Birdman του Alejandro González Iñárritu - Στις αίθουσες - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Birdman του Alejandro González Iñárritu – Στις αίθουσες

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (5 votes, average: 3.40 out of 5)
Loading...
Έστω και με σχετική καθυστέρηση, κυκλοφορεί επιτέλους και στην Ελλάδα μία από της σημαντικότερες ταινίες της τρέχουσας κινηματογραφικής σεζόν. Ο λόγος για το νέο φιλμ του Αλεχάντρο Γκονζάλεθ Ιναρίτου, «Birdman» ή (Η Απρόσμενη Αρετή της Αφέλειας – 2014), το οποίο προβλήθηκε τον Αύγουστο στο Φεστιβάλ της Βενετίας και αυτή την εβδομάδα κυκλοφορεί στις Κινηματογραφικές Αίθουσες της χώρας. Η ταινία πραγματεύεται την άνοδο και την πτώση ενός ηθοποιού, με τον πρωταγωνιστή Μάικλ Κίτον να μας χαρίζει τον καλύτερο ρόλο της καριέρας του, ενώ από το αξιόλογο καστ θετική παρουσία έχουν και οι υπέροχες Έμα Στόουν, Ναόμι Γουότς καθώς και ο πάντα αξιόπιστος Έντουαρντ Νόρτον.
Ο Ρίγκαν (Μάικλ Κίτον – Michael Keaton), είναι ένας ηθοποιός που ελπίζει πως με την τελευταία του φιλόδοξη παραγωγή στο Μπρόντουεϊ θα καταφέρει, μεταξύ άλλων, να αναβιώσει την σε πτώση καριέρα του. Κι ενώ αυτή η βαθιά παράτολμη κίνηση φαντάζει τόσο επίφοβη και οριακά ανόητη, ο άλλοτε σπουδαίος και τρανός κινηματογραφικός υπερήρωας τρέφει υψηλές προσδοκίες. Πιστεύει ακράδαντα ότι αυτό το τελευταίο του εγχείρημα θα αναδείξει το καλλιτεχνικό του ανάστημα και θα τον καθιερώσει στο πολιτιστικό προσκήνιο, απαλλάσσοντάς τον από το στίγμα του ξοφλημένου Χολιγουντιανού διάττοντα αστέρα…
Με την ημερομηνία της πολυπόθητης πρεμιέρας του έργου του να πλησιάζει απειλητικά, ο πρωταγωνιστής της παράστασης του Ρίγκαν τραυματίζεται σοβαρά και χρήζει άμεσης αντικατάστασης. Κατόπιν παρότρυνσης της πρωταγωνίστριάς του, Λέσλι (Ναόμι Ουότς) και υπό τις πιέσεις του παραγωγού και κολλητού του φίλου, Τζακ (Ζακ Γαλιφιανάκης), ο Ρίγκαν, διστακτικά, αποφασίζει να προσλάβει τον Μάικ Σίνερ (Έντουαρντ Νόρτον) – έναν εντελώς ανεξέλεγκτο τύπο που υπόσχεται την έκρηξη στα εισιτήρια της παράστασης αλλά και την προσθήκη αποθεωτικών κριτικών.
Καθώς λοιπόν ο Ρίγκαν προετοιμάζεται για την πολυαναμενόμενη πρεμιέρα, έχει παράλληλα να αντιμετωπίσει την κοπέλα του και συμπρωταγωνίστρια, Λόρα (Άντρια Ράιζμποροου), την προσφάτως απεξαρτημένη από τα ναρκωτικά κόρη και προσωπική του βοηθό, Σαμ (Έμα Στόουν), καθώς επίσης και την πρώην γυναίκα του, Σίλβια (Έιμι Ράιαν), η οποία εμφανίζεται συχνά πυκνά με την πρόθεση να τα ξαναβρεί με τον πανικόβλητο πρώην σύζυγό της.
keat-birdman-new-trailer-dives-deep-into-a-washed-up-superhero (1)
«Με ενδιέφερε πάντα η εξερεύνηση της διαμάχης με το Εγώ μας, η ιδέα ό,τι όσο επιτυχημένος κι αν είσαι, σε δόξα ή χρήμα, αυτό είναι πάντα μια ψευδαίσθηση… Είναι κάτι προσωρινό. Όταν όμως κυνηγήσει κανείς τα πράγματα που αληθινά πιστεύει ότι χρειάζεται και αναζητήσει την αναγνώριση από τους ανθρώπους γύρω του – αφού φυσικά τα έχει κατακτήσει – τότε η ευχαρίστηση που λαμβάνει από αυτά αρχίζει να παίρνει έναν πιο μόνιμο χαρακτήρα.» – Αλεχάντρο Γκονζάλεθ Ιναρίτου
