Boyhood – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Boyhood


Γράφει: and

Γαλανός ουρανός, ένα αγόρι να τον κοιτάζει με την ελπίδα και την αθωότητα στο πρόσωπό του και οι Coldplay να τραγουδάνε, Look at the stars, look how they shine for you. Έτσι ξεκινάει η καλύτερη ταινία που είδαμε στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Σαν ένα όνειρο. Στις επόμενες τρεις σχεδόν ώρες θα δούμε τον μικρό Mason, να μεγαλώνει, να βλέπει τους γονείς του να αλλάζουν την ζωή τους και την δική του, να μετακομίζει να γνωρίζει την αγάπη και όλα αυτά στην ίσως πιο ωραία ειπωμένη ιστορία ενηλικίωσης που γνώρισε ποτέ το σινεμά. 

Κάθε χρόνο από το 2002, o Richard Linklater συγκέντρωνε τους ίδιους ηθοποιούς μπροστά από την κάμερα για αυτή τη μοναδική ταινία που δίνει τη δυνατότητα στο θεατή να παρατηρήσει τους ανθρώπους μιας οικογένειας να ζουν τη ζωή τους, να μεγαλώνουν, να αλλάζουν κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης χρονικής περιόδου. Ο Linklater ακολουθεί τον χαρακτήρα του Mason από την ηλικία των 6 ετών και μέχρι την πρώτη του μέρα στο κολέγιο. Ο Mason και η Samantha, η αδερφή του (που ερμηνεύεται υπέροχα από την κόρη του σκηνοθέτη Lorelei Linklater) είναι παιδιά χωρισμένων γονιών, ενώ δεν έχουν δει τον πατέρα τους (Ethan Hawke) για ενάμισι χρόνο, ενώ αυτός ταξιδεύει στην Αλάσκα. Η μητέρα τους (Patricia Arquette) ένας πραγματικά όμορφος χαρακτήρας, μία γυναίκα που δε θα σταματήσει να ψάχνει την αγάπη μετά τον χωρισμό της από τον Mason τον μεγαλύτερο και θα προσπαθήσει να ολοκληρώσει τις σπουδές της, για να έχει αυτή και τα παιδιά της ένα καλύτερο μέλλον.

Διαβάστε και ακούστε το Soundtrack του Boyhood

Δείτε τις ιδιαιτερότητες της ταινίας, το τι λένε οι πρωταγωνιστές της, και την διαδικασία παραγωγής της

Δείτε 2 όμορφα infographics για την ταινία

Το Boyhood είναι μια ιδιαίτερη ταινία και πραγματικά ήταν χαρά μου και τιμή μου να την δω στην Ευρωπαϊκή της πρεμιέρα στο Βερολίνο. Η ταινία είναι ένα μαγικό κολάζ, μια χρονοκάψουλα, από ότι καλύτερο έχει δει η Αμερική τα τελευταία 12 χρόνια. Ο μικρός Mason είναι ένα απλό παιδί, που σκέπτεται, ζει την παιδική του ηλικία με συνηθισμένο αλλά ταυτόχρονα μοναδικό τρόπο, ονειρεύεται παίζει, μεγαλώνει. Ο Mason συνοδεύεται από την αδελφή του είναι ένας εξαιρετικός χαρακτήρας, που προσφέρει πολύ πηγαίο γέλιο και χαρά στο κοινό, ενώ οι γονείς του είναι αυτό που λέμε όμορφοι άνθρωποι. Όχι με την εξωτερική σημασία της λέξης, αλλά με την ουσιαστική. Άνθρωποι συνηθισμένοι μεν, αλλά ταυτόχρονα άνθρωποι που δεν το βάζουν κάτω, που προσπαθούν για το καλύτερο, που έχουν ιδέες και ιδανικά και μεγαλώνουν τα παιδιά τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Πάνω από όλα βέβαια αυτό που κάνει την ταινία τόσο ξεχωριστή είναι το εκπληκτικό σενάριο που έχει γράψει ο  Richard Linklater και η υπέροχη σκηνοθεσία του, που παίρνει το καλύτερο από τους μικρούς και μεγάλους ηθοποιούς του. Όλα αυτά σε μια συνοδεία ενός υπέροχου soundtrack, που μας γυρίζει κάποια χρόνια πίσω μέχρι να μας φέρει στο σήμερα, εκεί που ο μικρός Mason, δεν είναι πια μικρός, αλλά ένας έφηβος με ανησυχίες, ένα παιδί που δε του αρέσει το facebook, που επιζητεί την επικοινωνία με τους γύρω του, που προσπαθεί να καταλάβει το πως λειτουργεί ο κόσμος και που είναι στην αναζήτηση του νοήματος της ζωής του.

