Maïdan: Οι διαδηλώσεις στο Κίεβο έρχονται να ταρακουνήσουν τις Κάννες (κριτική) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Maïdan: Οι διαδηλώσεις στο Κίεβο έρχονται να ταρακουνήσουν τις Κάννες (κριτική)

Είδος:

Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί:

Γράφει: and

Το ντοκιμαντέρ του Ουκρανού σκηνοθέτη Sergei Loznitsa, Maïdan, θα παρουσιαστεί σε ένα μήνα στο Φεστιβάλ των Καννών, ως μέρος του επίσημου προγράμματος του, στην κατηγορία των Ειδικών Προβολών.

Για το σκηνοθέτη δεν είναι η πρώτη φορά που παίρνει μέρος στο φεστιβάλ, καθώς έχει ήδη προταθεί δύο φορές για Χρυσό Φοίνικα το 2010 και το 2012, με τις ταινίες My Joy και In the Fog αντίστοιχα. Και τώρα επιστρέφει με ένα ντοκιμαντέρ που απεικονίζει μία από τις πιο δραματικές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας.

Το Maïdan παρουσιάζει τις μαζικές διαδηλώσεις εναντίον της κυβέρνησης, που ξεκίνησαν το Νοέμβριο του 2013 στην ομώνυμη πλατεία του Κιέβου της Ουκρανίας, και συγκέντρωσαν πολίτες όλων των ηλικιών και ιδεολογιών. Η επανάσταση (αν τελικά μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε ως τέτοια), οδήγησε κατ’ αρχήν σε αναγκαστική παραίτηση του τότε Προέδρου της Ουκρανίας Viktor Yanukovych.

Τα πλάνα του ντοκιμαντέρ γυρίστηκαν από το Νοέμβριο του 2013 έως το Μάρτιο του 2014.

Μάρω Κακοσίμου


Η ταινία του Sergei Loznitsa, αναμενόταν με μεγάλη αγωνία στις Κάννες, με το θέμα της Ουκρανίας ακόμα άλυτο και με την παραπληροφόρηση για το τι γίνεται στην χώρα να έχει πάρει διαστάσεις τυφώνα.

Έτσι προσωπικά περίμενα μια ταινία που θα διαφωτίσει το τι συμβαίνει στην χώρα και θα δώσει απαντήσεις στα πολλά ερωτήματα, όπως τις προβοκάτσιες που ισχυρίζονται πολλοί ότι έγιναν με τους νεκρούς στους δρόμο να ζητούν τους εκτελεστές τους, αλλά και την είσοδο στην κυβέρνηση Ναζιστικών και ακροδεξιών σχηματισμών. Υπό αυτήν την οπτική το Maidan, ήταν μια σχέση απογοήτευση καθώς λίγο πολύ μας είπε πράγματα που ξέρουμε, και με τον πιο βαρετό τρόπο που θα μπορούσε να επιλέξει.

Ο σκηνοθέτης από τον Νοέμβριο που ξεκίνησε η κρίση στη Ουκρανία, πήγαινε στην πλατεία Maidan, το κέντρο των εκδηλώσεων, έστηνε μια σταθερή κάμερα και τραβούσε τις διαδηλώσεις, τα συνθήματα και τις γενικότερες δραστηριότητες των διαδηλωτών. Αυτό το έκανε για πολλούς μήνες, μέχρι και τον Μάρτιο του 2013, όντας ωστόσο καθόλου ευφάνταστος στον τρόπο κινηματογράφησης της εξέγερσης, καθώς η σταθερή κάμερα και η αποχή της αφήγησης, κάνουν τον θεατή να βαριέται τόσο πολύ που αναρωτιέται γιατί η ταινία επιλέχτηκε για το επίσημο πρόγραμμα των Καννών (προφανώς πολιτικοί λόγοι).

Τι άλλο μπορεί να πει κάποιος για μια ταινία στην οποία ο εθνικός ύμνος της Ουκρανίας ακούγεται τρεις φορές ολόκληρος, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της αποτελείτε από συνθήματα για το πόσο super oυάου είναι η Ουκρανία. Βέβαια αν είσαι από την Ελλάδα, όπου η παραπληροφόρηση είναι διπλή και τρίδιπλη από τα άλλα μέρη του κόσμου, και όπου η είδηση είναι κάτι το εντελώς υποκειμενικό, κάτι ίσως να μάθεις από την ταινία. Τι; Τον λόγο της εξέγερσης των Ουκρανών, που πέρα από την διαφθορά που είναι ο κανόνας στην χώρα κάτω από οποιαδήποτε κυβέρνηση, παλιά, νέα ή μελλοντική, ήταν η απόσυρση του προέδρου Γιανουκόβιτς από την συζήτηση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, λίγο πριν υπογραφεί άρση της βίζας για τους Ουκρανούς πολίτες. Αυτή η εξέλιξη ήταν μια ξεκάθαρη ανάμοιξη της Ρωσίας στα εσωτερικά της Ουκρανίας, καθώς ο Putin λίγο πολύ υποχρέωσε τον Γιανουκόβιτς να μην υπογράψει την συμφωνία που θα έφερνε την Ουκρανία πιο κοντά στην Ευρώπη και άρα ίσως λίγο πιο μακριά από την Ρωσία.

Για να καταλάβει κανείς τι σήμαινε αυτό για την Ουκρανία, ας σκεφτεί την Ελλάδα του σήμερα με το 10% και πλέον των νέων, αλλά και μεγαλύτερων να μεταναστεύουν στην Ευρώπη, με την διαφορά ότι πλέον η μετανάστευση θα ήταν ολόκληρη διαδικασία με απίστευτη χαρτούρα, ταλαιπωρία και την συνήθη διαφθορά. Οι Ουκρανοί ζητούσαν συνεπώς απλά ελεύθερη πρόσβαση στην Ευρώπη και όταν ο Putin τους το στέρησε με το έτσι θέλω, βγήκαν στους δρόμους καθώς αισθανόταν ότι η χώρα τους καθοδηγούνταν από ξένα συμφέροντα.

Βέβαια αντί οι Ουκρανοί να τα βάλουν μόνο με τον Putin, τα έβαλαν με την Ρωσία σε σύνολο, και ανέπτυξαν ένα απίστευτο εθνικισμό, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε στην σημερινή εικόνα της χώρας με τα δημοψηφίσματα από την μία και την φασιστική βία στο απώγειό της από την άλλη, με την διεθνή κοινότητα να κοιτά ως συνήθως σχεδόν απαθής.

Επιστρέφοντας στο ντοκιμαντέρ, σίγουρα η ταινία κάνει καλή δουλειά στο αποσαφηνίσει κάποια πράγματα, ενώ το θίγονται και θέματα όπως οι snipers που πυροβολούσαν στους δρόμους, ή το αντίο στους νεκρούς. Ένα δίωρο ντοκιμαντέρ για τόσο σοβαρό θέμα να αναλώνεται σε συνθήματα και απίστευτα αργά και βαρετά πλάνα από διαδηλώσεις, είναι κρίμα να θεωρείται σημαντικό για να μπει στο πρόγραμμα των Καννών.

Γιάννης Πατλάκας

Βαθμολογία Χρηστών


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (2 votes, average: 3.00 out of 5)
Loading...

Προβολές


Παίζεται σε: 0 αίθουσες
0 αίθουσες στην Αθήνα
0 αίθουσες στην Θεσσαλονίκη
0 αίθουσες στην Επαρχία


Η ταινία δεν παίζεται πλέον στις αίθουσες