Last Flag Flying - Τρεις ερμηνειάρες, λίγος σκεπτόμενος πατριωτισμός και έτοιμος ο νέος Λινκλάτερ – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Η Τελευταία Σημαία

(Last Flag Flying)


Είδος: , , ,
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 125
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , , , ,
Πρεμιέρα: 17-05-2018
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Βρισκόμαστε στο 2003, μόλις δυο χρόνια μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης. Ένας βετεράνος του Βιετνάμ (Στιβ Κάρελ) που μόλις έχει μάθει για το θάνατο του μοναχογιού του στο Ιράκ, αναζητά δυο παλιούς συμπολεμιστές του για να βιώσει μαζί τους την κηδεία του παιδιού του. Ο ένας είναι πλέον ένας κυνικός μπάρμαν (Μπράιαν Κράνστον) και ο άλλος έχει γίνει παπάς (Λόρενς Φίσμπερν). Οι τρεις τους θα ταξιδέψουν μαζί μέχρι το αεροδρόμιο όπου θα παραλάβουν το πτώμα του γιου του ενός προκειμένου να το μεταφέρουν στην τελευταία του κατοικία. Το ταξίδι θα είναι γεμάτο αναμνήσεις από το παρελθόν αλλά και αντιθέσεις, με δεδομένο πως οι τρεις παλιοί συμπολέμιστες είναι πλέον εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι.

Το γνωστό γλυκόπικρο ύφος του Ρίτσαρντ Λινκλάτερ καθορίζει ετούτο εδώ το road movie, το οποίο φιλοδοξεί να προσεγγίσει (σχετικά επιδερμικά) την πραγματικότητα που επικρατούσε στις ΗΠΑ στα χρόνια που ακολούθησαν μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Με όχημα τη συγκίνηση αλλά και την αίσθηση οικειότητας που είναι πάντα παρούσα ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν ζήσει σημαντικές στιγμές, ακόμα και αν πλέον έχουν απομακρυνθεί, το «Last Flag Flying» επιχειρεί ταυτόχρονα να κάνει και έναν κοινωνικό σχολιασμό: πόσο αξία έχει να υπηρετείς την πατρίδα;

Η απάντηση που δίνει ο Λινκλάτερ στο παραπάνω ερώτημα είναι απόρροια ενός σκεπτόμενου πατριωτισμού: ναι, έχει νόημα να υπηρετείς την πατρίδα σου και μάλιστα στρατιωτικά -κατά την ταινία πάντα- αλλά δεν πρέπει ποτέ να αυτοδιαλύεσαι στα όσα οι πατριωτικές ανάγκες επιτάσσουν. Διότι, σε τελική ανάλυση, είναι οι απόμακροι από την κοινωνία πολιτικοί εκείνοι που κινούν τα νήματα της πατρίδας και άρα καλό είναι να διατηρείς μια κριτική σκέψη απέναντι τους. Να υπηρετείς την πατρίδα μεν, να προσπαθείς να βρεις το σωστό και το δίκαιο μέσα στον πατριωτισμό και όχι να είσαι ένα πιόνι δε.

Με άλλα λόγια; Ο Λινκλάτερ δεν συγκρούεται ποτέ ευθέως με την (αμερικάνικη στην προκειμένη περίπτωση) πατριωτική κουλτούρα, απλά επιχειρεί να πείσει το κοινό του ότι παρά τους πολέμους, τις συγκρούσεις και τους θανάτους που αυτή παράγει (ένας από αυτούς μάλιστα είναι και το κεντρικό αφηγηματικό εργαλείο της ταινίας) κάπου υπάρχει και μια ρομαντική εκδοχή της. Όσοι συμφωνούν μαζί του δικαίωμά τους αλλά η αλήθεια είναι πως -για να το πούμε χοντρά- έχουμε πήξει από τέτοιες μπαρούφες.

Κατά τα άλλα, οι τρεις βασικοί πρωταγωνιστές «σηκώνουν» απολαυστικά αλλά και με χαρακτηριστική ευκολία τις απαιτήσεις των ρόλων και είναι με διαφορά ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει η ταινία. Ο Κάρελ στον ρόλο του πληγωμένου πατέρα αλλά και χαμηλών τόνων, ντοπαλό ανθρωπάκο. Ο Κράνστον στο ρόλο του «γκομενιάρη», αθυρόστομου και κυνικού γλεντζέ. Ο Φίσμπερν στον ρόλο του μετανοημένου από τις αμαρτίες του παρελθόντος άνθρωπο της θρησκείας, που ζει ταπεινά και θέλει να κάνει το καλό τριγύρω του. Η χημεία μεταξύ τους είναι προφανής και ίσως είναι εξαιτίας της που δεν δουλεύουν ιδιαίτερα καλά σε σεναριακό επίπεδο οι προστριβές ανάμεσα στους αντιθετικές τους ψυχοσυνθέσεις. Αντίθετα, ακριβώς εξαιτίας αυτής της χημείας, η bromance ατμόσφαιρα είναι το μεγάλο όπλο της ταινίας. Ίσως και το μοναδικό.



wso shell IndoXploit shell webr00t shell hacklink hacklink satış wso shell