38 Μάρτυρες (38 Temoins) - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

38 Μάρτυρες (38 Temoins)


Το πιο απλό θέμα μπορεί να γίνει ένα μικρό αριστούργημα στα χέρια ενός κατάλληλου σκηνοθέτη, και με ένα κοινό που έχει ανοιχτό μυαλό και θέλει να βλέπει και κάτι διαφορετικό. Οι Γάλλοι πάντως ξέρουν πως μπορεί να γίνει αυτό, και οι “38 Μάρτυρες”, είναι μία τέτοια απόδειξη. 

Σε μία ήσυχη και φιλειρηνική γειτονιά του Παρισιού γίνεται ένας φόνος. Μία κοπέλα κακοποιείται, δολοφονείται και το πτώμα της καταλήγει στην είσοδο μίας πολυκατοικίας. Η κοπέλα έχει πέσει θύμα φρικτής δολοφονίας, επαναλαμβάνω σε μία πολύ ήσυχη γειτονιά. Οι έρευνες της αστυνομίας ξεκινούν από τους ένοικους της πολυκατοικίας. Που το περίεργο; Στο ότι κανείς από τους ενοίκους δεν άκουσε τίποτα. Όλοι έχουν μία κατάλληλη δικαιολογία για να μην έχουν ακούσει, και όλως περιέργως οι αρχές δεν σκαλίζουν περισσότερο την ιστορία. Μέχρι που μία δημοσιογράφος αποφασίζει ότι πρέπει να διαλευκάνει την υπόθεση, καθώς της φαίνεται αδύνατον ότι κανείς δεν έχει ακούσει τίποτα. Όλα αλλάζουν όταν ένας εκ των ενοίκων αποφασίζει ότι πρέπει να μιλήσει στην αστυνομία, και να πει τα όσα είδε και όσα άκουσε.

Αυτή είναι η υπόθεση των 38 Μαρτύρων, που έχουμε την ευκαιρία να δούμε από σήμερα στις αίθουσες, και αυτό που έχω να σας πω, είναι ότι η συγκεκριμένη ταινία δεν είναι μία από τις συνηθισμένες.

Ο ρυθμός της είναι αργός σχετικά, και στο πρώτο μισό η ταινία ασχολείται με την συμπεριφορά των χαρακτήρων. Στο δεύτερο μισό τα πράγματα αλλάζουν.

Η ταινία ξεκινά και σου δίνει την αίσθηση ότι θα παρακολουθήσεις ένα μυστηριώδες αλά Αγκάθα Κρίστι έργο. Αλλά αγαπημένα μου cine-φρικιά, δεν είναι αυτό το θέμα μας. Μην περιμένετε να δείτε μία ταινία η οποία αναλώνεται στο ποιος είναι ο θύτης. Καμία σχέση.

Το φιλμ εστιάζει στην ανθρώπινη ψυχολογία, και κυρίως στους λόγους που οδηγούν φιλήσυχους ανθρώπους στο να αντιδρούν με τρόπους που δεν είναι αναμενόμενοι.

Δεν θα σας κάνω spoiler, και το μόνο που έχω να σας πω είναι ότι δεν είναι μία εύκολη θέαση, αλλά αυτό που μπορεί να σοκάρει περισσότερο είναι η ανθρώπινη συμπεριφορά, μέχρι το εκπληκτικό φινάλε της ταινίας.

Είναι βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του Didier Decoin, βγήκε το 2012, αλλά η διανομή του γίνεται σταδιακά.

Κώνσταντίνος Καραγάνης


Η ταινία του Βέλγου ηθοποιού και σκηνοθέτη Λούκας Μπελβό (Lucas Belvaux) «38 Μάρτυρες» (38 Témoins – 2012) είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Didier Decoin και μας μεταφέρει στο λιμάνι της Χάβρης. Ο ρόλος του ανθρώπου στη σύγχρονη μεγαλούπολη, η αποξένωση και η ευθύνη όχι μόνο για ό,τι πράττουμε, αλλά και για το τι θα μπορούσαμε να κάνουμε αλλά εθελοτυφλούμε. Αυτός είναι ο κεντρικός άξονας πάνω στον οποίο κινείται και εξελίσσεται αυτό το όμορφο φιλμ που είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε πριν από δύο χρόνια, στο 18ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας και που πλέον κυκλοφορεί στις Κινηματογραφικές Αίθουσες σε διανομή της Filmtrade.

Νύχτα. Το σώμα μιας νεαρής γυναίκας βρίσκεται σε λίμνη αίματος στο χωλ εισόδου ενός συγκροτήματος διαμερισμάτων. Το ποιος, γιατί και πώς δεν είναι το θέμα της ταινίας. Όπως προκύπτει στην έρευνα, τις απεγνωσμένες κραυγές της κοπέλας που δολοφονήθηκε άκουσαν 38 μάρτυρες οι οποίοι δεν έκαναν απολύτως τίποτα για να την βοηθήσουν!

