Διπλή Εκδίκηση (Revenger/The Assignment) - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Διπλή Εκδίκηση (Revenger/The Assignment)


Μία ιδιοφυής, μα ανισόρροπη πλαστική χειρούργος βλέπει τον αδελφό της να δολοφονείται από έναν παρακμιακό εκτελεστή, ονόματι Φρανκ Κίτσεν. Ψάχνοντας εκδίκηση, θα τον αιχμαλωτίσει και θα πραγματοποιήσει πάνω του μία εγχείρηση αλλαγής φύλου. Πλέον, ο Φρανκ είναι αναγκασμένος να ζήσει ως γυναίκα, μπερδεμένος, τσαντισμένος και πιο μάτσο από ποτέ.

 

Από τον Ουόλτερ Χιλ, σκηνοθέτη του θρυλικού «The Warriors» και παραγωγό του «Άλιεν», έρχεται αυτή η άσκηση στιλ πάνω στα θρίλερ εκδίκησης, με το πρωταγωνιστικό δίδυμο των Μισέλ Ροντρίγκεζ και Σιγκούρνι Γουίβερ να εντυπωσιάζει.

Ο Walter Hill είναι ένας σκηνοθέτης με αρκετά ενδιαφέρον παρελθόν. Μην ξεχνάμε, έχει κάνει και ένα Warriors το οποίο, κατά πολλούς (συμπεριλαμβανομένου του γράφοντα), θεωρείται αξεπέραστο. Χρόνια τώρα δε μας έχει προσφέρει κάποιο αξιοσημείωτο φιλμ αλλά το πως κατάφερε να σκηνοθετήσει μια ταινία τόσο κακή, αδυνατώ να το καταλάβω. Και δεν είναι καν κακή στο επίπεδο που περνάμε στην απόλαυση. Είναι απλώς κακή, με ένα διαμπερές σενάριο, μια σκηνοθεσία που προσπαθεί άτσαλα να συνδυάσει την κόμικ αισθητική με το neonoir κινηματογράφο δράσης και σκηνές που θα έκαναν και τον πιο αναίσθητο να αισθανθεί άβολα.

Η Michelle Rodriguez, ενώ έχει δείξει πάρα πολύ καλές στιγμές ηθοποιίας στο παρελθόν, εδώ προσπαθεί να παίξει τον πρώην άντρα με τόση ανικανότητα ώστε τα αποτελέσματα να είναι ορατώς γελοία. Μια παχιά φωνή και συνεχές βρίσιμο δεν κάνει ένα χαρακτήρα ανδροπρεπή, όπως επίσης και μερικές σκόρπιες ατάκες περί των αδυναμιών του να είσαι γυναίκα στη σύγχρονη κοινωνία δεν την κάνουν αυτομάτως φεμινιστική. Αν είναι δυνατόν, δηλαδή, ο Hill είχε τελέσει χρέη παραγωγού στα Alien, την απόλυτη ταινία που μας δείχνει τη γυναίκα σε ισχυρό ρόλο, δεν μπορούσε να διδαχθεί από εκεί πως δημιουργούμε μια ταινία που τοποθετεί τη γυναίκα σε μια θέση όχι μόνο ισότιμη αλλά και ανώτερη από αυτή του ανδρικού πληθυσμού;

Εν τέλει το αποτέλεσμα ακολουθεί προβλέψιμες διαδρομές, κακοφωτισμένα, δήθεν παρακμιακά πλατό, λογικά ερωτήματα δίχως απάντηση και μια Sigourney Weaver να κάνει ό, τι μπορεί για να φανεί ως σχιζοφρενής/τρελή επιστήμονας μέσα από τόνους exposition, το οποίο με τη σειρά του θα είχε πολύ περισσότερο ενδιαφέρον να ειδωθεί οπτικά παρά να αποτελέσει μια σειρά από βιογραφικές ατάκες. Δεν είναι ότι δε βλέπεται εν τέλει, βλέπεται, αλλά δεν αποζημιώνει κανέναν θεατή που αποζητούσε ένα οργισμένο θρίλερ εκδίκησης και αντ’ αυτού έλαβε ένα κακογυρισμένο καρτούν για ενήλικες. Αν αντέξετε τα πρώτα 20 λεπτά χωρίς να νιώσετε την παραμικρή αίσθηση του άβολου, τότε πραγματικά πρέπει να σας δει γιατρός. Να εύχεστε μόνο να μην έχει κόλλημα με τον Σαίξπηρ και τη Φιλοσοφία της Σύνθεσης του Πόε.