Το φιλμ «Birdman» ή (Η Απρόσμενη Αρετή της Αφέλειας) είναι η πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία του Αλεχάντρο Γκονζάλεθ Ιναρίτου (Amores Perros – 2010, 21 Grams – 2003, Βαβέλ – 2006, Biutiful – 2010) και όπως όλες οι ταινίες του Ιναρίτου, το «Birdman» επιχειρεί μια οξεία ματιά στην ανθρώπινη ύπαρξη, όπως αυτή φαίνεται μέσα από τους χαρακτήρες που συνδέονται με τον Ρίγκαν. Όμως αυτή τη φορά ο δημιουργός αποτολμά και ακροβατεί ανάμεσα στην κωμωδία, το πάθος, την ψευδαίσθηση και την πραγματικότητα, επιτρέποντας τελικά στον θεατή, πολλαπλές αναγνώσεις…
«Έλεγα πάντοτε πως αφότου πατήσεις τα 40, δεν αξίζει πια να επιχειρείς πράγματα που δεν σε τρομάζουν. Κι ετούτο με τρόμαζε με τον καλό τρόπο. Ήταν νέο έδαφος και ένιωθα έξω από τα νερά μου», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Ιναρίτου και συνεχίζει: «Ο Ρίγκαν είναι ένας κοινός θνητός, δεν χωράει καμία αμφιβολία ως προς αυτό. Εγώ τον είδα ως έναν Δον Κιχώτη, ο οποίος πασχίζει να τα καταφέρει σε μια ποταπή πραγματικότητα αλλά μπερδεύεται συνεχώς και χάνει τον προσανατολισμό του κατακρημνίζοντας τις αγνές του προσδοκίες. Είναι, βασικά, η ιστορία όλων μας, πιστεύω».
Το φιλμ «Birdman» ή (Η Απρόσμενη Αρετή της Αφέλειας), μαζί με το «Μεγαλώνοντας» (Boyhood) του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, αποτελούν αναμφισβήτητα τις δύο καλύτερες δημιουργίες που μας έρχονται από την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού και αποτελούν δύο εξαίσια δείγματα του σύγχρονου αμερικανικού κινηματογράφου. Η ταινία του Αλεχάντρο Γκονζάλεθ Ιναρίτου, είναι μία συναρπαστική μαύρη κωμωδία, που ασκεί κριτική και στον λαμπερό, αλλά ψεύτικο κόσμο του θεάματος. Βαθιά ανθρώπινη και με έναν Μάικλ Κίτον να μας αποδεικνύει πως όταν θέλει είναι πράγματι ικανός για το καλύτερο, το φιλμ  ακροβατεί μεταξύ δράματος και κωμωδίας.
«Αγαπώ τους ελαττωματικούς χαρακτήρες, τους πλημμυρισμένους από αμφιβολίες και γεμάτους αντιφάσεις, ανασφαλείς και διστακτικούς ανθρώπους, πράγμα που σημαίνει πως αγαπώ, λίγο ή πολύ, όλους τους ανθρώπους που ξέρω! Οι επιλογές του Ρίγκαν δεν είναι και τόσο σπουδαίες, γεγονός που έχει επηρεάσει τους πάντες γύρω του. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του είχε μπερδέψει την αγάπη με τον θαυμασμό. Και μέχρι να καταλάβει πόσο άσχετο ήταν το δεύτερο σε σχέση με το πρώτο, έμαθε με τον πιο οδυνηρό τρόπο πόσο σημαντικό είναι το να αγαπάει κανείς τους άλλους αλλά και τον εαυτό του». – Μάικλ Κίτον
Η νέα δημιουργία του Αλεχάντρο Γκονζάλεθ Ιναρίτου, ήταν υποψήφια για επτά (7) Χρυσές Σφαίρες, εκ των οποίων κέρδισε δύο, στις κατηγορίες: Α’ Ανδρικού Ρόλου (Μάικλ Κίτον) και Σεναρίου (Αλεχάντρο Γκονζάλες Ιναρίτου, Νικολάς Τζιακομπόνε, Αλεξάντερ Ντινελάρις, Αρμάντο Μπο). Παράλληλα το φιλμ οδηγεί και την κούρσα των υποψηφιοτήτων στα επερχόμενα Όσκαρ με 9 υποψηφιότητες, μεταξύ των οποίων: Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Α’ Ανδρικού Ρόλου και Πρωτότυπου Σεναρίου
Η ταινία «Birdman» ή (Η Απρόσμενη Αρετή της Αφέλειας) / (Birdman or The Unexpected Virtue of Ignorance – 2014), πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της τον Αύγουστο στο 71ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας.
Γιώργος Ρούσσος


