Coyote Ugly - Το Μπαρ των Ονείρων - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Coyote Ugly – Το Μπαρ των Ονείρων


Και το έτος 2000. Τότε που προσπαθούσαμε να αποτινάξουμε από πάνω μας την δεκαετία του 90. Τότε που τα πράγματα ήταν απλά. Πολύ απλά. Πάρα πολύ απλά.

Μία μουσικός με όραμα θα γίνει από τις πιο διάσημες barwomen στη Νέα Υόρκη.

Η Violet Sanford (Piper Perabo) ονειρεύεται να γίνει τραγουδίστρια και συνθέτης, και για αυτό πηγαίνει στη Νέα Υόρκη για να ακολουθήσει το όνειρό της. Πριν όμως από τη φήμη και τη δόξα, πρέπει να συντηρήσει τον εαυτό της. Έτσι θα πιάσει δουλειά σε ένα από τα πιο in στέκια της πόλης, το bar, Coyote Ugly, του οποίου η ιδιοκτήτρια Lil (Maria Bello) και το υπόλοιπο προσωπικό, αποτελείται από ελκυστικές γυναίκες, οι οποίες χορεύουν στην μπάρα, κάνουν φλέρτ με τους πελάτες, τραγουδούν παρέα με το juke box, και προκαλούν τους πελάτες σε μάχες σφηνάκι με σφηνάκι.

Σύντομα τοπικές εφημερίδες αρχίζουν να γράφουν για αυτό, κάνοντας διάσημους τους εμπλεκόμενους, μία κατάσταση, η οποία όπως είναι αναμενόμενο, έχει το δικό της φορτίο με προβλήματα.

Μέσα σε όλα John Goodman σαν μπαμπάς της Violet, Adam Garcia σαν πελάτης που εμπλέκεται με την Violet ερωτικώς, και Tyra Banks, Melanie Lynskey, Bridget Moynahan, και Izabella Miko σαν συνάδελφοι της Violet. Η παραγωγή ανήκει στον Jerry Bruckheimer. Καλά διαβάσατε.

Η βαθμολογίες της ταινίας:

Rotten Tomatoes: 22%

IMDB: 5,6 / 10

Metacritic: 27%

Οι βαθμολογίες μιλούν από μόνες τους. Αλλά ας πάρουμε και λίγο τα πράγματα από την αρχή.

Σκηνοθέτης ο David McNally, ο οποίος μετά από αυτό, το οποίο ήταν η πρώτη σκηνοθετική προσπάθεια, δημιούργησε το 2003 το “Kangaroo Jack”, και μετά μεταπήδησε στην τηλεόραση.

Το σενάριο ανήκει στην Gina Wendkos, η οποία μετά από αυτό δημιούργησε τα “Princess Diaries”.

Η ταινία είναι η επιτομή του κλισέ. Η νεαρή που φεύγει από το σπίτι της για να ακολουθήσει το όνειρό της, στην αρχή όλα πάνε στραβά, αλλά βρίσκει και κάποιον να ερωτευτεί, ο οποίος στην αρχή έχει δεν έχει πρόβλημα με τη δουλειά της, αλλά μετά έχει πρόβλημα με τη δουλειά της, και χωρίζουν, αλλά αυτόν της θέλει, και εκείνη στην αρχή έχει αμφιβολίες για τη δουλειά, το μαθαίνει και ο μπαμπάς, και δεν του αρέσει στην αρχή, αλλά μετά ανακτά την εμπιστοσύνη στην κόρη του, και στο τέλος τα καταφέρνει, και το bar πάει καλά, και αυτή κάνει καριέρα, και ζήσαν αυτοί καλά, και εμείς καλύτερα.

Είναι όμως μία ταινία η οποία ταιριάζει στην κατηγορία μας με τα Guilty Pleasures;

Βεβαιότατα, έχω να σας πω. Ερμηνευτικά, σεναριακά και σκηνοθετικά ίσως να μην έχει να σας δώσει τίποτα. Είναι από τις ταινίες που πλέον, έστω τηλεοπτικά ανήκουν στη μεσημεριανή ζώνη της Κυριακής, που κανείς δεν βλέπει. Και δεν είναι ντροπή να παραδεχτείτε ότι σας αρέσει. Ελάτε τώρα, μεταξύ μας μιλάμε. Σίγουρα δεν συγκαταλέγεται στις ταινίες που θα βάζατε στη λίστα με τις αγαπημένες σας. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα έμπαινε στη λίστα με τις χειρότερες.

Είναι μία ευχάριστη προβολή, και μην ξεχνάτε ότι αν δεν ήταν αυτή η ταινία, δεν θα είχατε μάθει ποτέ τον στίχο: “You can try to resist, try to hide from my kiss. But you know, but you know that you can’t fight the moonlight”, από την LeAnn Rimes.