Journal d'une femme de chambre / Diary of a Chambermaid – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Journal d’une femme de chambre / Diary of a Chambermaid

Είδος:

Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: , ,
Ηθοποιοί: , ,

Γράφει:

Ο Γάλλος Benoît Jacquot, σκηνοθέτης των L’école de la chair (υποψήφιο για το Χρυσό Φοίνικα του 1998) και Les adieux à la reine (υποψήφιο για τη Χρυσή Άρκτο του 2012), επιστρέφει στη Berlinale, αυτή τη φορά επιχειρώντας μια κινηματογραφική ερμηνεία του ιστορικού μυθιστορήματος του Octave Mirbeau Le Journal d’une femme de chambre, την τρίτη κατά σειρά μεταφορά του στον κινηματογράφο μετά από αυτές των μεγάλων μαέστρων, Renoir (1946) και Buñuel (1964).

Η νεαρή και όμορφη Célestine (Léa Seydoux) στέλνεται από το παριζιάνικο γραφείο με το οποίο συνεργάζεται, να δουλέψει για ένα πλούσιο ζευγάρι στη βίλλα τους στη Νορμανδία, ως καμαριέρα. Αποφασίζει να πάει χωρίς να της αρέσει η ιδέα, μόνο και μόνο για να βρεθεί αντιμέτωπη με ένα αφεντικό που την παρενοχλεί σεξουαλικά, την τυραννική γυναίκα του που της κάνει τη ζωή δύσκολη, και μια μαγείρισσα που ετοιμάζεται να πνίξει κρυφά το δεύτερο νόθο βρέφος που πρόκειται να γεννήσει. Η κοπέλα από τα τρία φοβάται πιο πολύ το τελευταίο, αφού τα δύο πρώτα ξέρει πολύ καλά πώς να τα αντιμετωπίσει.

Μαζί τους στο σπίτι ζει και εργάζεται και ο Joseph, ένας μυστηριώδης και λιγομίλητος άνδρας, ο οποίος όταν τελικά μιλήσει θα ξεράσει αντισημιτικό μίσος, πριν προτείνει στη Célestine να το σκάσουν οι δυο τους. Το σχέδιό του περιλαμβάνει ένα μικρό καφέ στην άκρη της θάλασσας κοντά στο Cherbourg, όπου η όμορφη καμαριέρα θα εκδίδεται μέχρι να βγάλουν αρκετά χρήματα ώστε να μπορέσουν να παντρευτούν.

journal d'une femme

Η σαγηνευτική Célestine/Léa Seydoux είναι, χωρίς υπερβολές, χάρμα οφθαλμών. Το ειρωνικό Mrs Know-it-all χαμόγελό της ζωγραφισμένο πάνω στο αγγελικό της πρόσωπο που περιβάλλεται από πυρόξανθες αφέλειες, έρχεται να ολοκληρωθεί ιδανικά με την killer σιλουέτα της που διακρίνεται μέσα από τα κομψά της φορέματα, σε ένα χαριτωμένο ensemble που εκπέμπει παριζιάνικο σνομπισμό, καθιστώντας την έτσι την κατάλληλη καμαριέρα της καλής κοινωνίας της γαλλικής εξοχής των τελών του 19ου αιώνα. Αψεγάδιαστη όσο και αν τρέχει πάνω κάτω τις σκάλες, κάνει την ασέξουαλ κυρά της να πρασινίζει από τη ζήλια της που η Celestine έχει νιάτα και ομορφιά, πράγματα που δεν αγοράζονται (ακόμα τότε) σαν τα πανάκριβα ασημικά και τις λονδρέζικες λάμπες.

femme de chambre

Ευφυής και δυναμική, αγωνίζεται μάταια να κερδίσει την ανεξαρτησία της και μια καλύτερη τύχη από αυτή που της γράφτηκε με τη γέννησή της, μη γνωρίζοντας ή μη θέλοντας να αποδεχτεί τη μοίρα των γυναικών της δικής της κοινωνικής τάξης. Θύμα ταυτόχρονα και θύτης, προκαλεί πάθη, έχοντας γνώση της δύναμης που έχει η ομορφιά της ή μάλλον παραγνωρίζοντας την, αφού τελικά, όπως μοιραία θα ανακαλύψει, στην εποχή της και την κοινωνία της η κοινωνική ανέλιξη είναι σχεδόν πάντα ένα άπιαστο όνειρο.

Δεν μπορούμε εύκολα να προσδιορίσουμε τι ακριβώς είναι αυτό που ψάχνει: χρήματα, αγάπη, σύζυγο, σεβασμό; – την απάντηση ίσως να μην μπορεί να τη δώσει ούτε η ίδια. Είναι όμως σίγουρη για την κοινωνική αδικία που επιτελείται εις βάρος της, κάτι που δεν μπορεί με τίποτε να χωνέψει και που την κάνει κάπου-κάπου να ξεσπά σε κλάματα, ανακουφιζόμενη και η ίδια, αλλά ανακουφίζοντας και τον θεατή που βλέπει αυτή την πιο ανθρώπινη και ευαίσθητη πλευρά της.

Από την πλευρά του ο σκηνοθέτης στήνει άψογα το σκηνικό της γαλλικής υπαίθρου του 1900, δίνοντας ιδιαίτερη σημασία ακόμα και στην παραμικρή λεπτομέρεια: από τον προσεκτικό σχεδιασμό του φωτός της κάθε σκηνής, μέχρι τα κοστούμια και τους κήπους, όλα είναι τοποθετημένα με λεπτότητα, με ακρίβεια και συνέπεια. Το αποτέλεσμα θα μπορούσε να ειδωθεί σαν μια έκθεση ζωγραφικής, με κάθε πλάνο να αποτελεί και ένα διαφορετικό πίνακα της modernité, πότε Ιμπρεσιονισμός του Ρενουάρ και του Μονέ, πότε Belle Époque του Τουλούζ Λωτρέκ, με πιο εντυπωσιακή την αναπαραγωγή του κοριτσιού του “Μπαρ του Folies-Bergère”, του Μανέ.

Journal

Ο Jacquot με την τελευταία του ταινία καταφέρνει ομολογουμένως να κάνει ένα εύστοχο σχόλιο πάνω στη μπουρζουαζία, χωρίς όμως τελικά να του δίνει τη διαχρονικότητα που επιθυμεί και χωρίς να το τοποθετεί με σαφήνεια στο σήμερα και τα ζητήματα σεξουαλικότητας και ελευθερίας της σύγχρονης δυτικής γυναίκας. Την κατάσταση φυσικά σώζει η αποκάλυψη Léa Seydoux, που με την αφοπλιστική της ερμηνεία και την απαράμιλλη ομορφιά της μας μαγνητίζει, μην αφήνοντάς μας να πάρουμε τα μάτια μας από πάνω της ούτε δευτερόλεπτο.

Βαθμολογία Χρηστών


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (2 votes, average: 3.00 out of 5)
Loading...

Προβολές


Παίζεται σε: 0 αίθουσες
0 αίθουσες στην Αθήνα
0 αίθουσες στην Θεσσαλονίκη
0 αίθουσες στην Επαρχία


Η ταινία δεν παίζεται πλέον στις αίθουσες