδη στον κινηματογράφο. Στα όρια της εφηβίας -περίοδος που φαίνεται να έχει πάρει τα πάνω της φέτος- βλέπουμε τη συμπαθητική ολιγομίλητη Marie (το κινηματογραφικό ντεμπούτο της Sonia Suhl) στο ρόλο της πεντάμορφης, αλλά και του τέρατος. Το σουξέ της στο χωριό όπου απ’ότι φαίνεται είναι η μόνη νεαρή και εμφανίσιμη κοπέλα, είναι αναμφισβήτητο. Εκείνη όμως έχει κάνει την επιλογή της, και λίγο πριν μεταμορφωθεί σε μέλος των Stratovarius (εντάξει, ήταν προφανές), αποφασίζει να βιώσει τον έρωτα, με κάποιον που την εκτιμά και τη θελει γι΄αυτό που είναι, λίγο πριν η θηλυκότητά της την εγκαταλείψει. Ή πριν της επιβληθεί. Φόβος απέναντι στο άγνωστο πυροδοτεί ακραίες αντιδράσεις από τους τρομαγμένους κατοίκους, που νιώθουν την ίδια απειλή να επιστρέφει, και φανερώνει μια κοινωνική δομή ανάλογη με αυτή του Malèna. Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, οι γυναίκες τη ζηλεύουν, οι άντρες την ποθούν, κι όταν δεν μπορούν να την κατακτήσουν της επιτίθενται.

Στα πλαίσια μιας ατμόσφαιρας που οφείλει τη μοναδικότητά της κατ΄αποκλειστικότητα στην εξαιρετική φωτογραφία, το φιλμ μας το γυρίζει και λιγο στον τρόμο, πιστεύοντας πως δεν θα πει κάτι διαφορετικό, αλλά θα βρει έναν καινούριο τρόπο να το κάνει. Και εν μέρει το επιτυγχάνει.

Når Dyret Vågner

Ο σκηνοθέτης μας κατάφερε να μετριάσει τις υπερβολές: λίγη κοινωνική ευαισθησία, λίγο splatter, εξισορροπούν τις εφηβικές ανησυχίες και τα cult στοιχεία της παραγωγής. Κι όλα σε μια κοινωνία που δυσκολεύεται να αποδεχθεί την υπεροχή του θηλυκού και προσπαθεί να το δαμάσει (άλλο ένα προσφιλές θέμα φέτος), όταν η δυτική ιατρική, που περιορίζεται μόνο σε πρακτικές καταστολής, αδυνατεί να προσφέρει βοήθεια, και τα ζωώδη ένστικτα της μικρής παραμένουν ανεξέλεγκτα.

Τα πλάνα είναι τουλάχιστον μαγευτικά, αναδεικνύοντας ένα μοναδικά σκοτεινό και μουντό τοπίο, ταυτόχρονα όμως καθοριστικό για το κλίμα της υπόθεσης. Αξιόλογη είναι η υποκριτική παρουσία του Lars Mikkelsen, στο ρόλο του πατέρα, ενώ οι υπόλοιποι περνούν κάπως αδιάφορα από την οθόνη. Κι αφού δεν μπορώ να την κατατάξω με βεβαιότητα κάπου, θα πω μόνο πως πρόκειται για ένα φιλμ που έχει ευρύτατο target group, δεν θα καταφέρει όμως να ικανοποιήσει σε μεγάλο βαθμό τις προσδοκίες των θεατών.