A Quiet Passion - Κριτική Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

A Quiet Passion – Κριτική Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης


Μετά το περσινό Sunset Song, ο Terence Davies επιστρέφει με νέα ταινία που είναι ένα biopic για την Emily Dickinson. Η Dickinson ήταν μια από τις πιο γνωστές ποιήτριες με επαναστατικές ιδέες για την ελευθερία και την ισότητα μεταξύ ανθρώπων αλλά και ανδρών και γυναικών. Έζησε την εποχή του εμφυλίου πολέμου στην Αμερική και για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της έμεινε στο σπίτι των γονιών της στο Amherst, της Μασσαχουσέτης. Αυτό το σπίτι είναι και ο χώρος στον οποίο εξελίσσεται η ταινία στην μεγαλύτερη διάρκειά της με τον Davies να μας δίνει μια ματιά στην ζωή της Davies σαν άνθρωπο, πίσω από τα ποιήματά της και όσα ξέρουμε γι’ αυτήν.

-320c01335856a36e

Η Emily Dickinson, μία γυναίκα παράξενη και ιδιόρρυθμη από την αρχή της ζωής της, τα βάζει με την θρησκεία, την ομορφιά που θεωρεί ότι της λείπει, τα στερεότυπα, την ανισότητα ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες και άλλα πολλά ενδιαφέροντα. Όλα αυτά γίνονται από το σπίτι των γονιών της ενώ κατά την διάρκεια της ταινίας, η ιδιαιτερότητα της ποιήτριας μεγαλώνει όλο και πιο πολύ, με αποτέλεσμα από κάποια στιγμή και μετά στην ζωή της να μην βγαίνει καν από το δωμάτιό της, και επικοινωνεί με τον έξω κόσμο μόνο μέσω αλληλογραφίας. Φτάνει δε στο σημείο της να μιλά από την σκάλα του πάνω ορόφου, στους επισκέπτες της, ακόμα και τον εκδότη της.

Το A Queit Passion, είναι μία κλασσική ταινία εποχής και ταυτόχρονα ένα κλασσικό biopic μιας λογοτέχνη, σαν τα πολλά που έχουμε δει. Η μόνη διαφορά είναι ο χαρακτήρας της πρωταγωνίστριας που προσφέρει νέες ιδέες και φιλοσοφία μπροστά από την εποχή της. Κατά την διάρκεια της ταινίας και σε ταιριαστά σημεία ακούμε εμβόλιμα την φωνή της Nixon να απαγγέλλει κάποια από τα ποιήματα της Dickinson, με τρόπο συνήθως ταιριαστό στην ροή της ταινίας, κάτι που είναι στην ουσία το μόνο σημείο πέρα από κάποια ελάχιστα στιγμιότυπα που μας δίνουν να καταλάβουμε ότι η πρωταγωνίστρια είναι ποιήτρια.

Η ταινία παρουσιάζει με όμορφο και αρκετά ρεαλιστικό τρόπο την ζωή της ποιήτριας, ενώ η ερμηνεία της Nixon είναι πολύ καλή σε κάποια σημεία, σε άλλα όμως είναι αρκετά επιτηδευμένη και μάλλον υπερβολική. Αρκετά καλή και η Jennifer Ehle στην ερμηνεία της, ενώ το υπόλοιπο καστ παίζει μάλλον βοηθητικό ρόλο. Ο Davis κατάφερε και έδωσε με ωραίο τρόπο το πως μια τόσο καλή και ενδιαφέρουσα ποιήτρια, παράγει την δημιουργία της μέσα από μία μάλλον ανιαρή ζωή, και αυτό είναι ένα από τα επιτεύγματα της ταινίας. Όμως η εποχή και η ζωή της ποιήτριας παραμένει ανιαρή με ελάχιστες ενδιαφέρουσες εκλάμψεις σε σημείο που δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι στις δύο ώρες της ταινίας, πράγματι είδαμε ότι ενδιαφέρον έγινε στην ζωή της Dickinson, με τον Davies να μην καταφέρνει να κάνει την ιστορία ελκυστική.