Γκίλιαπ (Giliap) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Γκίλιαπ (Giliap)

Είδος:

, ,

Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,

Γράφει:

Ένας νέος που ακόμα ψάχνει το δρόμο του ξεκινά να εργάζεται προσωρινά σε ένα ξενοδοχείο. Εκεί έρχεται σε επαφή με τους υπόλοιπους υπαλλήλους από τους οποίους δύο πρόσωπα ξεχωρίζουν Από τη μία ο Gustav Svensson ένας μετρ της παρανομίας και του υποκόσμου, που προσπαθεί απεγνωσμένα να γλυτώσει  από τη λάσπη στην οποία είναι βουτηγμένος ή να πάρει όλους τους άλλους μαζί του. Από την άλλη μία όμορφη σερβιτόρα, η Anna, μόνη στον κόσμο και εξίσου μπερδεμένη και δυστυχισμένη. Στην ταινία θα παρακολουθήσουμε την αμήχανη σχέση που ξεκινά μεταξύ του νεαρού Giliap (κωδικοποιημένο όνομα, εισιτήριό του για την είσοδο στον υπόκοσμο) και της κοπέλας μέχρι την καταστροφή της.

Giliap

Δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Andersson μετά το Μία Ερωτική Ιστορία (1969). Γυρισμένη το ’75 μας μεταφέρει σε μία κοινωνία της οποίας βασικότερη ορίζουσα είναι η ταξικότητα. Όλοι αυτοπροσδιορίζονται βάσει αυτής. Κάθε σκηνή, ιδίως στην περιγραφή του ξενοδοχείου, συμβάλλει στην όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων, παρουσιάζοντας μια ζωή «δεύτερης κατηγορίας» από την οποία προσπαθούν όλοι να ξεφύγουν. Η διαφθορά φτάνει στο ζενίθ, και κατατρώει αργά και βασανιστικά τους ήρωες μέχρι την τελική τραγωδία.

Και σε αυτό το σημείο είναι που η σκηνοθετική αντίληψη του Andersson τον κάνει να ξεχωρίζει, εξασφαλίζοντας και την ιδιαιτερότητα της ταινίας. Γιατί το σινεμά του είναι μία πλάκα, μια τραγική πλάκα για τη ζωή και τους ανθρώπους. Και η πλάκα αυτή είναι τραγική γιατί συνδυάζει τα πιο σοβαρά ζητήματα με σκηνές που αποτυπώνουν αφελείς και αστείες καταστάσεις, αμηχανία, λάθη και ατυχίες που χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη φύση εξ ορισμού. Υπάρχουν αρκετές ανάλογες σκηνές στο Giliap, που ενώ αρχικά ξενίζουν, τελικά καταλήγουν να μας πείθουν για τη διείσδυση που πετυχαίνουν στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση (όπως η ατυχέστατη απόπειρα για ληστεία, η οποία σε ένα πρώτο επίπεδο μοιάζει παράταιρη με το κλίμα της ταινίας). Άλλωστε και ο ίδιος ο Andersson παραδέχεται ότι: «Μου αρέσει να ασχολούμαι με υπαρξιακά ζητήματα μέσα από συνηθισμένες και φαινομενικά μπανάλ καταστάσεις. Στο σινεμά έχουμε δει ρεύματα όπως ο νεορεαλισμός ή το σινεμά του παραλόγου, εγώ προσπαθώ να εισάγω τον ‘ασημαντισμό’».

giliap03sc3

Κατά τα άλλα προειδοποιώ όποιον θελήσει να δει την ταινία να λάβει εξ αρχής υπόψη το έτος παραγωγής της και τις ιδιαιτερότητες που αυτό συνεπάγεται. Οι ερμηνείες είναι υπερβολικές και η διεπίδραση μεταξύ των προσώπων της ταινίας κάπως αμήχανη και σίγουρα μη φυσική. Αλλά δεν πάμε πολύ μακριά, η ταινία –πέρα από την τρομερή ομοιότητα του νεότερου τότε Willie Andréason (βλ. Το Κορίτσι με το Τατουάζ (2009) με το Δημήτρη Παπαμιχαήλ!- έχει τρομακτικές ομοιότητες με τον ελληνικό κινηματογράφο της εποχής. Τόσο θεματικά (η ταξικότητα είναι must σε κάθε ελληνικό δράμα της εποχής που σέβεται τον εαυτό του) όσο και τεχνοτροπικά, ιδιαίτερα σε μία από τις καθοριστικές τελευταίες σκηνές όπου, όταν ένας εκ των προσώπων απειλούσε την πρώην ερωμένη του Anna τείνοντας το όπλο του και φωνάζοντας το όνομά της, το μόνο που μπορούσα να ακούσω ήταν «Στέλλα φύγε, κρατάω μαχαίρι»!

Βαθμολογία Χρηστών


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Προβολές


Παίζεται σε: 0 αίθουσες
0 αίθουσες στην Αθήνα
0 αίθουσες στην Θεσσαλονίκη
0 αίθουσες στην Επαρχία


Η ταινία δεν παίζεται πλέον στις αίθουσες