Behemoth: ένα ντοκιμαντέρ από τα ορυχεία κάρβουνου στη Κίνα στο φεστιβάλ της Βενετίας - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Behemoth: ένα ντοκιμαντέρ από τα ορυχεία κάρβουνου στη Κίνα στο φεστιβάλ της Βενετίας

12-9-2015 |


  • Είδος:
  • Παραγωγής:
  • Διάρκεια:
  • Χώρα:
  • Σκηνοθεσία:
  • Σενάριο:
  • Ηθοποιοί:
  • Πρεμιέρα:
  • Βαθμολογία:
    1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
    Loading...

Σε πολλούς έλειψαν οι Ασιατικές παραγωγές από το φετινό lineup της Βενετίας. Αν εξαιρέσεις το τουρικό Frenzy, η μόνη ταινία από την ήπειρο ήταν τον κινέζικο Behemoth, του Liang Zhao. Αποτελεί όμως και μια από τις καλύτερες επιλογές του Φεστιβάλ!

Η ταινία δεν έχει ιστορία. Είναι κυρίως ντοκιμαντέρ σχετικά με κάποιους Κινέζους εργαζόμενους σε ορυχεία κάρβουνου, οι οποίοι ζουν δύσκολα και σχεδόν δυστυχισμένα. Η πρόθεση του σκηνοθέτη, όμως, δεν είναι να μας δείξει τον τρόπο ζωής αυτών των ανθρώπων, ακόμα κι αν αυτό αποτελεί ένα κομμάτι του project (μας δίνει επίσης μερικές πληροφορίες για το χαμηλό επίπεδο διαβίωσης των εργαζόμενων στα ορυχεία, τα προβλήματα υγείας, την επικινδυνότητα του επαγγέλματος). Θέλει να μας παρουσιάσει τις συνθήκες εργασίας τους και το πως η Κινεζική κυβέρνηση δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται να βελτιώσει. Η ουσία της ταινίας, όμως, βρίσκεται κάπου αλλού: είναι η ομορφιά των εικόνων, που οι ζωές αυτών των ανθρώπων “παράγουν”. Λες και ο Zhao επιμένει να μας λέει πως υπάρχει μια ποίηση και ομορφιά ακόμα κι εκεί, που δεν το περιμένεις. Και η κάμερα του καταφέρνει να το κάνει θαυμάσια: πρόκειται για ένα από τα πιο εντυπωσιακά, οπτικά, ντοκιμαντέρ που έχω δει ποτέ.

Ο κορεσμός των χρωμάτων είναι κάτι, που πρέπει να εξετάσει κανείς ξεχωριστά. Δεν γνωρίζω αν πρέπει να δώσουμε συγχαρητήρια στον κινηματογραφιστή ή στην εταιρεία, που έφτιαξε την κάμερα, όμως είναι γεγονός πως ο συνδυασμός αυτών των δύο κάνουν μια δυνατή “ομάδα”. Ο τρόπος που τα έντονα κόκκινα, κίτρινα και μπλε ξεπηδούν μπροστά μας είναι εκπληκτικός. Και ο σκηνοθέτης έχει μια ιδιαίτερη αίσθηση οπτικής: στο τελευταίο μέρος της ταινίας, κάνει γύρισμα σε μια “πόλη φάντασμα”, ένα μέρος με πελώρια, χρωματιστά άδεια κτήρια, με έναν τρόπο που οι περισσότεροι σκηνοθέτες δεν θα ήταν ικανοί να το κάνουν. Οι εικόνες είναι ανατριχιαστικές, περισσότερο και από τις πιο πολλές ταινίες, που μας δείχνουν φαντάσματα.

Όσοι θέλουν δράση και διάλογο στις ταινίες δεν θα την αντέξουν για περισσότερο από 15 ή 20 λεπτά, θα βαρεθούν και θα αναγκαστούν να φύγουν από την αίθουσα. Σίγουρα, δεν είναι η κατάλληλη ταινία γι’ αυτούς. Τίποτα δεν συμβαίνει και ελάχιστα λέγονται σε αυτή, όμως ο σκηνοθέτης έχει συμπεριλάβει λίγη αφήγηση, με αποσπάσματα από την Θεία Κωμωδία του Δάντη. Επίσης έχει γυρίσει μερικές μη “ντοκιμαντερίστικες” μεταφορικές σκηνές, όπου άνθρωπος και φύση συνδυάζονται. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο λάθος του Zhao, επειδή η ταινία δεν χρειαζόταν αυτού του είδους επανάληψης σε ιδέες, για τις οποίες το “ντοκιμαντερίστικο” μέρος της ταινίας ήδη μας έχει ενημερώσει, με πιο απλό και εύγλωττο τρόπο. Το καλύτερο, που κάνει ο Liang, είναι να βγάζει ποίηση από τα πιο απρόσμενα πράγματα. Όταν όμως την βγάζει μέσα από την ίδια την ποίηση, η ταινία καταντά κίβδηλη.