Οι εννέα υποψηφιότητες της τελευταίας ταινίας του Alejandro González Iñárritu είναι ένα αρκέτα καλό επιχείρημα για να την δείτε. Ανάμεσα τους είναι της καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου και τρία από τα τέσσερα αγαλματίδια για τους ηθοποιούς. Όμως, αν τελικά θα σας αρέσει είναι κάτι άλλο. Το Birdman έχει μια ποικιλόμορφη αισθητική που κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται με τον δικό του τρόπο. Είναι μια απόλυτα κινηματογραφική ταινία που είτε αρέσει είτε όχι, δεν έχει σημασία γιατί καθηλώνει τον θεατή και αυτό από μόνο του είναι τέχνη.

Η τεχνική των μεγάλων σκηνών είναι η πνευματική είσοδος στο αρχέτυπο σχέδιο “καθρέπτης μέσα στον καθρέπτη”. Ο σκηνοθέτης έχει δημιουργήσει εξαιρετικά μεγάλες σκηνές για να περάσει την ψευδαίσθηση ότι ο θεατής είναι μια αόρατη οντότητα που παρακολουθεί από μέσα μια ταινία μεν, που μιλάει για ηθοποιούς που κάνουν θέατρο δε, αλλά και που ενδότερα οι αληθινές ζωές των ανθρώπων αυτών είναι κάπως παρόμοιες με την ίδια την κινηματογραφική ιστορία. Αν δεν ακούγεται εικαστικό αυτό, για κάποιους είναι σίγουρα ψυχαγωγικό αλλά η μεγάλη επιτυχία είναι ότι συνδυάζει να είναι και ωφέλιμο.

Ο Michael Keaton υποδύεται τον ηθοποιό όπου έγινε διάσημος ως ένας κάποιος ύπερ-ήρωας σε χολιγουντιανές παραγωγές μερικές δεκαετίες πίσω και τώρα βρίσκεται στο Μπροντγουέι της Νέας Υόρκης ανεβάζοντας ποιοτικές θεατρικές παραστάσεις ριψοκινδυνεύοντας την οικονομική του ευημερία. Την κόρη του υποδύεται η Emma Stone, επίσης υποψήφια για όσκαρ, η οποία μόλις έκανε αποτοξίνωση και φλερτάρει με τον Edward Norton, υποψήφιο επίσης, όπου υποδύεται έναν περίεργο αλαζονικό καλλιτέχνη που αληθινά ζει στο σανίδι και υποκρίνεται στην υπόλοιπη ζωή του. Φυσικά, κι όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί είναι πολύ καλοί, όμως Naomi Watts, Zach Galifianakis κ.α.

