Blade Runner Director's Cut - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Blade Runner Director’s Cut

25-11-2014 |


Το αριστούργημα του Ridley Scott που απέτυχε το 1982 και σήμερα θεωρείται μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών και από πολλούς κορυφαία στο είδος της. Πρώτη ύλη της ταινίας αποτέλεσε το sci-fi διήγημα του Philip K. Dick «Ονειρεύονται τα ηλεκτρικά πρόβατα;» .

Λος Άντζελες,2019, η ανθρωπότητα παράγει ανδρoειδή κατ’ εικόνα και καθ ‘ομοίωση, με τεχνίτη νοημοσύνη και συναισθήματα, με σκοπό την εξερεύνηση του διαστήματος.«Ποιο ανθρώπινα και από τον άνθρωπο» διατείνεται ο δημιουργός τους. Τα ανδροειδή όμως είναι παράνομα στη γη και αν κάποιο από αυτά καταφέρει να επιστρέψει, καταδιώκεται και αποσύρεται. Ο Rick Deckard (Harisson Ford) είναι ένας «blade runner» ή αλλιώς κυνηγός επικηρυγμένων με αποστολή τον εντοπισμό και την απόσυρση παραβατικών ανδροειδών. Αναγκάζεται να αναλάβει την υπόθεση μιας ομάδας ανδροειδών που έχουν έρθει στη γη με σκοπό να επεκτείνουν τη ζωή τους πάνω από τα τέσσερα χρόνια στα οποία το σύστημα τους , για λόγους ασφαλείας , θα αυτοκαταστραφεί.. Σε μια επίσκεψη του στην εταιρία Tyrrel, που κατασκευάζει τα μοντέλα nexus-6, με σκοπό τον έλεγχο του τεστ εντοπισμού, θα συναντήσει τη Rachel, ένα ανδροειδές που πιστεύει πως είναι άνθρωπος, τόσο τέλεια κατασκευασμένη ώστε το τεστ δυσκολεύεται να το βρει. Στη μνήμη της έχουν αποθηκευτεί ξένες αναμνήσεις, με σκοπό τη δημιουργία ενός υπόβαθρου για τη γέννηση δικών της συναισθημάτων. Θα γίνει σύμμαχός του στην αναζήτηση των τεσσάρων επικηρυγμένων ανδροειδών, χωρίς να γνωρίζει τη δική της μοίρα..

Το κεντρικό θέμα που τίθεται στο Blade Runner και είναι δημοφιλές από την απαρχή του είδους, είναι καθαρά υπαρξιακό, έχει να κάνει με την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης, με το τι είναι η ίδια η ζωή. Είναι ακριβώς το ίδιο που απασχολεί τη Mary Shelly στο Frankenstein, απλά μετατοπισμένο στο μέλλον. Ο άνθρωπος δεν δημιουργεί πλέον μέσα από τη συρραφή άχρηστων μελών παραμορφωμένα πλάσματα. Αυτή τη φορά τα πλάσματα είναι τέλειες απομιμήσεις της ανθρώπινης ύπαρξης ,αναπνέουν,τρέφονται,πίνουν, κάνουν έρωτα, σκέπτονται ,αισθάνονται,έχουν κριτική ικανότητα. Έχουν όμως ψυχή; Ο Ντέκαρτ απλά αποσύρει σιδερικά για τη χωματερή ή διαπράττει φόνους; Όσο εκτυλίσσεται η ταινία αυτό το ερώτημα το φέρει όλο και πιο βαρέως πάνω του.

Το Βlade runner δεν είναι μια τυπική περιπέτεια δράσης αφού παίζει σε διαφορετικά ταμπλό ταυτόχρονα, είτε σε πρώτο επίπεδο είτε στο υπόβαθρο, με τα ηθικά διλήμματα και τον υπαρξισμό. Το βασικό ερώτημα της ταινίας αν δηλαδή, οι ρέπλικες έχουν ψυχή ή είναι απλά ένα κούφια ξόανο, απαντάται σε πολλά βιβλία, ταινίες και τηλεοπτικές σειρές.Βρίσκεται στην καρδιά του «I Robot»,του Isaac Asimov (στο βιβλίο και την ταινία) Είναι επίσης το κεντρικό θέμα της τηλεοπτικής σειράς Battleship Galactica (δανείζεται από το blade runner τη slang φράση «skinjob» για να περιγράψει τα ρομπότ με ανδροειδή όψη.) Μπορεί η ταινία του Scott να μην εγκαινίασε τη συγκεκριμένη θεματολογία άλλα έπαιξε αδιαμφισβήτητα το μεγαλύτερο ρόλο στη διάδοση της από οποιαδήποτε πηγή μετά τον Asimov.

