99 Homes (99 Σπιτικά) - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

99 Homes (99 Σπιτικά)


Ο Andriew Garfield είναι ο τύπος του ηθοποιού που η εμφάνισή του θα μπορούσε είτε να του ανοίγει δρόμους στην καριέρα του, ή να τον κάνει να φαίνεται αταίριαστος για οποιονδήποτε ρόλο. Δυστυχώς, φαίνεται να ανήκει στο δεύτερο γκρουπ- δεν θυμάμαι να τον έχω δει ποτέ να υποδύεται κάποιον χαρακτήρα για τον οποίον ήταν εντελώς κατάλληλος. Έχει ένα αιωνίως παιδικό πρόσωπο, και παρόλο που το σώμα του είναι σε φόρμα, είναι πολύ ξερακιανός και δίνει την εντύπωση ότι δεν έχει πλήρη έλεγχο των κινήσεών του. Όταν προσπαθεί να είναι σκληρός, είναι πολύ γλυκός. Όταν προσπαθεί να είναι γλυκός, είναι πολύ αδέξιος και όταν προσπαθεί να είναι αδέξιος, το παρακάνει (ενώ θα έπρεπε να είναι το πιο εύκολο πράγμα για αυτόν, καθώς είναι από φύση του ένας αδέξιος άντρας και θα έπρεπε απλά να αφήνεται και να παίζει με φυσικότητα).

Δεν ήταν ο σωστός τύπος για τον ρόλο του στο “Social Network” (αν και η ερμηνεία του ήταν πολύ καλή εκεί), και αποτελεί ακόμα τεράστιο μυστήριο γιατί αυτός, από όλους τους ηθοποιούς, επιλέχθηκε να παίξει στο “Spiderman”. Και φαίνεται να είναι η λάθος επιλογή επίσης για τον πιο πρόσφατο ρόλο του, στο “99 Homes”, σκηνοθετημένο από τον Ramin Barahni. Ενσαρκώνει τον Dennis Nash, έναν νεαρό άντρα που μένει ακόμα με την μητέρα του (Laura Dern) και δουλεύει σκληρά, κατασκευάζοντας κτίρια για να συντηρεί τον έφηβο γιο του. Όμως αυτή η τριμελής οικογένεια δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά αυτή τη ζωή, τύπου μεσαίας τάξης, που ζουν στη Φλόριντα, και καταλήγουν να χάσουν το ευρύχωρο σπίτι τους στα προάστια, που τους το παίρνει η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Όταν ένας μεσίτης (Michael Shannon) έρχεται για την έξωση, ο Dennis τσακώνεται μαζί του. Αλλά μερικές μέρες μετά το περιστατικό, ο καημένος θα βρεθεί να δουλεύει για αυτόν τον ίδιο άντρα, κάνοντας την ίδια «βρώμικη» δουλειά σε άλλες οικογένειες, όπως συνέβη και στη δική του. Η ταινία μας λέει ότι ο Dennis δεν είχε άλλη επιλογή: έπρεπε να επιλέξει αυτό τον τρόπο αν ήθελε να κρατήσει τα προνόμια της μεσαίας τάξης.

99

Ο Garfield, όμως, δεν είναι καθόλου κακός ηθοποιός. Και προσπαθεί πολύ σκληρά- τόσο σκληρά όσο και ο χαρακτήρας του- για να κάνει μια καλή δουλειά και να δώσει μια πειστική ερμηνεία. Στην πραγματικότητα πιστεύουμε συχνά ότι νιώθει ακριβώς όπως υποτίθεται ότι νιώθει και ο Dennis, αλλά ακόμα κι έτσι, υπάρχει κάτι, όχι εντελώς σωστό, στην ηθοποιία του (όταν η ταινία τελειώνει, βλέπουμε ότι είναι ένας από τους παραγωγούς της , και εντελώς ξαφνικά καταλαβαίνουμε γιατί πήρε τον ρόλο).