Η αλήθεια είναι ότι όταν θέλεις να αποδώσεις μια κινηματογραφική ματιά στην ζωή καλλιτεχνών η πιο ομαλή μέθοδος είναι, βασικά, μια κωμικοτραγική ταινία. Άλλωστε, πόσο εγωισμό και αυταρέσκεια μπορεί να αντέξει ο καθένας αν δεν προέρχονται από έναν πρώην ύπερ-ήρωα, πόση σεξουαλική απελευθέρωση να δεχτεί κανείς αν δεν την φέρνουν 2 γυναικεία χείλη. Τα περισσότερα δραματικά στοιχεία είναι κοινά και εντέλει μετατρέπονται σε κωμικά, ο οποιοσδήποτε να κυκλοφορούσε με το εσώρουχο στο Σύνταγμα θα έκανε το διαδίκτυο να πάρει φωτιά, πόσο μάλλον δε μια διασημότητα. Μια τηλεκινητική δύναμη όμως είναι μια εικόνα από την ψυχοσύνθεση του χαρακτήρα και ο Iñárritu την διανθίζει με σουρεαλιστικά κολπάκια, ψυχολογικά και υλικά αλλά και με όμορφη ηχητική και μουσική επένδυση για όλη την ταινία.

Πραγματικά, η ταινία αξίζει προσοχής γιατί είναι κάτι όμορφα πρωτότυπο και συνδυάζει το καλλιτεχνικό επίπεδο και την ψυχαγωγική διάθεση. Σίγουρα, δεν έχει δημιουργηθεί κάτι παρόμοια καλό τα τελευταία χρόνια και 2 ώρες κινηματογραφικής τέχνης είναι ιδανικός χρόνος απόλαυσης.

Πάνος Κουτέλας


 

Από την στιγμή που οι ταινίες άρχισαν να μελετώνται σαν μορφή τέχνης, πολλά έχουν γραφτεί για τα μεγάλα σε διάρκεια πλάνα (long shots), εκείνες τις μεγάλες σκηνές που δεν υποβάλλονται κατά μεγάλο βαθμό την διαδικασία του μοντάζ.  Οι περισσότεροι τα θεωρούν ένα πιο πλούσιο τρόπο να φτιάξει κάποιος μια ταινία, καθώς αφού είναι μεγαλύτερες αφήνουν τους θεατές να δουν με μεγαλύτερη προσοχή κάποια στοιχεία που πιθανώς δεν θα έβλεπαν αν η σκηνή διακοπτόταν. Επιπλέον μεγαλώνουν την αίσθηση του ρεαλισμού σε μία ταινία, καθώς οι θεατές έχουν την αίσθηση του πραγματικού χρόνου και την ψευδαίσθηση ότι ακολουθούν τους ήρωες όπου πηγαίνουν.

Πολλοί σκηνοθέτες θα ήθελαν να κινηματογραφούν πιο συχνά μεγάλες σκηνές, όμως η δυσκολία να τις πετύχει κανείς, αφήνει μόνο τους πιο γενναίους να το κάνουν πράξη. Οι περισσότεροι από αυτούς τους “γενναίους” ωστόσο, κάνουν τέτοιες σκηνές για λόγους εντυπωσιασμού και όχι ουσίας. Σχεδόν το 99% της νέας ταινίας του Alejandro Gonzalez Inarritu, Birdman είναι μία μεγάλη σκηνή-ταινία. Και το 100% αυτής της σκηνής είναι απλός εντυπωσιασμός. Δε μπορώ να σκεφτώ κανένα άλλο λόγο που θα μπορούσε να δικαιολογήσει της απουσία κοψιμάτων μοντάζ στην ταινία. Η ταινία είναι πρακτικά μονταρισμένη σαν το Rope του Hitchcock, με τα κοψίματα να είναι κριμένα από το κοινό.

birdman-05

“Οι μεγάλες σκηνές  μπορούν να αποκαλύψουν μικρά λάθη, με τους ηθοποιούς να μην έχουν την ευκαιρία να τα διορθώσουν σε τέτοιες σκηνές”, είπε ο Iñarritu στην press conference της ταινίας στην Βενετία, προσπαθώντας να δικαιολογήσει την επιλογή του. Ξέχασε βέβαια να αναφέρει ότι και τα λάθη του σκηνοθέτη – ίσως ακόμα περισσότερο – να φαίνονται σε τέτοιες μεγάλες σκηνές.