Μέσα στα frames του φιλμ του Linklater ( Before Sunset, Before Sunrise, Before Midnight, Dazed and Confused, A Scanner Darkly) θα δούμε και την Αμερική να μεγαλώνει μαζί με τον Mason και την Samantha. Θα δούμε τον Mason πατέρα (Hawke) να μισεί τον Bush και τους πολέμους του, την επιστράτευση των παιδιών στην εκστρατεία του Obama, θα δούμε τέλος τους τρελούς του Texas με τα όπλα τους. Και όλα αυτά τόσο απλά λιτά και φυσικά, δοσμένα με άπλετο χιούμορ, που θα μας κάνουν να αναπολούμε τις δικές μας στιγμές της παιδικής ηλικίας και που θα θέσουν εύστοχα ερωτήματα για το νόημα της ζωής, την συντροφικότητα, τον χρόνο που περνάει γρήγορα. Όλα αυτά θα τα καταφέρει η ταινία χωρίς ίχνος δράματος και κλάψας αλλά με μία διάχυτη αισιοδοξία. Το Boyhood είναι τελικά ένα συγκινητικός, απλός, μαγικός, αληθινός ύμνος στην ζωή και γι’ αυτό είναι μια τόσο ξεχωριστή ταινία.

Είναι ακόμα νωρίς να πούμε κάτι τέτοιο, αλλά με την ταινία του Linklater πιστεύουμε ότι θα μας απασχολήσει πολύ ακόμη, και ίσως να την δούμε του χρόνου τέτοιο καιρό να φιγουράρει μέσα στα φαβορί για τις μισές κατηγορίες των Oscar.

Γιάννης Πατλάκας

 

