Heart of a Dog - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Heart of a Dog

22-9-2016 |


H Laurie Anderson ονόμασε την νέα της ταινία “Heart of a Dog” (Η Καρδιά ενός Σκύλου) και επέλεξε το δικό της κατοικίδιο, ως το βασικό θέμα της ταινίας. Όμως, πιθανότατα να ήταν πιο ειλικρινής αν η σκηνοθέτης, που τυγχάνει επίσης μουσικός, visual artist και χήρα του Lou Reed, της έδινε τον τίτλο “Laurie’s Mind” (Το Μυαλό της Laurie), επειδή αφορά τις δικές της σκέψεις και πως αντιδρά σε διάφορες καταστάσεις.

Ξεκινά με την αφήγηση ενός ονείρου, που είχε κάποτε: μια μέρα γέννησε τον σκύλο της, την Lollabelle. Ξαφνικά νιώθει παράξενα και ενοχές, όχι επειδή η κόρη της δεν είναι άνθρωπος, άλλα επειδή στην πραγματική της ζωή δεν είδε ποτέ την Lollabelle, όταν ήταν μικρή: όταν πήρε τον σκύλο, ήταν ήδη ενήλικας. Και η ταινία προχωρά γεμάτη ασυνήθιστες ιδέες, όπως αυτή, που προέρχονται ξεκάθαρα από το μυαλό ενός πολύ δημιουργικού ανθρώπου.

Σε κάποιο σημείο, η Anderson σκέφτεται για τον θάνατο. Καταλήγει σε ένα ενδιαφέρον συμπέρασμα: αυτό που κάνει τον θάνατο ένα δύσκολο θέμα, δεν είναι το γεγονός ότι πρόκειται για το τέλος της ζωής ενός άλλου ανθρώπου, άλλα για το τι προκαλεί η απουσία του νεκρού ανθρώπου σε εμάς. Για να το κάνουμε πιο ξεκάθαρο, οι άνθρωποι είμαστε τόσο εγωιστικά όντα, που στρέφουμε στους εαυτούς μας ακόμη και τον θάνατο άλλων ανθρώπων. Είναι περισσότερο η δική μας θλίψη και το πένθος και λιγότερο ο άνθρωπος, που “έφυγε”. Είναι ένα εξαιρετικό συμπέρασμα, άλλα ίσως η σκηνοθέτης συμπεριλαμβάνει αυτή την ιδέα στην ταινία της, ως ένα “mea culpa” της για τον δικό της εγωισμό, όταν χρησιμοποιεί τον σκύλο της σαν μια αφορμή για να μιλήσει για εκείνη, εκείνη και μόνο εκείνη. Η Lollabelle είναι μια τεράστια δικαιολογία για να δείξει τις δικές της απόψεις και εμπειρίες. Kάποιες από αυτές είναι ενδιαφέρουσες, άλλα αναρωτιέται κανείς: γιατί το τέχνασμα με τον σκύλο;

heartofadog1-1600x900-c-default

Η ίδια η Anderson είναι η αφηγήτρια της ταινίας και μιλά με έναν ευχάριστο τρόπο, αργά και σωστά. Η φωνή της είναι καθαρή και αισθηματική, άλλα δεν θα μπορούσε να είναι λιγότερο σέξι: είναι θέμα προσωπικότητας, αν κάποια μέρα άφηνε την ζωή του καλλιτέχνη θα μπορούσε να κάνει αναγγελίες σε αεροδρόμιο. Οι εικόνες, που μας δείχνει, είναι όμορφες, στυλιζαρισμένες. Μερικές από αυτές είναι κάπως αφηρημένες όπως οι εικόνες των περισσότερων δημιουργών βίντεο της γενιάς της της (δεκαετία ’80). Όμως, χρησιμοποιεί επίσης και μερικές συμπαγείς εικόνες, κάποιες από αυτές δείχνουν άλλα σκυλιά να παίζουν τον ρόλο της Lollabellle. Τις περισσότερες φορές όμως, η σκηνοθέτης προτιμά να μας δείχνει στοιχεία του φυσικού περιβάλλοντους, όπως τον ουρανό, τη βροχή, ένα χιονισμένο τοπίο. Μην με ρωτήσετε γιατί…

Η ταινία είναι μικρή σε διάρκεια, όμως η Anderson μιλά για τόσο πολλά διαφορετικά πράγματα, που φαίνεται μεγαλύτερη. Είναι ένα ενδιαφέρον κινηματογραφικό “δοκίμιο”, όμως δεν φαίνεται να καταλήγει κάπου. Ωστόσο, έχει πλάκα να το βλέπεις να διαγωνίζεται με τόσες άλλες πιο “παραδοσιακές” ταινίες. Σίγουρα υπάρχουν καλύτερες ταινίες για να διεκδικήσουν τον Χρυσό Λέοντα, άλλα οι διοργανωτές του φεστιβάλ σωστά συμπεριέλαβαν και το “Heart of a Dog” στο lineup.