Δεν είναι ότι η ταινία δεν είναι καλή – στην περισσότερη της διάρκεια είναι αρκετά καλή. Οι διάλογοι είναι πολύ καλά προβαρισμένοι και ο καθένας μπορεί να το δει αυτό. Αλλά ακόμα και με την επιδεικτική κίνηση της κάμερας, οι μεγάλης διάρκειας διάλογοι και αρκετά άλλα στοιχεία που κάνουν μια σκηνή δύσκολη να γυριστεί, η ταινία δεν έχει μία ενιαία ακολουθία που να είναι αλησμόνητη ή έστω αξιομνημόνευτη. Οι σκηνές είναι αποτέλεσμα της δουλειάς ενός πολύ προικισμένου σκηνοθέτη, αλλά δεν συναρπάζουν. Δεν έχουν το μεγαλείο που είχαν όταν η ταινία ήταν ακόμη ένα σενάριο στο χαρτί. Και ακόμα χειρότερα: ο θεατής δεν αισθάνεται την συσσωρευμένη ένταση που μία πραγματικά καλή μεγάλη σκηνή αφήνει τον θεατή να αισθανθεί. Μάλλον σπατάλη ενέργειας φαίνεται να είναι η χρήση των μεγάλων σκηνών.

Από την άλλη πλευρά, αυτό μπορεί να γίνει η λύτρωση της ταινίας. Το στυλ της, αν και επιδεικτικό, δεν είναι περιέργως ψεύτικο, κάνοντας το Birdman, ίσως την λιγότερο αλαζονική του σκηνοθέτη. Όπως ο Iñárritu είπε στην συνέντευξη τύπου “προσπαθεί να βγει εκτός της confort zone” του. Το “Birdman”  είναι μία πολύ πιο “ελαφριά” ταινία από τις συνήθεις ταινίες του Iñárritu. Ωστόσο δείχνει, όχι και τόσο μέσα στα νερά του στο να είναι ελαφρύς. Μερικές σκηνές υποτίθεται ότι θα ήταν αστείες και άλλες υποτίθεται ότι θα ήταν συγκινητικές, όμως η ένταση και στις δύο περιπτώσεις δεν είναι σωστή. Οι σκηνές είναι αρκετά αδέξιες για να μας κάνουν να γελάσουμε ή να κλάψουμε. Στην ουσία δεν αισθανόμαστε σχεδόν τίποτα, αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο η ταινία μας κρατά μέχρι το τέλος της.

Η ιστορία λαμβάνει χώρα στο Broadway, όπου ένας μεγάλος σε ηλικία ηθοποιός, ο Riggan (Michael Keaton), προσπαθεί να ξεφύγει από τον χαρακτήρα που τον έκανε διάσημο παλαιότερα, τον υπερήρωα Birdman (σε ένα εμφανή παραλληλισμό με τον Batman που έχει παίξει ο Keaton). O Riggan είναι τώρα ηθοποιός-σκηνοθέτης-σεναριογράφος του θεάτρου και ψάχνει να κάνει κάτι μεγάλο που θα δώσει στην ζωή του και την καριέρα του νόημα.

birdman-04

Το σενάριο είναι γεμάτο αυτοσαρκασμό  με τον Keaton να μην φαίνεται να παίρνει στα σοβαρά την κατάσταση του χαρακτήρα του. Στο cast βλέπουμε επίσης την  Naomi Watts,  σαν μία ανασφαλή ηθοποιό και τον Edward Norton σαν έναν ταλαντούχο αλλά ενοχλητικό ηθοποιό. Η Emma Stone (που παίζει την κόρη του Riggan που μόλις έχει βγει από αποτοξίνωση) έκανε την καλύτερη εντύπωση σε αρκετές σκηνές της, ακόμη και αυτή όμως θα πρέπει να δείξει το ταλέντο της σε κάποια άλλη ταινία, καθώς ούτε ο δικός της χαρακτήρας, ούτε κανένας άλλος στην ταινία, είναι πραγματικοί χαρακτήρες, αλλά καρικατούρες. Τελικά αυτή η ελαφρότητα των χαρακτήρων του όμως είναι αυτό που κάνει το Birdman μία ταινία που βλέπει κάποιος ευχάριστα και την σώζει από την κατά τα άλλα μετριότητά της.

Bruno Ghetti


Από 14 Σεπτέμβρη, το πρόγραμμα των αιθουσών στο Cinefreaks.gr!