El Clan - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

El Clan

16-6-2016 |


To El Clan του Pablo Trapero είναι η ταινία της χρονιάς στην Αργεντινή, χώρα καταγωγής του σκηνοθέτη. Έχει ήδη κάνει πρεμιέρα εκεί και το κοινό την υποδέχθηκε με τόσο θερμές και θετικές αντιδράσεις, που πολλοί πιστεύουν ότι θα είναι η υποψηφιότητα της χώρας για την κατηγορία της Ξενόγλωσσης Ταινίας στα βραβεία Oscar του χρόνου. Και αν αυτό όντως συμβεί, έχει μεγάλες πιθανότητες να φτάσει τουλάχιστον μέχρι την τελική πεντάδα των υποψηφιοτήτων.

Πρόκειται για μια δυνατή ιστορία βασισμένη στα πραγματικά γεγονότα γύρω από μια οικογένεια στην Αργεντινή της δεκαετίας του 1980, όταν η χώρα βρισκόταν υπό το αιματηρό δικτατορικό καθεστώς. Η οικογένεια αποτελούνταν από τον πατέρα, την μητέρα και δύο γιους (ένας τρίτος ζούσε στο εξωτερικό) και δύο κόρες. Πρόκειται για μια μικρομεσαία οικογένεια, από εκείνες που οι γείτονες της δεν θα είχαν τίποτα να της προσάψουν για την συμπεριφορά των μελών της. Μόνο, που αυτή η αξιαγάπητη οικογένεια είχε και μια πολύ πιο σκοτεινή πλευρά: απαγάγουν πλούσιους ανθρώπους, για να πάρουν τα χρήματα τους. Ο πατέρας λέει: “Οι πλούσιοι είναι η αιτία της δυστυχίας της υπόλοιπης χώρας”, άλλα θα ήταν κάποιος αφελής να πιστέψει πως οι πράξεις αυτές είχαν πραγματικά οποιοδήποτε πολιτικό ή ιδεολογικό υπόβαθρο. Απλά κυνηγούσαν τα χρήματα.

el-clan

Ο Trapero ήταν πάντα ένας πολύ καλός σκηνοθέτης και ίσως αυτή η ταινία είναι το αποκορύφωμα της δουλειάς του. Έχει μια φοβερή αφήγηση και το κοινό εμπλέκεται εύκολα σε οτιδήποτε συμβαίνει. Το σενάριο δεν μας κρύβει τίποτα: η οικογένεια είναι συμπαθής, άλλα δεν είναι καλοί άνθρωποι. Αυτό λέει το σενάριο, όμως ο Trapero θέλει να δώσει στο υλικό του μια χροιά από “pop film”, μέσα από τις κινήσεις της κάμερας και τις μουσικές επιλογές από το ’70 και το ’80. Όπως και ο Tarantino, θέλει να ασκήσει ένα είδος κινηματογραφικής πίεσης στο κοινό, όταν όμως κάνει ευχάριστη την ταινία πέφτει σε μια παγίδα: (χωρίς να το επιδιώκει) αναγκάζει το κοινό να συνδεθεί με τους βασικούς χαρακτήρες, να κατανοήσει τον χαρακτήρα τους και κατά κάποιο τρόπο να συγχωρήσει τα εγκλήματά τους. Αυτό συμβαίνει κυρίως με τον μεγαλύτερο γιο, που είναι ο πιο βασικός χαρακτήρας, που παρουσιάζεται συχνά σαν ένα “καλό παιδί” και ο κόσμος ταυτίζεται μαζί του. Ακόμη κι αν το σενάριο είχα σαν στόχο να κρατήσουμε μια απόσταση, καταλήγουμε τόσο συνδεδεμένοι μαζί του λες και δεν ήταν μέλος της εγκληματικής οργάνωσης. Ίσως και να υπερβάλω, άλλα μπορούμε να πούμε πως καταλήγει στην ταινία σαν ήρωας.

Γράφω πως ο Trapero το κάνει μη εσκεμμένα, γιατί υποθέτω πως δεν θέλει από εμάς να ταυτιστούμε και να συγχωρήσουμε έναν τρομερό εγκληματία, που βοήθησε στην απαγωγή και τον βασανισμό ανθρώπων. Ή ίσως και να το θέλει, και αν αυτό ισχύει, τότε η ταινία είναι απαράδεκτη, για την ακρίβεια είναι αποκρουστική. Ο Trapero είναι ένας πολύ ταλαντούχος σκηνοθέτης, το El Bonaerense το 2001 είναι μια από τις καλύτερες ταινίες που έβγαλε ποτέ η Αργεντινή. Εδώ, όμως, θυσιάζει τις περισσότερες από τις ιδέες του, και όχι μόνο μας δίνει την εντύπωση ότι εστιάζει περισσότερο απ’ όσο πρέπει στην εμπορική επιτυχία της ταινίας, άλλα και στο ότι του συμβαίνει ότι χειρότερο μπορεί να πάθει ένας καλλιτέχνης: φαίνεται να χάνει την προσωπική του φωνή.