Avengers: Infinity War - Κριτική ταινίας – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Εκδικητές: Ο πόλεμος της αιωνιότητας

(Avengers: Infinity War)


Είδος: , ,
Έτος παραγωγής:
Χώρα: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Σκηνοθεσία: ,
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Πρεμιέρα: 26-04-2018
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (2 votes, average: 2.50 out of 5)
Loading...

Ο πανίσχυρος Thanos, ο εξωγήινος κατακτητής πλανητών, φτάνει στη Γη με σκοπό να κλέψει το πετράδι του χρόνου και να συμπληρώσει έτσι όλες τις Infinity Stones που θα του επιτρέψουν να ελέγχει όλο το σύμπαν. Οι Avengers λοιπόν, η ομάδα των υπερηρώων της Γης, πρέπει να φτιαχτεί ξανά και να εμποδίσει τον απειλητικό εξωγήινο από το να υλοποιήσει τα σχέδιά του.

Η 19η ταινία που προκύπτει από τα κινηματογραφικά στούντιο της Marvel έχει ως επίσημη σύνοψή της μια υπόθεση, στο άκουσμα της οποίας αναφωνείς πως έχουμε να κάνουμε με άλλο ένα κλισέ έργο με πρωταγωνιστές υπερήρωες: οι Avengers τα βάζουν με έναν (ψηφιακό) υπερ-κακό και πρέπει να τον νικήσουν αν θέλουν να μην καταστραφεί όλος ο κόσμος. Ακόμα και ο πιο φανατικός οπαδός της Marvel θα αναφωνούσε: «Μια από τα ίδια λοιπόν». Είναι όμως έτσι; Όχι ακριβώς. Για την ακρίβεια, ούτε κατά διάννοια.

Το «Avengers: Infinity War» είναι με διαφορά η πιο σκοτεινή ταινία που έχει δημιουργήσει ποτέ η Marvel, η πιο ενήλικη και καλοδουλεμένη ιστορία που έχει αφηγηθεί το Marvel Cinematic Universe σε αυτά τα δέκα χρόνια της ύπαρξής του. Οι αδερφοί Ρούσο άλλωστε, το δίδυμο που ανέλαβε να την σκηνοθετήσει παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Τζος Γουέντον που είχε γυρίσει τα δυο πρώτα (και υπερβολικά φωτεινά και ποπ) «Avengers», είναι και εκείνοι που μας είχαν προσφέρει έτσι κι αλλιώς τις πιο «ενήλικες» ταινίες του Marvel σύμπαντος: δηλαδή τα «Captain America: The Winter Soldier» και «Captain America: Civil War». Υπό αυτή την έννοια και λαμβάνοντας υπόψη το είδος σινεμά που αρέσει στους Ρούσο να κάνουν, η στροφή των Avengers σε άλλου είδους ύφος ήταν μάλλον αναμενόμενη.

Οι Ρούσο γνωρίζουν πολύ καλά τη συνταγή για να ξεχωρίζει μια superhero ταινία. Γνωρίζουν πως αν θες να γυρίσεις μια ταινία του είδους που θα είναι πραγματικά κάτι ξεχωριστό ο δρόμος δεν περνάει μέσα από τα συνεχόμενα comic reliefs και τις καλογυαλισμένες σκηνές δράσης. Χρειάζονται και αυτά φυσικά (οκ, για τα comic reliefs κάποιοι δεν τρελαινόμαστε αλλά μπορούμε να τα ανεχτούμε αν γίνεται λελογισμένη χρήση τους) ωστόσο είναι άλλο το στοιχείο που θα απογειώσει μια τέτοια δημιουργία: λέγεται εμβάθυνση χαρακτήρων.

Το «Captain America: Civil War», μια ταινία που συγκαταλέγεται κατά γενική ομολογία στις καλύτερες superhero ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ, τα πήγε περίφημα ως προς αυτόν τον τομέα. Όμως πλέον, με 18 ταινίες στο ενεργητικό τους, πόση εμβάθυνση μπορεί να γίνει σε αυτούς τους σούπερ ήρωες; Και όταν μάλιστα έχουμε να κάνουμε με μια ταινία που εμφανίζονται όλοι μαζί, άρα βασικός πρωταγωνιστής δεν υπάρχει για να επικεντρωθούμε σε αυτόν, πως διάολο να χωρέσει ικανοποιητική ανάπτυξη χαρακτήρων χωρίς να αδικήσεις κανέναν; Εκ πρώτης όψεως μοιάζει αδύνατο. Εκτός και αν ο χαρακτήρας που θα επιλέξεις να θέσεις στο επίκεντρο της ιστορίας σου δεν είναι κάποιος από τους «καλούς».

Το παρελθόν του είδους άλλωστε, έχει αποδείξει πως οι πιο ενδιαφέροντες τύποι στα υπερηρωικά σύμπαντα δεν είναι οι ήρωες αλλά οι ανταγωνιστές τους. Και εδώ οι Ρούσο πετυχαίνουν διάνα: βάζουν τους Avengers να κάνουν και να λένε «μια από τα ίδια» και επιλέγουν να ασχοληθούν σοβαρά με τον Thanos, τον μεγάλο κακό που σκάει στη Γη για να την κατακτήσει. Ακολουθώντας τη μεθοδολογία της DC, που φημίζεται για το πόσο καλοδουλεμένους κακούς έχει στις ιστορίες της και στο παρελθόν έχει κάνει πάταγο στο σινεμά ακριβώς για αυτό τον λόγο, οι Ρούσο καταπιάνονται με το origin του villain τους και με την περίπλοκη ψυχοσύνθεσή του. Κυρίως όμως, δίνουν κίνητρο στις πράξεις του: ο Thanos δεν είναι ένας στερεοτυπικός κακός που βαριέσαι να ασχολείσαι μαζί του αλλά κάποιος με αληθινό βάθος, κάποιος που στην εσωτερική του λογική όχι απλά δεν θεωρεί τον εαυτό του κακό αλλά αντίθετα αντιλαμβάνεται εαυτόν ως λυτρωτή όλου του σύμπαντος.

Οι Ρούσο δημιουργούν μια παράλληλη αφήγηση γεγονότων στέλνοντας τον κάθε Avenger σε ξεχωριστό τόπο (σε μια μορφή αφήγησης που θυμίζει πολύ τον τρόπο που ο Πίτερ Τζάκσον γύρισε το δεύτερο μέρος του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών»), κλιμακώνουν σε παράλληλο επίπεδο ενόψει της μεγάλης μάχης που νομοτελειακά έρχεται και θέτοντας στο επίκεντρο της ιστορίας τους έναν κακό που είναι δεδομένο πως θα συγκαταλέγεται για πάντα στις λίστες με τους καλύτερους villain που έχουμε δει στο σινεμά (αν και οι ομοιότητές του με τον Bane από το «Dark Knight Rises» βγάζουν μάτι, ο Thanos έχει πολλά πρωτότυπα και εμπνευσμένα στοιχεία), προσφέρουν στο κοινό ένα πολύ σκοτεινό και «σκαλωματικό» φινάλε που είναι δεδομένο πως θα συζητιέται για πολύ καιρό. Ή τέλος πάντων, μέχρι το επόμενο κεφάλαιο των Avengers. Ας βγάλουμε το καπέλο σε αυτά τα θαυματουργά αδέρφια που έχουν αναβαθμίσει μόνα τους το κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel…

wso shell IndoXploit shell webr00t shell hacklink hacklink satış wso shell