It / Το αυτό – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Το Αυτό

(It)


Είδος:

Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 135
Χώρα: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: , ,
Ηθοποιοί: , , ,
Πρεμιέρα: 28-09-2017

Γράφει:
Βαθμολογία Cinefreaks:

Μία βροχερή μέρα. Ένα μικρό αγόρι με ένα κίτρινο πανωφόρι. Μία μικρή, χάρτινη βάρκα καταλήγει σε έναν υπόνομο και ο κλόουν Pennywise βρίσκει την ευκαιρία να παρασύρει το πρώτο από μία σειρά ανυποψίαστων θυμάτων της πόλης Derry του Maine. Λίγο καιρό αργότερο, ο αδερφός του μικρού αγοριού και η παρέα του, αυτοπροσδιοριζόμενοι ως το Losers Club, θα πρέπει να έρθουν αντιμέτωποι με τις χειρότερες φοβίες τους, προκειμένου να σταματήσουν τον Pennywise, ο οποίος κάθε 27 χρόνια τρομοκρατεί το Derry.

Βεβαρημένος με το άχαρο κινηματογραφικό καθήκον της αναβίωσης ενός cult horror classic, ο Andy Muschietti (πάλαι ποτέ protegè του Guillermo del Toro), εκσυγχρονίζει τον μύθο του περιβόητου κλόουν, χωρίς να εγκλωβίζεται στο φθηνό αναμάσημα του πρωτογενούς υλικού του ’90. Αντίθετα, επανασυστήνει τον εφιαλτικό διασκεδαστή του St. King σε μία νέα γενιά θεατών, τους οποίους προσεγγίζει με ευφυέστατο και άρτιο τρόπο.

Ήδη από τα πρώτα δευτερόλεπτα της ταινίας, μεταφερόμαστε σε ένα πολύ πιο μουντό, ψυχρό και σκοτεινό, σκηνοθετικά, Derry του ’89: ένα ελαφρώς detuned πιάνο προδίδει τις σκηνοθετικές προθέσεις του Muschietti, που στήνει ένα κλίμα χάους κι έλλειψης ισορροπίας που αντιστοιχεί στην έλλειψη ψυχικής τάξης των ηρώων του King. Όλα συγκλίνουν αριστοτεχνικά και χωρίς χάσιμο κινηματογραφικού nanosecond στο πρώτο (κακό) συναπάντημα του Georgie με τον κλόουν με το διαχρονικά διαστροφικό χαμόγελο και την ακόμη διαστροφικότερη όρεξη (όρεξη την οποία μαρτυρά αλλά και γιγαντώνει η μόνιμη σχεδόν έκκριση των σιελογόνων του αδένων). Οι εμβληματικές σκηνές της ταινίας, όπως αυτή, είναι, όχι μόνον ανανεωμένες και εκμοντερνισμένες αισθητικά, αλλά, πολύ περισσότερο, είναι αναβαθμισμένες gore-wise, ώστε να ανταπεξέλθουν και υπερκεράσουν τη splatter ανοσία του κινηματογραφικού κοινού του 2017.

Ο Pennywise, μάλιστα, του Bill Skarsgård κερδίζει το δύσκολο στοίχημα και ξεπερνά τον προκάτοχό του υιοθετώντας ένα ακόμη νοσηρότερο βλέμμα και ανεπιτήδευτα αρρωστημένο μειδίαμα. Το δε score του Benjamin Wallfisch, γεμάτο δυναμικές διακυμάνσεις, ενσωματώνεται με τέτοια φυσικότητα στις σκηνές της ταινίας κι αποδίδει απροβλημάτιστα τον παλμό της, άλλοτε την ένταση και την αδρεναλίνη του κυνηγητού, άλλοτε την πονηρή ηρεμία της ταινίας.

Ο Muschietti εξελίσσεται σε τρομερό χειριστή του φακού, καθώς κάδρα του έχουν ήδη την αίγλη του διαχρονικού. Σεκάνς της ταινίας μπορούν να χαρακτηριστούν, από τώρα ακόμη, χωρίς υπερβολή, ως σκηνές ανθολογίας, όπως η, πνιγμένη στο αίμα, σκηνή στο μπάνιο της Beverly, όπου η πληθωρική  χρήση του κόκκινου χρώματος, από τον σταθερό συνεργάτη του Park Chan Wook, Chung-hoon Chung (Oldboy, Stoker) παραπέμπει σε αριστουργήματα των μαιτρ του είδους, όπως το Suspiria του Dario Argento ή η Λάμψη του Kubrick.

