Μη σβήσεις το φως / Lights Out - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Μη σβήσεις το φως / Lights Out


Μια νεαρή κοπέλα, η Ρεμπέκα, που εγκατέλειψε το πατρικό της, όταν η μητέρα της βυθίστηκε στην κατάθλιψη, αναγκάζεται να επιστρέψει, εφόσον ο μικρός της αδελφός αρχίζει να αντιλαμβάνεται την παρουσία μιας παράξενης οντότητας, από την οποία είχε δεχτεί στο παρελθόν επιθέσεις και η ίδια. Η Ρεμπέκα θα προσπαθήσει να λύσει το μυστήριο, με σύμμαχο της το φως, το οποίο μοιάζει να απεχθάνεται αυτός ο μυστηριώδης μπαμπούλας που έχει στοιχειώσει τη ζωή της οικογένειας της.

imagen-3

Από το 2010 που καθιερώθηκε – αδικαιολόγητα αν με ρωτάς – με το “Insidious”, ως ο νέος μαιτρ του τρόμου, ο James Wan επιστρέφει συχνά πυκνά στο είδος του παραψυχολογικού θριλέρ, είτε από τη θέση του σκηνοθέτη είτε του παραγωγού. Στη συγκεκριμένη περίπτωση κρατά το δεύτερο ρόλο, δίνοντας τα σκηνοθετικά ηνία στον πρωτοεμφανιζόμενο David F. Sanberg, που εντυπωσίασε με την ομότιτλη μικρού μήκους ταινία του που έγινε viral στο youtube. To “Lights Out” εμπλουτίζει κι επεκτείνει την αρχική ιδέα που μας σύστησε ο σκηνοθέτης στο διλεπτο βιντεάκι του.  Ένα τέρας δηλαδή, που δρα αποκλειστικά στο σκοτάδι και εξαφανίζεται με την παραμικρή υποψία φωτός.

Τo concept μοιάζει τόσο πρωτοποριακό, όσο το να στολίζεις δέντρο τα Χριστούγεννα, μα είναι σαφές εξαρχής πως οι συντελεστές εδώ δεν στοχεύουν σε πρωτοτυπίες. Αυτό στο οποίο αφιερώνονται με ευβλάβεια είναι μια λειτουργική αναπαραγωγή των κλισέ του είδους και ιδιαίτερα των κλασσικών jump scares. Και ναι, δυο τρία «μπου» είναι όντως καλοεκτελεσμένα κι αποτελεσματικά. Αν μάλιστα νιώθεις κι επιεικής, θα μπορούσες να αποδώσεις τα ίδια επίθετα και σε ολόκληρη την εναρκτήρια σεκάνς.

Από εκεί κι έπειτα όμως το “Lights Out” είναι ένα χαλαρό snooze fest, που λειτουργεί καλύτερα ως οπτικοακουστικό background για να παίζεις candy crush, παρά σαν «αυτόφωτη» φιλμική εμπειρία.

lightsout02

Η ανάπτυξη των χαρακτήρων είναι πιο ισχνή και από τις αγελάδες της περιόδου που διανύουμε κι η πλοκή ξεδιπλώνεται, θαρρείς, με αυτόματο πιλότο, κάνοντας κατάχρηση κάθε κοινοτοπίας του είδους. Το οικογενειακό δράμα που ξεδιπλώνεται παράλληλα δεν διαθέτει ούτε ένα ψήγμα ιδιαιτερότητας, ώστε να κεντρίσει το ενδιαφέρον, κι έτσι η προσπάθεια των συντελεστών, να πλασάρουν την ταινία ως μια μεταφορά για τις συνέπειες της κατάθλιψης στο περιβάλλον του ασθενή, πέφτει στο κενό. Τέλος τα λιγοστά χιουμοριστικά gags που θα μπορούσαν να προσδώσουν έναν καλοδεχούμενο αυτοσαρκαστικό τόνο, χάνονται μέσα στην υπερβολική σοβαροφάνεια που υιοθετεί το ύφος, καταλήγοντας τελικά παράταιρα.

Οι δημιουργοί φαίνεται να πήγαιναν για ένα νέο “Babadook”, μα τελικά τους βγήκε το “Babadook 2: The all American straight to video version”. Εντάξει, αν δεν θες μη σβήσεις το φως, αλλά την οθόνη οπωσδήποτε.

lo-04