Η Ενοχή των Αθώων (Les innocentes) - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Η Ενοχή των Αθώων (Les innocentes)


Πολωνία, Δεκέμβρης 1945. Η Mathilde Beaulieu, νοσοκόμα του Ερυθρού Σταυρού που φροντίζει τους γάλλους διασωθέντες πριν από τον επαναπατρισμό τους, καλείται από μια πολωνέζα μοναχή να προσφέρει πρώτες βοήθειες. Η Mathilde, δέχεται να την ακολουθήσει στο μοναστήρι της όπου τριάντα Βενεδικτίνες ζουν αποκομμένες από τον έξω κόσμο. Σύντομα θα ανακαλύψει ότι πολλές από αυτές, που έχουν μείνει έγκυες κάτω από δραματικές συνθήκες, είναι έτοιμες να γεννήσουν.

Απότομα από την ευχάριστη Victoria η διάθεση βάρυνε με την Ενοχή των Αθώων, καθώς το θέμα και ο τρόπος που το πραγματεύεται κάθε άλλο παρά ανάλαφρος μπορεί να χαρακτηριστεί. Στη μεταπολεμική Πολωνία, η παλέττα της Anne Fontaine ζωγραφίζει θαμπές εικόνες θλιμμένων ανθρώπων, μοιάζοντας να διαλέγεται με το έργο του Shusaku Endo στη Σιωπή όταν μιλά περί των θεμάτων της πίστης. Γυρισμένη σε (σχεδόν) φυσικό φωτισμό με έντονες αντιθέσεις, αναρωτιέται για την ιστορία της Πολωνίας και το θέμα της πίστης μέσα από πλάνα στα οποία κυριαρχεί το λευκό της αγνότητας και το μαύρο της θλίψης.

Καταλαβαίνει ότι οι ζωές αυτών που απεικονίζει είναι εξίσου ρημαγμένες με την ίδια την Πολωνία και προσπαθεί να βρει μια χαραμάδα ελπίδας. Αλλά όπως αναφέρει μια από τις καλόγριες στην ταινία “η ελπίδα είναι ένα λεπτό σε ένα εικοσιτετράωρο αμφισβήτησης”. Το πλέον χαρμόσυνο γεγονός της γέννας, αυτή τη φορά δεν έχει καθόλου θετικό πρόσημο καθώς δεν αποτελεί παρά μια υπενθύμιση μιας στιγμής σκοτεινής στην ιστορία του μοναστηριού. Παρ’όλα αυτά, προσεγγίζει τους χαρακτήρες με όση περισσότερη κατανόηση γίνεται, δεδομένων των συνθηκών. Εξετάζει την ιδιοσυγκρασία κάθε καλόγριας, τις μύχιες σκέψεις τους και τη στάση που τηρούν ως προς την ανθρωπίστρια γιατρό.

Εδώ να σημειωθεί και η σχεδόν παντελής έλλειψη μουσικής. Όποτε ακούγεται αυτή, αφορά σε ευλαβικούς ύμνους, οι οποίοι κάθε άλλο παρά γαληνεύουν την ψυχή με τη χρήση τους. Αντίθετα, ακούγονται σαν μια θλιβερή φωνή απόγνωσης, μια επίκληση που θα μείνει αναπάντητη καθώς ο Θεός ξέχασε αυτό το μικρό μοναστήρι. Εξίσου έντονες είναι και οι σιωπές των χαρακτήρων, δείχνοντας ότι καμία λέξη δεν μπορεί να απαλύνει τον πόνο κανενός. Ωστόσο, όπως είπαμε, υπάρχει και αυτό το ένα λεπτό πίστης μέσα στο “εικοσιτετράωρο” της ταινίας, ένα τέλος που σφύζει από φως και φέρνει τη λύτρωση σε όποιον πίστεψε σε αυτή.

Εν τέλει, έχουμε ένα διαμάντι, με εξαιρετική φωτογραφία και φωτισμό, που όμως προκαλεί ψυχικό άλγος. Αλλά έτσι είναι η Τέχνη που αφορμάται από την ίδια τη ζωή και τα περιστατικά της. Μια ταινία που απευθύνεται στους πιο “στιβαρούς” ψυχικά, καθώς δεν παρακολουθείται χωρίς πόνο., αν και το τέλος θα σας γλυκάνει την ψυχή όσο λίγα πράγματα.