Παίρνοντας τη σκυτάλη από το καλοκαιρινό και ρομαντικό «Πριν τα Μεσάνυχτα» (Before Midnight – 2013), ο αγαπητός και ιδιαίτερα αξιόλογος δημιουργός Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, επιστρέφει με τη νέα του δημιουργία «Μεγαλώνοντας» (Boyhood). Ένα ιδιαίτερο φιλμ, που όμοιο του δεν έχουμε ξαναδεί στην μεγάλη οθόνη, καθώς ο Αμερικανός σκηνοθέτης γύρισε την ταινία του, μέσα σε διάστημα… δώδεκα χρόνων – από το 2002 μέχρι και το 2013 – συγκεντρώνοντας τους ίδιους κάθε φορά ανθρώπους, μπροστά από την κάμερα. Εκτός από τον νεαρό πρωταγωνιστή Έλαρ Κολτρέιν (Ellar Coltrane) και την μικρή αδερφή του Λόρελεϊ Λινκλέιτερ (Lorelei Linklater – κόρη του σκηνοθέτη), το καστ συμπληρώνουν ιδανικά οι ηθοποιοί Πατρίτσια Αρκέτ και Ίθαν Χοκ.
Με μια διάχυτη αισιοδοξία παρακολουθούμε τον μικρό Μέισον (Έλαρ Κολτρέιν / Ellar Coltrane) και την οικογένειά του να ζουν τη ζωή τους, να μεγαλώνουν, να εξελίσσονται ως άνθρωποι και χαρακτήρες κι όλα αυτά με φόντο τη νεότερη ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών την τελευταία δωδεκαετία.
Το φιλμ «Μεγαλώνοντας» (Boyhood – 2014) πρόκειται για ένα προσωπικό στοίχημα του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, μέσα από μία όμορφα ειπωμένη ιστορία ενηλικίωσης, που καταφέρνει να φέρει εις πέρας έναν κινηματογραφικό άθλο.
Παρακολουθώντας σταδιακά τον ήρωα να μεγαλώνει, η ταινία παρασέρνει τον θεατή ενδόμυχα να αναπολήσει τη δική του παιδική ηλικία, αλλά και να προβληματιστεί για την απλότητα, το χιούμορ, την ευαισθησία κι εν τέλει για το πραγματικό νόημα της ζωής, την συντροφικότητα…
«Θυμάμαι να στέκομαι και ο ήλιος να δύει, κι υπήρχε τρομερή ενέργεια. Ήταν το τελευταίο γύρισμα μιας δωδεκαετούς εμπειρίας και το συναίσθημα είναι απερίγραπτο. Δεν γίνεται να επαναληφθεί κάτι ανάλογο.» Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ
Το φιλμ διάρκειας σχεδόν τριών ωρών (165 λεπτά), κάθε άλλο παρά κουράζει τον θεατή καθώς ο χρόνος κυλάει γρήγορα όπως η ζωή… Μέσα από εικόνες, καθημερινότητας, μικρές και μεγάλες στιγμές γεμάτες φυσικότητα, ανθρωπιά, τρυφερότητα και αλήθεια, που αποτυπώνεται μοναδικά μπροστά στον φακό της κάμερας, ο Λινκλέιτερ καταφέρνει να κερδίσει τον θεατή.
Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, η πρώτη ανησυχία του σκηνοθέτη, ήταν να βρει ένα αγόρι το οποίο να μπορεί να «δεσμευτεί» για 12 χρόνια, ώστε να αποτυπώσει στην κάμερα το πέρασμα του χρόνου επάνω στο ίδιο πρόσωπο που μεγαλώνει αληθινά και μεταμορφώνεται εξωτερικά κι εσωτερικά, κι όχι να αφηγηθεί την ιστορία με τουλάχιστον τρεις νεαρούς ηθοποιούς στον ίδιο ρόλο.
Ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ βρήκε τον ήρωα του στο πρόσωπο του Έλαρ Κολτρέιν, ο οποίος εξαρχής του έβγαζε κάτι καλλιτεχνικό, ακόμα και ως παιδάκι. Σχολιάζει χαρακτηριστικά ο πρωταγωνιστής: «Τα δώδεκα χρόνια ήταν διπλάσια της ηλικίας μου, όταν ξεκινήσαμε. Και τώρα ακόμα δεν μπορώ να φανταστώ τα επόμενα 12 χρόνια μου, πόσο μάλλον τότε. Αρκετά χρόνια μετά άρχισα να κατανοώ τι γίνεται και τι γυρίζαμε». Έτσι, ο Έλαρ βρέθηκε με μία δεύτερη οικογένεια, εκείνη των συντελεστών της ταινίας.