BLADE-RUNNER

Επιπλέον όσοι περιμένουν να δουν ένα μάτσο Harisson Ford, έναν action hero, τύπου Indiana Jones, θα απογοητευτούν. Ο Deckard μπορεί να κάνει όλη τη βρόμικη δουλειά αλλά δεν το διασκεδάζει κιόλλας. Ειναι δύσπιστος απέναντι στο κατά πόσο έχει νόημα να είσαι μπάτσος, αυτό γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο όσο ξετυλίγεται το κουβάρι της πλοκής. Ως αντιηρωας,καταφερνει να επιβιώνει μετά από πολύ ξύλο και με τη βοήθεια του αλκοόλ κάνει τους πόνους του πιο υποφερτούς.

Ακόμη η τελική μονομαχία ανάμεσα στους Deckard-Roi μόνο τυπική ταινίας δράσης δεν είναι. Μετά από τη σκληρή μάχη, σώμα με σώμα, ο Deckard όχι μονό δεν καταφέρνει να αποσύρει τον ανδροειδές αλλά σώζεται από την άβυσσο χάρις σε εκείνο. Περνούν μαζί τις τελευταίες στιγμές της τετραετούς ζωής του. Τον σώζει γιατί πολύ απλά δεν θέλει να πεθάνει μόνος, πράγμα που εντείνει την ανθρώπινη υπόσταση των ανδροειδων.Η ταινία δεν βρίθει από σκηνές δράσης πέραν των τεσσάρων που σχετίζονται με το θάνατο του εκάστοτε ανδροειδούς. Πρόθεση του σκηνοθέτη δεν είναι να μας γεμίσει με δόσεις ανεγκέφαλης αδρεναλίνης αλλά να υποβάλει τον θεατή σε μια διαδικασία προβληματισμού.

Tο σκηνικό της ταινίας, ένας σκοτεινός, μονίμως βροχερός τόπος τεχνητού αποκλειστικά φωτός, μια ρετρό, cyberpunk μητρόπολη μεταξύ τεχνολογικής αιχμής και αστικής παρακμής. Φώτα νέον αλλά και μεγάλες σκιές, ηλεκτρονική μουσική και ανατολίτικα ακούσματα, ένα συνονθύλευμα από μόδες κι ένας εσμός φυλών παρήλαυναν από την οθόνη δημιουργώντας στον θεατή την ανησυχητική αίσθηση ότι αυτό που παρακολουθούσε βρισκόταν ήδη επικίνδυνα κοντά στο παρόν των δυτικών inner cities. Το ρετροφουτουριστικό Λος Άντζελες που θυμίζει «Metropolis» του Ftitz Lang, σε συνδυασμό με το μουσικό σκορ του Βαγγέλη Παπαθανασίου, έχουν ως αποτέλεσμα ανεξίτηλες εικόνες. Οι επιρροές φιλμ νουάρ είναι εμφανείς, ο Scott κατόρθωσε να αποστάξει ένα μοναδικό χαρμάνι από το συνδυασμό επιστημονικής φαντασίας και φιλμ νουαρ που αργότερα πολλές σοβαρές sci-fi παράγωγες προσπαθήσαν ανεπιτυχώς να αντιγράψουν. Η μοναδική κινηματογραφική ματιά του Blade Runner έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα αποστειρωμένα σύμπαντα των «blockbaster-franchise» Star Wars και Star Trek.

Ο Deckard ονειρεύεται ένα μονόκερο,αργοτερα θα βρει τον οριγκάμι μονόκερο που του άφησε ο Gaff. Άρα κάποιος ξέρει τα όνειρα του ,τις αναμνήσεις του,ακριβως όπως άλλοι ξέρουν τις φυτεμένες μνήμες των ανδροειδων.

Με το director’s cut, την αφαίρεση του άχρηστου voice over και την αλλαγή του happy end που του επέβαλαν οι παράγωγοι, ο Scott θέλησε να δώσει ένα τέλος ισάξιο του έργου του. Το άφησε στην κρίση των θεατών, δημιουργώντας έτσι συζητήσεις των συζητήσεων ανάμεσα στους σινεφίλ και φανς της ταινίας..