Βασίλισσα Αντιγόνη (κριτική φεστιβάλ Θεσσαλονίκης) - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Βασίλισσα Αντιγόνη (κριτική φεστιβάλ Θεσσαλονίκης)

Μια κοπέλα εγκαταλείπει τον άρρωστο πατέρα της και παίρνει μαζί της τον έφηβο ομοφυλόφιλο αδερφό της, θύμα σχολικού εκφοβισμού, σε μια πορεία μακριά από τα προβλήματα τους. Έμπνευση της, από την στιγμή που βρήκε το αντίστοιχο βιβλίο στη τσάντα του αδερφού της, είναι η τραγωδία της Αντιγόνης, με την οποία ταυτίζεται για να ακολουθήσει τον δρόμο της αυτοκαταστροφής.

Το Βασίλισσα Αντιγόνη, η δεύτερη μεγάλου ταινία του Τηλέμαχου Αλεξίου, δεν είναι μια καλή ταινία και είναι πιστεύω πιο τίμιο να το αναφέρουμε εξ αρχής αυτό. Αν εξαιρέσουμε τις ικανοποιητικές ερμηνείες των δύο βασικών πρωταγωνιστών, της Αθηνάς Μαθιού και του Κρίστοφ Λαμπ, πρόκειται για ένα πρότζεκτ μπερδεμένο.

Η σύγχρονη ιστορία της ανώνυμης κοπέλας μπερδεύεται με την αρχαία τραγωδία, χωρίς να υπάρχει σαφής σύνδεση των δυο τους, όπως αντίστοιχα μπλέκεται το αρχαίο κείμενο με μονολόγους των κεντρικών χαρακτήρων, κάτι σαν προσευχές για να ξορκίσουν τα δικά τους κακά. Που και που εμφανίζεται και ένας “Χορός”, που υποτίθεται πως καθοδηγεί την ηρωίδα προς την καταστροφή, για να την κάνει Βασίλισσα του, ενώ δίπλα σε όλα αυτά εξαγγελίες του Πρωθυπουργού να ακούγονται από το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση.

Ο δημιουργός φαίνεται πως στη Βασίλισσα Αντιγόνη έριξε σε ένα μίξερ όλα αυτά για τα οποία ήθελε να κάνει μια αναφορά: για την κρίση, για την πολιτική, για τον ρατσισμό και την ομοφοβία, να βάλει και λίγο από αρχαία τραγωδία και λυρισμό. Δύσκολα εντοπίζει κανείς μια κεντρική ιδέα πίσω από όλο αυτό και φοβάμαι, πως ούτε οι ίδιοι οι δημιουργοί δεν μπορούν να το κάνουν. Είναι χαρακτηριστικό, πως σαφής απάντηση σε σχετικό ερώτημα στο Q&A session μετά το τέλος της ταινίας, για το που “κολλάει” η Αντιγόνη σε όλο αυτό για παράδειγμα, δεν δόθηκε.

Σε κάθε περίπτωση, το μήνυμα του δημιουργού, όποιο κι αν ήταν αυτό, μάλλον δεν πέρασε στο κοινό με μια ταινία, που ίσως συγκαταλέγεται στις χειρότερες του φεστιβάλ.