A Dragon Arrives! - Berlinale Κριτική (Διαγωνιστικό) - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

A Dragon Arrives! – Berlinale Κριτική (Διαγωνιστικό)


Ένα πορτοκαλί Chevrolet Impala περνά δίπλα από ένα αρχαίο νεκροταφείο που ο μύθος θέλει να είναι στοιχειωμένο. Στην άκρη του και μέσα στην έρημο βρίσκεται ένα πλοίο, αφημένο και φθαρμένο με τον χρόνο. Είναι 22 Ιανουαρίου 1965, η ημέρα πριν ο Ιρανός πρωθυπουργός δολοφονηθεί μπροστά από το κτίριο του κοινοβουλίου.  Μέσα στο εγκαταλελειμένο πλοίο, ένας πολιτικός κρατούμενος έχει κρεμαστεί. Οι τοίχοι του καταστρώματος του πλοίου είναι όλοι γραμμένοι με ημερολόγιο που κρατούσε ο κρατούμενος, ένα ημερολόγιο με περίεργες ιδέες και σύμβολα που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει. Ο αστυνομικός Babak Hafizi θα έρθει στην περιοχή για να ερευνήσει το τι έγινε, ενώ η ταφή του νεκρού στο νεκροταφείο θα προκαλέσει ισχυρό τοπικό σεισμό, κάτι που γίνεται κάθε φορά που θάβεται κάποιος σε αυτό το μυστήριο νεκροταφείο.

size=708x398 (1)

Ο Hafizi ξεκινά εκτεταμένες έρευνες με ανασκαφές για να δει τι μυστήριο κρύβει το νεκροταφείο, με έναν γεωλόγο και έναν sound engineer να τον βοηθούν. Πενήντα χρόνια μετά τις έρευνές τους, στο σήμερα δηλαδή, οι έρευνές τους μαζί με κάποιες ηχογραφήσεις μυστικών υπηρεσιών βρίσκονται σε ένα κουτί. Ο Hafizi και οι συνεργάτες του είχαν συλληφθεί, σύμφωνα με τις ηχογραφήσεις του κουτιού. Γιατί όμως; Ο Mani Haghighi φτιάχνει μια ταινία λίγο mockumentary, λίγο πραγματική ιστορία, λίγο μυστηρίου και φαντασίας και λίγο θρίλερ, πράγμα τουλάχιστον περίεργο και εντυπωσιακό για μια ταινία από το Ιράν, πόσο δε μάλιστα όταν η όλη αισθητική δεν θυμίζει ιδιαίτερα Ιρανικό σινεμά, αλλά περισσότερο Αμερικάνικο με αυτό που έρχεται στο μυαλό από την ταινία να είναι το District 9, λόγω του μοτίβου αφήγησης που επιλέγεται.

Ο σκηνοθέτης μπλέκει πολλά είδη, αρκετές διαφορετικές μορφές αφήγησης που εναλλάσσονται μεταξύ τους, αλλά και 2-3 παράλληλες ιστορίες σε διαφορετικό χρόνο η κάθε μία. Το αποτέλεσμα είναι ο θεατής αλλά απ’ ότι φαίνεται και ο ίδιος ο σκηνοθέτης, να μπλέκεται με το ποια ιστορία θέλει να πει και πως, με το σενάριο μιας αρκετά υποσχόμενης περιπέτειας μυστηρίου, να γίνεται ιδιαίτερα περίπλοκο και σε κάποια σημεία να μη βγάζει νόημα. Αν η ταινία είχε λίγο πιο προσεγμένο σενάριο και στόχο, τότε ίσως να μιλούσαμε για μια υπέροχη περιπέτεια, καθώς ο Haghighi είναι μάστορας στα υπόλοιπα, δηλαδή στην μουσική που καθηλώνει, τα όμορφα πλάνα, αλλά και στην άγνωστη ιστορία του Ιράν. Ιστορία όμως που ελάχιστοι ξέρουν και εκείνος δεν κάνει τον κόπο να μας δώσει περισσότερες λεπτομέρειες, με αποτέλεσμα ο θεατής να μην καταλαβαίνει τι γίνεται σε πολλά σημεία της ταινίας. Πάντως είναι ενδιαφέρον το ότι βλέπουμε ένα διαφορετικό Ιράν σε εποχή πριν από το τωρινό καθεστώς, ενώ τεχνικά η ταινία θα μπορούσε να είναι ταινία του Hollywood.