El Club - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

El Club


Μία ομάδα ιερέων μαζί με μία καλόγρια ζουν σε ένα κοινό σπίτι σε ένα χωριό δίπλα στην θάλασσα στην Χιλή. Το σπίτι αυτό είναι μια ιδιόμορφη φυλακή, μία εξορία για να μάθουν από τα λάθη τους και να γυρίσουν πίσω στην εκκλησία, έτοιμοι να λειτουργήσουν σε κάποια στιγμή στο μέλλον. Όλοι τους έχουν διαπράξει κάτι που δεν σύναδε με τους κανόνες της εκκλησίας και έτσι βρίσκονται εκεί για να μετανιώσουν και μπουν και πάλι στον “σωστό” καθολικό δρόμο. Όταν ένας νέος ιερέας θα έρθει και θα προστεθεί στην ομάδα τους, ένας άντρας θα εμφανιστεί στο κατώφλι του σπιτιού τους και θα αρχίσει να φωνάζει όλο και πιο δυνατά κατηγορίες ενάντια στον νέο ένοικο τους σπιτιού αλλά και τους άλλους ιερείς.

Οι ιερείς θα μείνουν με ανοιχτό το στόμα αρχικά όμως στην συνέχεια κάπως θα πρέπει να δράσουν για να μην γίνουν ρεζίλι σε όλο το χωριό με τις φωνές του αγνώστου άντρα. Το περιστατικό θα καταλήξει με έναν από τους ιερείς να αυτοκτονεί, κάτι που θα αναγκάσει την διοίκηση της εκκλησίας να στείλει έναν ερευνητή για να δει ποια αλήθεια κρύβεται κάτω από τον θάνατο του ιερέα.

Ο άντρας που θα έρθει για να βάλει σε τάξη το “Club” θα αρχίσει να ρωτά τους ιερείς για το περιστατικό, χωρίς να καταφέρει να βρει τι ακριβώς έγινε. Στο μεταξύ οι ιερείς απολάμβαναν μια ζωή που μάλλον δεν θα χαρακτηριζόταν εξορία, καθώς τρώνε πλουσιοπάροχα, πίνουν αλκοόλ και προπονούν έναν σκύλο για αγώνες δρόμου, ποντάροντας κιόλας στις κυνοδρομίες και κερδίζοντας χρήματα από αυτό. Πολλά από αυτά θα αλλάξουν σταδιακά και η χαλαρότητα θα δώσει την θέση της στην τάξη.

201505162_1_IMG_FIX_700x700

Η ταινία ακολουθεί την πεπατημένη των ταινιών από την Λατινική Αμερική, με ένα σοβαρό θέμα, αλλά με χαρακτήρες εκκεντρικούς και σε κάποια σημεία αστείους, παρά το σοβαρότατο της κατάστασης. Κεντρικός άξονας της ταινίας είναι ο βιασμός παιδιών από τους ιερείς, το πως οι ίδιοι οι ιερείς βλέπουν την ομοφυλοφιλία και τους βιασμούς και οι επιπτώσεις που έχουν τέτοιες δραματικές εμπειρίες στα παιδιά. Ο άντρας που φωνάζει με απελπισία στον ιερέα, περιγράφοντας με κάθε λεπτομέρεια τον βιασμό του, είναι αναμφισβήτητα το πιο δραματικό πρόσωπο της ιστορίας, και συγκινεί με την ιστορία του και την αφέλειά του. Εκείνος αλλά και όλοι οι χαρακτήρες της ταινίες αναπτύσσονται πολύ πετυχημένα, χωρίς να υπάρχει κάποιος περιττός χαρακτήρας στην ομάδα του club, και με κάθε έναν από τους ιερείς να πρεσβεύουν κάτι το διαφορετικό και να θέτουν ερωτήματα για τον θεό, την ομοφυλοφιλία, το σεξ, μη αποκαλύπτοντας στον ερευνητή της υπόθεσης την αλήθεια, αλλά εξιστορώντας ένα σωρό άλλα πράγματα για τις ζωές τους και τις αμαρτίες τους. Όλα αυτά βέβαια για ένα θέμα που είναι άκρως επίκαιρο με τις αλλεπάλληλες κατηγορίες παιδιών προς την Καθολική εκκλησία για βιασμό από ιερείς, και μετά την επιτυχημένη παρουσία στην περσινή Berlinale και στις αίθουσες αργότερα του Calvary, το οποίο έχει φυσικά μια διαφορετική – πιο ρηχή προσέγγιση στο θέμα.

O σκηνοθέτης Pablo Larraín, μετά το Νο, την ταινία που μας μετέφερε στην μεγάλη οθόνη την προεκλογική εκστρατεία που οδήγησε στο τέλος της δικτατορίας του Pinochet στην Χιλή, επανέρχεται πιο ώριμος και φτιάχνει μια ταινία που μοιάζει να είναι ότι πρέπει για την Berlinale και το διαγωνιστικό της, έχοντας υψηλές βλέψεις που φτάνουν μέχρι και το κορυφαίο βραβείο την Χρυσή Άρκτο. Η σκηνοθεσία του είναι αψεγάδιαστη, το σενάριο από τους δύο σεναριογράφους του, με κάποια μεν κενά σημεία, αλλά σε γενικές γραμμές πολύ καλό και το αποτέλεσμα είναι τελικά μια ταινία με λόγο ύπαρξης και καλή εκτέλεση της ιδέας.