Το It, ως ταινία, εισήγαγε το «it», ως όρο, στο horror genre. Προσδιορίζεται, έτσι, το απροσδιόριστο, το μη συγκεκριμενοποιήσιμο μέγεθος του «Κακού»,  το μη μετρήσιμο αίσθημα του τρόμου. Άλλωστε, αυτό που δε γνωρίζει κανείς, είναι κι αυτό που περισσότερο φοβάται. Μάλιστα, δεν είναι τυχαίο ότι, τόσο το It, όσο και όλο το horror genre τροφοδοτείται από τον φόβο για το άγνωστο, για το απροσδιόριστο, για το…Αυτό.

Η ιστορία του It, όμως, δεν είναι αποκλειστικά ένα horror αφήγημα. Την επιδερμική αυτή προσέγγιση εκτοπίζει εύκολα ένα δεύτερο στρώμα ερμηνείας του έργου. Πρόκειται για τη βάσανο της ενηλικίωσης, για την ανυπόφορη μετάβαση από την αγχολυτική καλοκαιρινή ραστώνη στο αναπόφευκτο (και αναμενόμενα αγχωτικό) μεγάλωμα. Το Κακό είναι το bullying στο προαύλιο, η ενδοοικογενειακή κακοποίηση ή η υπερπροστατευτική κηδεμονία των γονιών, από την υπερτροφική αγάπη των οποίων ασφυκτιούν τα παιδιά, ο ρατσισμός και η συλλογική πληγή του, που δύσκολα επουλώνεται. Το αντι – πρόταγμα του King είναι οι σφιχτοί φιλικοί δεσμοί και η συνδυασμένη δύναμη των πολλών, η συλλογικότητα έναντι του ατομισμού: Το Αυτό είναι μόνο του και μπορεί να νικηθεί μόνον όταν αντιμετωπίζεται από κοινού.  

Βέβαια, στον Muschietti θα μπορούσε κανείς να προσάψει ότι φαίνεται να εκμεταλλεύεται την κινηματογραφική (εν γένει καλλιτεχνική) συγκυρία στην οποία μας παραδίδει το It: το φετίχ του ‘80s νοσταλγικού ρεύματος που πρώτα ξεκίνησε με το πρόσφατο Stranger Things (άλλωστε, η ταινία, πέρα από αυτή τη νοσταλγία, μοιράζεται και τον πρωταγωνιστή Finn Wolfhard). Από την άλλη, είναι, άραγε, πραγματικά αναγκαίο το ξαναζέσταμα ταινιών που έχουν αποσπάσει ένα κάποιο cult status, εις βάρος, αναμφίβολα, πιο φρέσκων ιδεών και περισσότερο προσαρμοσμένων στη σύγχρονη πραγματικότητα (π.χ., It Follows, Get Out), που δεν έχουν ως κύριο μέλημα την αξιοποίηση της νοσταλγίας και, μέσω αυτής, την τεράστια εισπρακτική επιτυχία; Δεν είναι τυχαίο ότι το It έκανε ρεκόρ ανοίγματος για R-rated ταινία, ξεπερνώντας ακόμη και τον Εξορκιστή, σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, πετυχαίνοντας 236.8 εκατομμύρια δολάρια στις ΗΠΑ. Κι όμως, το It δεν πέφτει στην παγίδα της στείρας αντιγραφής. Πρόκειται περισσότερο για έναν φόρο τιμής στο original υλικό, από το οποίο εμπνέεται και το οποίο αναβαθμίζει, προσαρμοσμένο στις συμβάσεις και τις ανάγκες του horror εν έτει 2017 (τρομάξαμε με jump scare, απίστευτο!).

Κατά τον King, ο Pennywise κάνει την εμφάνισή του κάθε 27 χρόνια, για να κορέσει την πείνα του. 27 χρόνια πριν, το Αυτό ανασύρθηκε από του υπονόμους, μεγαλώνοντας μία γενιά θεατών. Σήμερα, 27 χρόνια μετά, ανασύρεται για δεύτερη φορά και μαζί του φέρνει το θρίλερ της χρονιάς, για να μάθουν οι νεότεροι και να μην ξεχάσουν οι γηραιότεροι, ότι όλοι επιπλέουν εκεί κάτω.

 


Βαθμολογία Χρηστών


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (3 votes, average: 4.33 out of 5)
Loading...

Προβολές


Παίζεται σε: 0 αίθουσες
0 αίθουσες στην Αθήνα
0 αίθουσες στην Θεσσαλονίκη
0 αίθουσες στην Επαρχία


Η ταινία δεν παίζεται πλέον στις αίθουσες