Dogville – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Dogville

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5.00 out of 5)
Loading...

Μία πρόσφατη συζήτηση για κινηματογραφικές λίστες, μου θύμισε τους λόγους για τους οποίους το αριστουργηματικό “Dogville” του Lars von Trier φιγουράρει στη δική μου κορυφή με τις πιο αγαπημένες ταινίες.

Η ταινία του 2003 διηγείται την ιστορία της Grace Mulligan, μίας κοπέλας που προσπαθώντας να ξεφύγει από τους μαφιόζους διώκτες της, βρίσκει καταφύγιο στην επαρχιακή πόλη του “Dogville” (με μασκότ τον σκύλο Μωυσή). Οι κάτοικοι δέχονται με κίνδυνο της ζωής τους να τη φυγαδεύσουν, αρκεί να τους προσφέρει ως αντάλλαγμα χειρωνακτική εργασία. Έτσι, η Grace δέχεται και υπομένει τις παράλογες απαιτήσεις των κατοίκων του Dogville προκειμένου να μην την παραδώσουν στα χέρια της Μαφίας.

Το φιλμ αποτελεί το πρώτο από την τριλογία “USA-Land of Opportunities” του δανού σκηνοθέτη και έχασε το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών του 2003, από τον «Ελέφαντα» του Gus Van Sant.  Δεν πειράζει, πρώτο στις καρδιές μας.

Ο Trier μεταφέρει υποδειγματικά το θέατρο στη μεγάλη οθόνη, υιοθετώντας μία μινιμαλιστική σκηνογραφία, όπου τοπογραφικά σχεδιαγράμματα στο δάπεδο συμβολίζουν όσα ο θεατής δεν μπορεί να δει: τοίχους, σπίτια, δρόμους, παρτέρια. Σαφώς επηρεασμένο από το επικό θέατρο του Brecht, το “Dogville” οφείλει τη σπουδαιότητά του στο ότι θίγει πολλά ζητήματα ταυτόχρονα, με τους συμβολισμούς να σε «χαστουκίζουν» σε κάθε ένα από τα 178 λεπτά του και τις ερμηνείες –μία Nicole Kidman που αγγίζει τα υποκριτικά της όρια- τόσο αποξενωμένες και απαλλαγμένες από κάθε δραματοποίηση και την ίδια στιγμή τόσο ανεπιτήδευτα ανθρώπινες, που κατορθώνουν μεγαλειωδώς την αφύπνιση των συναισθημάτων χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι.

Η θρησκευτική αλληγορία στο φιλμ είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρη: Η Grace (η Χάρη στα ελληνικά), ως άλλος Ιησούς, υπομένει στωικά και σχεδόν με αγιοσύνη τα μαρτύρια στα οποία την υποβάλλουν οι κάτοικοι του Dogville, παρόλο που αποδεικνύονται ανάξιοι της καλοσύνης της. Η ηρωίδα ταπεινώνεται, εξευτελίζεται αλλά δικαιολογεί διαρκώς τους βασανιστές της, τους Ανθρώπους. Ακόμη και ο τρυφερός, πλατωνικός έρωτάς της με τον Tom Edison, που αποτελεί την ενσάρκωση της διανόησης όπως την αντιλαμβάνεται η Αμερική, προδίδεται όταν ο καλός της καταλήγει παρατηρητής του Γολγοθά της και τελικά τιμωρός της.

Η κριτική του Trier για την υποκρισία της αμερικανικής κοινωνίας εδώ είναι ολοφάνερη, σχεδόν τόσο έκδηλη όσο και ο μισανθρωπισμός του, καθώς από την προσέγγισή του πηγάζει η άποψη ότι η ανθρώπινη φύση, είναι τόσο εγωκεντρική που δεν μπορεί να αποτινάξει την κακή της όψη –αντιθέτως, ολοκληρώνεται μέσα από αυτήν. Το ίδιο συμβαίνει και στην ηρωίδα που, στο τέλος, απαρνιέται τη θεϊκή υπόστασή της και υποτάσσεται στην ανθρώπινη αδυναμία της. Άλλωστε, η συγχώρεση δεν είναι προνόμιο μόνο του Θεού; Και αν όχι, τότε κάτι που δεν αξίζει να σωθεί, πρέπει να σώζεται; Ερωτήματα που σε στοιχειώνουν για πολύ καιρό μετά την προβολή της ταινίας και που πιθανόν δεν θα απαντηθούν ποτέ.

wso shell IndoXploit shell webr00t shell hacklink hacklink satış wso shell