The Death of Stalin / Ο θάνατος του Στάλιν – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Ο θάνατος του Στάλιν

(The Death of Stalin)


Είδος: , ,
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 106
Χώρα: Ηνωμένο Βασίλειο
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , ,
Πρεμιέρα: 08-03-2018
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Στις 2 Μαρτίου του 1953, ο άνδρας που φοβάται ολόκληρη η ρώσικη κοινωνία, πεθαίνει. Ο Γιόζεφ Στάλιν, παθαίνει ένα τρομαχτικό εγκεφαλικό επεισόδιο και αφήνει τον μάταιο τούτο κόσμο, αλλά και την πολυπόθητη θέση του ως Γενικός Γραμματέας της ΕΣΣΔ.

Όλοι όσοι τον περιστοίχιζαν, από τον αναπληρωτή Γενικό Γραμματέα και τον έμπιστο πολιτικό, μέχρι τον Αρχηγό των Μυστικών Υπηρεσιών αλλά και τον ίδιο του το γιο, όλοι μάχονται για να κληρονομήσουν την υπέρτατη εξουσία του. Οι υποψήφιοι είναι πολλοί και θα κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να την κατακτήσουν.

Βασισμένη στο γαλλικό graphic novel των Φαμπιάν Νουρί και Τιερί Ρομπάν και ακολουθώντας αρκετά πιστά το στιλ του και το ύφος του, η ταινία του Αρμάντο Ιανούτσι έχει από το πρώτο λεπτό έναν ξεκάθαρο και απροκάλυπτο στόχο: να προκαλέσει. Σατιρίζοντας με εξαιρετικά σκληρό τρόπο (πολλές φορές πλησιάζοντας ακόμα και τα όρια της παρωδίας) το γραφειοκρατικό και καταπιεστικό καθεστώς της σταλινικής περιόδου της Σοβιετικής Ένωσης και αλλοιώνοντας για τις ανάγκες αυτού του σκοπού την ιστορία (όχι σε τεράστιο βαθμό πάντως), ο «Θάνατος του Στάλιν» είναι δεδομένο πως θα ανεβάσει το αίμα στο κεφάλι όλων εκείνων που συνεχίζουν να υπερασπίζονται την εν λόγω περίοδο της πάλαι ποτέ παγκόσμιας υπερδύναμης.

Φυσικά, η συζήτηση αναφορικά με μια τέτοιου τύπου ταινία είναι λιγάκι πιο περίπλοκη. Άλλωστε, το να τσιγγλίσεις τους ελάχιστους εναπομείναντες σταλινικούς που υπάρχουν μέσα στην κοινωνία είναι κάτι εύκολο. Μια ταινία που θέτει τον πήχη τόσο χαμηλά δεν μπορεί να την πάρει σοβαρά κανείς. Το πραγματικό ερώτημα είναι η σκοπιά από την οποία η εν λόγω ταινία επιχειρεί να σατιρίσει την σταλινική περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης. Διότι, όπως γνωρίζουν όλοι όσοι έχουν μια ελάχιστη σχέση αναφορικά με το πως έχει δομηθεί η (επίσημη και μη…) αφήγηση της παγκόσμιας ιστορίας, το ρεύμα του αντι-σταλινισμού μπορεί να φορέσει δυο διαφορετικές αμφιέσεις.

Ο αντι-σταλινισμός μπορεί να είναι ένας συγκαλυμμένος αντι-κομμουνισμός (η ταύτιση κομμουνισμού και σταλινισμού άλλωστε υπήρξε βασική μεθοδολογία τεκμηρίωσης για τη θεωρία των δυο άκρων) ή μπορεί να είναι μια έκφανση αντίθεσης σε κάθε μορφή ολοκληρωτισμού (και ως εκ τούτου και σε πολλές πτυχές του ίδιου του καπιταλισμού). Με απλά λόγια υπάρχει ο «συστημικός» και το «αντισυστημικός» αντισταλινισμός. Τι από τα δυο είναι ο «Θάνατος του Στάλιν»; Η απάντηση αυτής της ερώτησης είναι προφανώς το κύριο εργαλείο για να κριθεί η ταινία και η κριτική που της αναλογεί διαφοροποιείται καθοριστικά από αν θα δοθεί η μια ή η άλλη απάντηση.

Η αλήθεια είναι ότι η ταινία του Ιανούτσι θα ήθελε να μην τοποθετεί τον εαυτό της σε καμία από τις δυο μεριές. Θα ήθελε να είναι μια κωμωδία που σατιρίζει μια σχετικά γνωστή σε όλους ιστορική περίοδο χωρίς να πρέπει ντε και καλά να εγγραφεί σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο. Θα ήθελε. Ωστόσο υπάρχει ένα πρόβλημα: αυτό που θέλει δεν γίνεται. Και είναι αυτή ακριβώς η διάθεση της ταινίας, να αποπολιτικοποιήσει δηλαδή ένα πέρα για πέρα πολιτικό περιεχόμενο, που αυθόρμητα την κάνει κομμάτι της κυρίαρχης αφήγησης των πραγμάτων και κατ’ επέκταση την τοποθετεί σε μια συντηρητική πτέρυγα αναφορικά με το πως εκτιμάται η σταλινική περίοδος. «Μα είναι δυνατόν να καυτηριάσεις και να σατιρίσεις ένα αυταρχικό, δικτατορικό και ολοκληρωτικό καθεστώς όπως ο σταλινισμός από μια συντηρητική σκοπιά;», θα μπορούσε να ρωτήσει αφελώς κάποιος. Η απάντηση είναι προφανής και έχει δοθεί από την ίδια την Ιστορία: φυσικά και γίνεται. Ο «Θάνατος του Στάλιν» είναι απλά μια από τις άπειρες αποδείξεις για αυτό.

Τα αστεία πάνω στα οποία βασίζεται δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από μια ατέλειωτη αναπαραγωγή κλισέ για τη Σοβιετική Ένωση, πέρα για πέρα ξεπερασμένων μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου αλλά όχι λιγότερο αντιδραστικών με τα χρόνια και τελικά, ο «Θάνατος του Στάλιν» -ειδικά για όσους γνωρίζουν εξαρχής το τέλος- χάνει πολύ νωρίς τόσο το ενδιαφέρον του όσο και την έμπνευσή του. Ναι, ο Ιανούτσι μπορεί να διαμαρτυρηθεί πως ο ίδιος απλά διασκεύασε πιστά ένα graphic novel και άρα όλη αυτή η κριτική πρέπει να προσανατολιστεί στο πρωτογενές υλικό. Σωστό και αυτό αλλά ακόμα και η πιστή κινηματογραφική απόδοση μιας «χάρτινης» ιστορίας αποτελεί εκ των πραγμάτων μια ξεκάθαρη στάση. Και συνεπώς, όποιος την επιλέγει κρίνεται (και) για αυτή…



wso shell IndoXploit shell webr00t shell hacklink hacklink satış wso shell