Amour Fou - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Amour Fou


Δεύτερη μέρα για το Ένα Κάποιο Βλέμμα και τέταρτη ταινία που παρουσιάζεται στη συγκεκριμένη κατηγορία, το Amour Fou είναι σκηνοθετημένο από την Αυστριακή Jessica Hausner.

Βερολίνο, 1811. Ο νεαρός ρομαντικός ποιητής Heinrich έχει μία επιθυμία: να πεθάνει με αυτή που αγαπά. Οι προσπάθειές του όμως, να πείσει την εξαδέλφη του Marie να τον ακολουθήσει στην αυτοκτονία βαίνουν άκαρπες. Τότε στρέφεται στην Henriette, σύζυγο ενός πλούσιου άντρα αριστοκρατικής καταγωγής και μητέρα, η οποία φαίνεται να πείθεται από τα λόγια του, σε συνδυασμό με ένα αναπάντεχο πρόβλημα υγείας και την αδιαφορία με την οποία το αντιμετωπίζει η μητέρα της.
amourfou

Ρομαντική λογοτεχνία, μουσική, ποίηση, ζωγραφική, θέατρο. Η πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία της Jessica Hausner αντλεί από όλες τις παραπάνω μορφές τέχνης˙ οι ήρωές της παίζουν πιάνο και τραγουδούν, χορεύουν βαλς και διαβάζουν Γκαίτε και ρομαντική ποίηση. Το στήσιμο των πλάνων, τα σκηνικά και τα χρώματα είναι καθαρά θεατρικά και ταυτόχρονα εικαστικά, με αυτά τα μεγάλα χρωματικά πεδία να θυμίζουν ρομαντική ζωγραφική. Τα πλάνα είναι φιξαρισμένα, τραβηγμένα με μια κάμερα σταθερή, που δεν κουνιέται χιλιοστό. Η μόνη εξαίρεση είναι όταν το ζευγάρι Heinrich και Henriette κινείται μέσα στο δάσος, σε μια πορεία προς το θάνατο, με την κάμερα να τους ακολουθεί.

amourfoucannes

Αυτή η αυστηρή, αργή κινηματογράφηση ταιριάζει γάντι στην αυστηρή, αποστειρωμένη, και σίγουρα βαρετή, κοινωνία μέσα στην οποία ζουν, ενεργούν και αισθάνονται οι χαρακτήρες.  Εξάλλου, ανήκουν στην αριστοκρατία. Προβληματισμένοι παρόλα αυτά, βλέπουν τις αλλαγές να τους πλησιάζουν απειλητικά, μερικές μόνο δεκαετίες μετά τη Γαλλική Επανάσταση.

Η ταινία κάνει έτσι μια ανεπιτυχή προσπάθεια (ή τουλάχιστον όχι επαρκή) να μιλήσει πολιτικά – φιλοσοφικά, μέσα σε μια παράξενη και ανούσια, στα δικά μας μάτια, ιστορία αγάπης. Εξάλλου, δεν είναι αυτό που ενδιαφέρει τη δημιουργό της. Από την άλλη, αυτό που την ενδιαφέρει το πετυχαίνει περίφημα, καθότι η ταινία είναι άψογη αισθητικά, πολύ ενδιαφέρουσα εικαστικά, με μια εξαιρετική χρωματική παλέτα. “Η Τέχνη για την Τέχνη” στα καλύτερά της.