Those Who Make Revolution Halfway Only Dig Their Own Graves (Berlinale Κριτική Πανόραμα) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Those Who Make Revolution Halfway Only Dig Their Own Graves (Berlinale Κριτική Πανόραμα)

Είδος:

,

Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία: ,
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , ,

Γράφει:

Τέσσερις εικοσάρηδες ιδεαλιστές ζουν σε ένα κοινόβιο, οργανώνοντας την επανάσταση που θα αλλάξει το κατεστημένο στο Κεμπέκ του Καναδά. Ζουν κάτω από ορισμένους ηθικούς κανόνες και φέρνουν σε πέρας συγκεκριμένες αποστολές, με σκοπό να ταρακουνήσουν την κοινή γνώμη. Τι θα γίνει, όμως, όταν οι πράξεις τους αρχίσουν να ομοιάζουν με αντίστοιχες δράσεις τρομοκρατικών οργανώσεων; Και πόσο πιστοί θα παραμείνουν στα ιδανικά που έχουν θέσει;

Το τρίωρο φιλμ των Mathieu Denis και Simon Lavoie δεν κρύβει την έντονη επίδραση που είχε σε αυτούς ο κινηματογράφος του Γκοντάρ. Προσπαθούν να πειραματιστούν με κάθε δυνατό μέσο προκειμένου να συναρμολογήσουν μια ταινία δύσπεπτη, προκλητική και πάνω απ’ όλα, ευθέως πολιτική. Οι αναλογίες του κάδρου αλλάζουν διαρκώς και το φιλμικό παρόν διαλέγεται με σφήνες από εικόνες πραγματικών διαδηλώσεων, οι οποίες, όσο κυλά η ταινία, κλιμακώνονται σε επίπεδο βιαιότητας. Κείμενα θα έρθουν να κολλήσουν πάνω στο φιλμ δηλώνοντας το πολιτικό υπόβαθρο της εκάστοτε σκηνής, μονόλογοι περί επαναστάσεως θα συμπέσουν με γυμνά κορμιά που κοιτούν απευθείας στην κάμερα. Όλα αυτά θα επαναλαμβάνονται στην πρώτη μιάμιση ώρα, όταν ξαφνικά θα πέσει το σήμα του ιντερλούδιου υπό τους ήχους του Ea, Lord Of The Depths των Burzum.

Όταν επανέλθουμε, ωστόσο, θα δείξει τα πραγματικά της χρώματα. Ορισμένα avant-garde στοιχεία πειραματισμού θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν αλλά όσο κυλάει ο χρόνος, τόσο περισσότερο θα μετατρέπεται σε μια συμβατική ταινία περί νεανικής αβεβαιότητας, χωρίς καμία απολύτως αιχμή και με πολύ βραδύ βηματισμό. Σίγουρα είναι κάπως δύσκολο να κρατήσει κανείς έναν πειραματικό, πολιτικό μάλιστα χαρακτήρα για τρεις ολόκληρες ώρες, αλλά για μισό λεπτό. Έχουμε δει έναν οχτάωρο Χίτλερ να μην παύει να πειραματίζεται και να προβληματίζει χωρίς να στάζει ούτε στάλα ιδρώτα. Έχουμε δει ένα Satantango ανάλογης διάρκειας που σε παρασέρνει μονορούφι στον κόσμο του. Ακόμα και το Nymphomaniac στην εξάωρη, άκοπη έκδοσή του δε σταμάτησε λεπτό να φέρει το στίγμα του δημιουργού του, Λαρς Φον Τρίερ, ή αντίστοιχα η Κομμούνα του Πίτερ Γουότκινς. Εδώ τι πήγε στραβά;

Είναι καταφανές πως η δεινότητα των δημιουργών του φιλμ, παρά τα όσα τρικ αξιοποιούν προκειμένου να φανούν οραματιστές, δεν είναι ανάλογη των προθέσεών τους. Καταλήγουμε, έτσι, σε μια ταινία που μετά από κάποια ώρα καταντά ανιαρή, αισθητικά δήθεν και εν μέρει περισσότερο συμβιβασμένη στα πρότυπα τα οποία τάχα μου θέλει να αποφύγει. Το ενδιαφέρον του θεατή σταδιακά εξασθενεί και τελικά ελάχιστοι θα είναι αυτοί που θα αντέξουν να τη δουν μέχρι τέλους ενώ ακόμα λιγότεροι θα κοινωνήσουν κάποιο ουσιαστικό μήνυμα από αυτήν. Αποπροσανατολισμένη, περισσότερο καταπιάνεται με τη φόρμα παρά με το μήνυμα της εικόνας όταν πειραματίζεται, ενώ όταν προχωρά σε πιο ακαδημαϊκά μονοπάτια, δείνει την αδυναμία εγγραφής σεναρίου της.

Όλος ο κινηματογράφος είναι πολιτική. Απλά υπάρχουν και κάποιοι που ναι μεν θέλουν αλλά δεν μπορούν να το δείξουν απευθείας στο κοινό. Τη μισή διάρκεια να είχε, τα ίδια νερωμένα συμπεράσματα θα εξήγαγε, περί μιας αβέβαιης επανάστασης η οποία δεν πηγάζει από κοινωνικό προβληματισμό, αλλά από νεανική αφέλεια. Και αυτές είναι οι επαναστάσεις οι οποίες εκφυλίζονται γρηγορότερα, όπως τελικά αποδεικνύεται. Γιατί όσο και να πρεσβεύουν υποτιθέμενα το “εμείς”, πάντα θα υποβόσκει το “εγώ” και θα το υπερκαλύπτει.

Βαθμολογία Χρηστών


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Προβολές


Παίζεται σε: 0 αίθουσες
0 αίθουσες στην Αθήνα
0 αίθουσες στην Θεσσαλονίκη
0 αίθουσες στην Επαρχία


Η ταινία δεν παίζεται πλέον στις αίθουσες