Al Wadi - The Valley (Berlinale 2015 Κριτική) - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Al Wadi – The Valley (Berlinale 2015 Κριτική)


Έχοντας χάσει τη μνήμη του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ένας περιπλανόμενος άνδρας βρίσκεται αιχμάλωτος σε μια μικρή φάρμα στην κοιλάδα Μπεκά, της οποίας οι κάτοικοι που επεξεργάζονται ουσίες σε ένα καλά φυλαγμένο εργαστήριο. Η παρουσία του νεοφερμένου ανώνυμου «ομήρου» θα προκαλέσει αναταραχές στην μικρή παράνομη κοινότητα.

Εδώ ο τρόμος και η ομορφιά ελάχιστα διαχωρίζονται. Μια λανθάνουσα αίσθηση κινδύνου περιβάλλει τις τεράστιες εκτάσεις του άγριου τοπίου, ενώ υποβόσκει η καταστροφή. Η ταυτότητα του άνδρα, του οποίου το παρελθόν παραμένει άγνωστο εντείνει τις ανησυχίες καθώς διάφορα σενάρια σχηματίζονται γύρω από αυτή. Είναι γιατρός; Μηχανικός; Άγγελος; Κατάσκοπος; Ένα άγραφο χαρτί, που δανείζει τον εαυτό του σε όλων των ειδών τις φαντασιώσεις και καταλήγει τελικά να ζει ως φυλακισμένος.

Ταυτόχρονα ρεαλιστικό και απόκοσμο, με δυνατή μουσική επένδυση και έντονες σχηματικά εικόνες, η ταινία του Ghassan Salhab συλλαμβάνει τη μελαγχολία της ύπαρξης στις παραμονές της Αποκάλυψης, ενώ το ραδιοφωνικά νέα, με διάφορες αναφορές στις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις, αφήνουν ανοιχτούς τους προβληματισμούς για το ρόλο και τη μοίρα της τέχνης στον καιρό του τρόμου και του πολέμου, εδώ και τώρα.

Η Λιβανο-γαλλο-γερμανική παραγωγή πιθανότατα να φανεί οικεία στην κουλτουριάρικη πλευρά του Έλληνα θεατή, θα προσπεραστεί όμως πολύ γρήγορα στις επιλογές μας, και δικαιολογημένα. Πιο αργό κι από σέρβις σε καφετέρια της Ικαρίας, το κράμα Αγγελόπουλου-Λάνθιμου μπορεί να θυμίσει τις διεθνώς δοξασμένες μέρες του ελληνικού κινηματογράφου, αλλά υστερεί αισθητά τόσο σε νόημα όσο και σε πρωτοτυπία. 128 λεπτά το 70% των οποίων θα μπορούσε να λείπει χωρίς να δημιουργήσει κανένα πρόβλημα στην υπόθεση και την εξέλιξη της ταινίας, περιλαμβάνει ένα κάρο στατικά τοπία, ανούσιες καθημερινές -ας πούμε- αντιδράσεις χαρακτήρων, οι περισσότερες από τις οποίες είναι παντελώς αψυχολόγητες, και μερικές αράδες στο σενάριο που η μόνη τους λειτουργία είναι να μας θυμίζουν ότι δεν είναι βουβή η ταινία.

Χαρακτήρες κενοί, επιφανειακοί, τυπικοί, απλά γεμίζουν την οθόνη, χωρίς ο καθένας να αντιπροσωπεύει κάτι παραπάνω από την προσωπική του έννοια. Απόλυτα μονοδιάστατοι, περιφέρονται γύρω από τον άνθρωπο χωρίς ταυτότητα προσπαθώντας ο καθένας να τον διαβάσει, να τον ονομάσει, αποστασιοποιημένοι και ανεπηρέαστοι συναισθηματικά από τον περίεργο επισκέπτη τους.

Ομολογουμένως όμως, πέρα από την υπερπροσπάθεια να χαρακτηριστεί σινεφίλ, το φιλμ του Ghassan Salhab, έχει να παρουσιάσει μια εξαιρετική φωτογραφία του άγριου τοπίου της κοιλάδας  Μπεκά. Κι ίσως να εκτιμούσαμε περισσότερο τα συμμετρία στα αντιθετικά πλάνα του, αν δεν ήταν βυθισμένα σε τόσο προφανείς και ανούσιους συμβολισμούς.