Irrational Man του Woody Allen - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Irrational Man του Woody Allen


Την “Πρακτική Woody Allen” την ξέρετε; Μαζεύεις ένα σωρό stars, φτιάχνεις μία ταινία, κρατάς μυστικές όλες τις λεπτομέρειες μυστικές για όσο περισσότερο μπορείς, και μετά την βγάζεις στις αίθουσες. Εκτός αν την βγάλει στις Κάννες λίγο πριν κάνει πρεμιέρα, οπότε και θα είναι συνήθως κάπως πιο καλή και θα αξίζει να την δει κανείς. Αυτό έγινε και με το Irrational Man.

Joaquin Phoenix και Emma Stone  είναι οι πρωταγωνιστές που πλαισιώνονται με την Parker Posey στο cast. Βρισκόμαστε σε ένα πανεπιστήμιο στην Αμερική, όπου ο νέος καθηγητής (Phoenix) καταφτάνει με την φήμη του γυναικά αλλά και με διάφορες άλλες διαδόσεις όπως το πως τον παράτησε η γυναίκα του και πως έχασε έναν φίλο του στο Ιράκ. Ο καθηγητής είναι πάντως σίγουρα σε κατάθλιψη και δεν χαίρεται τίποτα στην ζωή του, στην οποία δεν βρίσκει κανένα νόημα. Κάπου εκεί η φοιτήτρια του (Stone) που θα τον εντυπωσιάσει με μια εργασία της και έτσι θα αρχίσουν ατελείωτες συζητήσεις για το παρελθόν του και για την φιλοσοφία, τον κλάδο τον οποίο διδάσκει ο καθηγητής. Πέρα από την Stone, μία από τις καθηγήτριες του πανεπιστημίου (Posey), τον βλέπει μοναχικό και ακαταμάχητο και θέλει να τον κατακτήσει.

irrational-man

Όλα κυλούν σαν μία αδιάφορη ταινία από τις κλασσικές αισθηματικές του Allen, μέχρι που ο Irrational Man Abe (Phoenix) θα βρει έναν τρόπο να δώσει νόημα στην ζωή του και να κάνει τον κόσμο καλύτερο, κάτι που τον απασχολεί όσο τίποτα. Αυτός ο “τρόπος” θα τον κάνει να απελευθερωθεί από την μελαγχολία του και να ενδώσει στην πίεση της φοιτήτριας του να αρχίσουν να βλέπουν ερωτικά ο ένας τον άλλον.

Το Irrational Man, δεν είναι από τις πολύ καλές ταινίες του Allen. Κάθε σύγκριση για παράδειγμα με το Midnight in Paris, θα το έφερνε πολύ πίσω. Όμως δεν είναι και σαν το φιάσκο του Magic in the Moonlight. Ο κεντρικός χαρακτήρας του καθηγητή είναι ένας ενδιαφέρον άνθρωπος που παρά του ότι διδάσκει φιλοσοφία, έχει απογοητευτεί από την θεωρία και βλέπει ότι όσο και να φιλοσοφείς δύσκολα, έως απίθανα θα έχεις κάποιο αντίκτυπο στο κόσμο. Αυτό όμως θα τον οδηγήσει σε μη ορθολογιστικές σκέψεις που κάποιος θα έκανε για πλάκα και αυτές οι σκέψεις για το τέλειο έγκλημα όπως το ονομάζει θα δώσουν στην ταινία το κάποιο ενδιαφέρον που έχει.

Ωστόσο οι χαρακτήρες του Allen για ακόμη μια φορά είναι ρηχοί και δεν έχουν νόημα ύπαρξης παρά σαν μαριονέτες στα χέρια του δημιουργού τους. Οι ερμηνείες των ηθοποιών δεν έχουν κάτι το ιδιαίτερο, χωρίς να είναι όμως κακές, ενώ πρέπει να τονίσουμε ότι πιο δυνατές στιγμές της ταινίας είναι αυτές που έχουν voice-over, κάτι που σίγουρα θα πρέπει να μας προβληματίσει.

Εν κατακλείδι ο Allen προσφέρει μια τίμια Allen-ική ταινία που την βλέπει κάποιος ευχάριστα πίνοντας την καλοκαιρινή του μπύρα στους ρυθμούς της jazz που προσφέρει η ίδια η ταινία. Τίποτα παραπάνω όμως