Για τον ρόλο της αδερφής του πρωταγωνιστή, η επιλογή ήταν πιο εύκολη, καθώς η 9χρονη τότε κόρη του σκηνοθέτη, Λόρελεϊ Λινκλέιτερ, είχε εκφράσει την επιθυμία της να παίξει στην ταινία. Στην πορεία η μικρή απέκτησε κλίση στα εικαστικά και ήθελε να αποδεσμευτεί, αλλά η καλλιτεχνική της φλέβα τη συγκράτησε και ολοκλήρωσε το εγχείρημα. Τα δύο παιδιά έχουν παραμείνει έκτοτε πολύ καλοί φίλοι, καθώς η ταινία αυτή τους έκανε να μοιραστούν συναισθήματα και εμπειρίες μοναδικές.
Στον ρόλο της μαμάς βρίσκουμε την υποψήφια τρεις φορές για Χρυσή Σφαίρα (για την τηλεοπτική σειρά Medium) και μαμά στην πραγματικότητα, Πατρίσια Αρκέτ (True Romance – 1993, Stigmata – 1999). Αρχικά η Αρκέτ πέρασε μέρες με τα παιδιά ώστε να γνωριστούν και να αποκτήσουν οικειότητα και μετά όλα πήραν το δρόμο της.
Ο αγαπημένος συνεργάτης του Λινλέιτερ, Ίθαν Χοκ (υποψήφιος τρεις φορές για Όσκαρ) έχει εδώ τον ρόλο του πατέρα και ξέρει από εμπειρία πώς είναι να μεγαλώνουν τα παιδιά μετά από το διαζύγιο των δικών τους, καθώς και ο ίδιος είναι παιδί χωρισμένων γονιών, ενώ κατά τη διάρκεια της ταινίας χώρισε κι εκείνος, έχοντας παιδιά.
«Πρόκειται για έναν ανώριμο, αρχικά, χαρακτήρα, που δεν είναι έτοιμος να γίνει γονιός κι ο οποίος αναγκάζεται να ωριμάσει, αποφασίζοντας να συμμετέχει ενεργά στη ζωή των παιδιών του, θυσιάζοντας τα όνειρά του. Έτσι αποκτά μια συμβατική δουλειά, μολονότι πάντα διατηρούσε κάτι καλλιτεχνικό μέσα του.» – Ίθαν Χοκ
Το φιλμ «Μεγαλώνοντας» (Boyhood – 2014) είναι μία όμορφα ειπωμένη ιστορία ενηλικίωσης, αλλά κι ένα δύσκολο κινηματογραφικό εγχείρημα – στοίχημα, που στα σημεία φαίνεται να το κερδίζει ο ιδιαίτερα αξιόλογος σκηνοθέτης, Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ. Στα συν της ταινίας και το όμορφο σάουντρακ, όπου χαρακτηριστικά και αγαπημένη τραγούδια, ταξιδεύουν τον θεατή…
Η ιδέα του Λινκλέιτερ ήταν να γυρίσει δώδεκα μικρού μήκους ταινίες, με γυρίσματα μια – δυο εβδομάδες τον χρόνο, που η κάθε μία θα περιέγραφε μία χρονιά από τη ζωή, του πιτσιρικά ήρωά του. Το πρότζεκτ αρχικά ονομάστηκε «12 Χρόνια», όμως ο σκηνοθέτης το άλλαξε πέρσι σε «Boyhood» – λίγο πριν την πρεμιέρα του – γιατί την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες το «12 Χρόνια Σκλάβος». Αξίζει επίσης να σημειώσουμε ότι Ίθαν Χοκ ορκίστηκε στον Λινκλέιτερ, πως αν του συνέβαινε κάτι, μέσα σ’ αυτά τα δώδεκα χρόνια, θα αναλάμβανε ο ίδιος να ολοκληρώσει σκηνοθετικά το πρότζεκτ…
Η ταινία πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της τον Ιανουάριο στο Φεστιβάλ του Σάντανς (Sundance Film Festival), ενώ τον Φλεβάρη προβλήθηκε στο 64 Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, όπου και απέσπασε την Αργυρή Άρκτο Σκηνοθεσίας.

Γιώργος Ρούσσος

Διαβάστε και ακούστε το Soundtrack του Boyhood

Δείτε τις ιδιαιτερότητες της ταινίας, το τι λένε οι πρωταγωνιστές της, και την διαδικασία παραγωγής της

Δείτε 2 όμορφα infographics για την ταινία


Βαθμολογία Χρηστών


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (4 votes, average: 4.50 out of 5)
Loading...

Προβολές


Παίζεται σε: 0 αίθουσες
0 αίθουσες στην Αθήνα
0 αίθουσες στην Θεσσαλονίκη
0 αίθουσες στην Επαρχία


Η ταινία δεν παίζεται πλέον στις αίθουσες