It Follows / Σε ακολουθεί - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

It Follows / Σε ακολουθεί

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (8 votes, average: 2.75 out of 5)
Loading...

Μια μαθήτρια λυκείου μετά από μια ερωτική συνεύρεση, με έναν μεγαλύτερο νεαρό συνειδητοποιεί ότι έχει πέσει θύμα μιας τρομαχτικής, παράξενης κατάρας η οποία μεταδίδεται σεξουαλικά… Η ιδέα ανήκει στον ταλαντούχο κινηματογραφιστή David Robert Mitchell (“ The Myth of American Sleepover” 2010) ο οποίος είναι υπεύθυνος και για την εκτέλεση της, καθώς το “It Follows” αποτελεί τόσο συγγραφικό όσο και σκηνοθετικό του δημιούργημα. Mε την ταινία του φέτος, σκόρπισε ρίγη ανατριχίλας τις Κάννες, ενώ στοίχειωσε και το πρώτο Σαββατόβραδο των θεατών στις  Αθηναϊκές Νύχτες Πρεμιέρας.

Η νεανική ταινία τρόμου (ή αλλιώς τα “dead teenager movies”, όπως εύγλωττα τ’ αποκάλεσε πρώτος ο διάσημος κριτικός Roger Ebert) ανέκαθεν αποτελούσε ένα παραγνωρισμένο είδος, που από την δεκαετία του 70’ μέχρι σήμερα, μας τροφοδοτεί με πολλαπλά guilty pleasures, και πιο σπάνια με κάποια αληθινά αριστουργήματα.

Η φόρμουλα πρωτοεμφανίστηκε με το υποτιμημένο “Black Christmas” (1974), διαμορφώθηκε και τελειοποιήθηκε με το κλασσικό “Halloween» (1978), έζησε την ακμή της την δεκαετία του 80’ με τον «Εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες» και το «Παρασκευή και 13»,κι εκεί πια αφού ανακυκλώθηκε μέχρι αηδίας, πέθανε πιο άδοξα κι από τους πρωταγωνιστές της, για να αναστηθεί από το αριστουργηματικό “Scream” στα μέσα της δεκαετίας του 90’.

Μια εικοσαετία σχεδόν μετά, το είδος ξαναβρίσκεται πλέον μπροστά στο ίδιο καλλιτεχνικό αδιέξοδο. Όλα έχουν γίνει, καμιά ιδέα δεν είναι φρέσκια και ακόμα και το self-awareness που έφερε το “Scream” ως τονωτική ένεση έχει καταντήσει κλισέ. ( Bλέπε “The Cabin in the Woods”, “Detention”)

Πολύ σοφά λοιπόν, σκέφτηκε ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης David Robert Mitchell, να διεκδικήσει μια θέση σε αυτό το αιματοβαμμένο κεφάλαιο της ιστορίας του σινεμά, εγκαταλείποντας κάθε φιλοδοξία ν’ ανατρέψει ή έστω να παίξει με τους κώδικες του είδους. Κι αυτό σήμερα φαντάζει αναζωογονητικό.

Ο δημιουργός σέβεται μεν τις συμβάσεις, τις χρησιμοποιεί όμως με φειδώ και δεν κάνει πουθενά σαφείς αναφορές σε κάποια προγενέστερη μυθολογία τρόμου. Δεν αντιμετωπίζει το έργο του σαν  τυπικό “dead teenager movie”, αλλά σαν μια ανατριχιαστική ιστορία, στην οποία αποπειράται να δώσει μια απόκοσμη και σχεδόν λυρική ατμόσφαιρα.

IF_03_v01_300

Σ’ αυτό τον βοηθάει η απαράμιλλη χάρη που διαθέτει  στη χρήση της κάμερας. Τα κάδρα του, σωστά μελετημένα αν και δεν περιλαμβάνουν τίποτα που να μην έχουμε ξαναδεί σε ταινίες με τρομαγμένα λυκειόπαιδα, αναδύουν μια αλλόκοτη μαγεία που φέρει κάτι από το σύμπαν του σουηδικού αριστουργήματος «Άσε το κακό να μπει».

Δυστυχώς βέβαια, το σενάριο δεν είναι πάντα αντίστοιχης ποιότητας. Οι ρυθμοί του κάποιες φορές παραείναι αργοί, η κλιμάκωση, που περιλαμβάνει ένα αρκετά ασαφές κι ακατανόητο σχέδιο των παιδιών να σταματήσουν το κακό, δεν λειτουργεί ενώ και το τέλος επίσης μοιάζει βιαστικό και αδύναμο.

Χωρίς να γίνεται ποτέ το νέο αριστούργημα που θα πάρει τη σκυτάλη από τους προηγούμενους σταθμούς του είδους, το  φιλμ παραμένει ωστόσο αξιοπρεπέστατο διατηρώντας και την ατμόσφαιρα του και τη σοβαρότητα του, χωρίς να ενδίδει στιγμή στις υπερβολές και στο camp, που θα του εξασφάλιζαν άνετα μερικά cult εύσημα. Κι αυτό είναι ένας δρόμος δύσβατος και λιγότερο ταξιδεμένος για τους δημιουργούς ταινιών τρόμου. Δεν μπορούμε λοιπόν, παρά να επικροτήσουμε τούτη την επιλογή.


Από 14 Σεπτέμβρη, το πρόγραμμα των αιθουσών στο Cinefreaks.gr!