Η ταινία δεν αναφέρεται στο χάσιμο ενός σπιτιού, αλλά στην «πώληση» μιας ψυχής. Το σενάριο μας παρουσιάζει όλη τη διαδικασία με την οποία ο Dennis από θύμα γίνεται εκτελεστής, αν και με λίγο υπερβολικό τρόπο. Αυτό που συμβαίνει στην ταινία είναι πολύ πιθανό ότι συμβαίνει και στον πραγματικό κόσμο σε πολλές οικογένειες, αλλά με τον τρόπο που παρουσιάζεται δεν είναι πολύ πιστευτό. Οι προθέσεις είναι οι καλύτερες, αλλά δεν υπάρχει η τηλεοπτική αλήθεια. Και το σενάριο έχει επίσης πολλές λεπτομέρειες για το αμερικανικό σύστημα στέγασης. Έτσι μετά το πρώτο μισό της ταινίας, χάνουμε κατά κάποιον τρόπο το ενδιαφέρον μας για την ιστορία. Και αν δεν παρακολουθούμε πια καθόλου, ίσως να είναι και καλύτερα, καθώς το τέλος είναι απογοητευτικό- θεωρητικά, είναι ένα έντιμο τέλος, αλλά φαίνεται τόσο προβλέψιμο και απαίσια χολιγουντιανό, με τη χειρότερη έννοια του όρου.

Και κατά κάποιον τρόπο διαισθανόμαστε τι ακολουθεί. Ξέρουμε, για παράδειγμα, πώς θα αντιδράσει πιθανά η μητέρα όταν θα ανακαλύψει με τι ασχολείται ο γιος της για να βγάλει χρήματα. Αλλά όταν συμβεί αυτό, η αντίδρασή της πολύ πιο υπερβολική ακόμα και από αυτήν που περιμέναμε- η Laura Dern, η οποία είναι μια εξαιρετική ηθοποιός, που όμως προσεγγίζει με λάθος τρόπο τον ρόλο της. Ξεκινάει στην ταινία ως μια ανόητη, μεσαίας τάξης γυναίκα, που είναι προφανώς καλόκαρδη, αλλά της οποίας η ευγένεια είναι πιθανόν πιο αδύναμη από την ελαφρώς «μπουρζουαζίστικη» ροπή της. Το να αποδεχτεί τη συμφωνία του διαβόλου που έχει κάνει ο γιος της θα πρέπει να είναι δύσκολο, αλλά όχι τόσο. Στην πραγματικότητα, μια γυναίκα σαν και αυτήν δεν θα το έκανε τόσο μεγάλο θέμα. Είναι κρίμα, γιατί η Dern είναι αρκετά επιδέξια για να παίξει διαφορετικά αυτόν τον ρόλο- το λάθος αυτού του αποτυχημένου χαρακτήρα είναι πολύ περισσότερο του Bahrani, παρά δικό της.

Μετά την προβολή στο Φεστιβάλ της Βενετίας, όπου έκανε πρεμιέρα η ταινία, πολλοί παρευρισκόμενοι εξήλθαν από την αίθουσα φανερά συγκινημένοι από την ταινία, κάτι που δυσκολεύομαι να το καταλάβω, μιας και δεν είχε κάτι πραγματικά καινούριο ή τουλάχιστον αρκετά δυνατό. Αλλά ίσως η προσπάθεια του Garfield να επιτύχει ήταν τόσο τεράστια που μέρος του κοινού τον αποδέχτηκε σαν τον σωστό άνθρωπο για τον συγκεκριμένο ρόλο- και πιθανότατα οι ίδιοι άνθρωποι πίστεψαν στην ιδέα ότι παρακολουθούσαν μια υπέροχη ταινία, και όχι το αποτέλεσμα ενός κρύα συλλαμβανόμενου (αν και ειλικρινούς) σεναρίου.