Ο Pierre (Ιβάν Νατάλ), καπετάνιος του εμπορικού ναυτικού είναι ένας από αυτούς τους 38 που μηδενός εξαιρουμένου φέρονται να μην έχουν ακούσει και να μην έχουν δει τίποτα το βράδυ του φόνου. Κατατρεγμένος από ενοχές και τύψεις, ο Pierre πηγαίνει τελικά στην αστυνομία για να αποκαλύψει την αλήθεια.

Η αλήθεια θα οδηγήσει τη σχέση του με τους υπόλοιπους μάρτυρες αλλά και την προσωπική του σχέση στα άκρα. Η ιστορία της ταινίας θυμίζει την ιστορία της Kitty Genovese, μιας νεαρής σερβιτόρας που το 1964 δολοφονήθηκε άγρια και ενώ υπήρχαν 38 μάρτυρες που είδαν κι άκουσαν τι συνέβη, ωστόσο κανένας τους δεν αντέδρασε με κανέναν τρόπο…

Ο Βέλγος ηθοποιός και σκηνοθέτης Λούκας Μπελβό (Lucas Belvaux), μας παρουσιάζει τη δική του εκδοχή της νουβέλας του Didier Decoin και μεταφέρει τη δράση της ιστορίας στο λιμάνι της Χάβρης, ανάμεσα στα τεράστια πλοία μεταφοράς κοντέινερς και τους γερανούς φορτοεκφόρτωσης.

Μία συγκλονιστική ιστορία που ασκεί έντονη κριτική ματιά στην αποξένωση των πόλεων, στην αλλοτρίωση και στην ψευδαίσθηση της ασφάλειας που προσφέρουν οι σύγχρονες μεγαλουπόλεις. Θυμίζοντας κάτι από τη μαγεία των σεναρίων του Μίκαελ Χάνεκε, η ταινία μας υπενθυμίζει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο, ότι στον αγώνα για επιβίωση στην καθημερινότητα μας, ξεχάσαμε δυστυχώς την ανθρωπιά μας… Η ένοχη συνείδηση τους στοιχειώνει. Είναι αρκετό αυτό όμως για να σπάσουν τη σιωπή τους?

Ο σκηνοθέτης της ταινίας Λούκας Μπελβό (Lucas Belvaux), γεννήθηκε το 1961 στο Βέλγιο. Η τριλογία των ταινιών του “Cavale” (θρίλερ), “Un couple épatant” (κωμωδία) και “Après la vie” (μελόδραμα) έλαβε το Βραβείο André Cavens. Με την ταινία “La Raison du plus faible” συμμετείχε στο Φεστιβάλ των Καννών το 2006. Η ταινία του «38 Μάρτυρες» (38 Témoins) κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου στα Magritte Awards.

Ως ηθοποιός ο Λούκας Μπελβό (Lucas Belvaux), εμφανίστηκε σε αρκετά φιλμ, με πιο χαρακτηριστικά εκ των οποίων: “Καλά Χριστούγεννα” (Joyeux Noel – 2005) του Christian Carion, “Allons z’enfants” (1981) του Yves Boisset και “Madame Bovary” (1991) του Claude Chabrol.

Στο καστ της ταινίας συναντάμε μεταξύ άλλων του ηθοποιούς: Ιβάν Νατάλ (Yvan Attal) – Γεννημένος στο Τελ-Αβίβ και μεγαλώνοντας στα προάστια του Παρισιού, πραγματοποίησε το υποκριτικό του ντεμπούτο στην ταινία του Éric Rochant’s “Un monde sans pitié” (1989), που του χάρισε ενα “Most Promising Actor” Βραβείο César. Η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε ήταν το “Ma femme est une actrice” (2001), όπου συμπρωταγωνιστεί με την Charlotte Gainsbourg, η οποία είναι η σύντροφός του και με την οποία έχει αποκτήσει τρία παιδιά.
Σοφί Κιντόν (Sophie Quinton) – Γεννήθηκε στη Γαλλία και εκδήλωσε ενδιαφέρον για την υποκριτική από μικρή ηλικία. Έγινε γνωστή στο ευρύτερο κοινό με τον ρόλο της στο φιλμ “Qui a tué Bambi?” και προτάθηκε για Βραβείο César ως Most Promising Newcomer.
Νικόλ Γκαρσία (Nicole Garcia ) – Είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης, και συγγραφέας. Η ταινία της “Selon Charlie” συμμετείχε το 2006 στον Φεστιβάλ των Καννών, ενώ η ταινία της “Going Away” προβλήθηκε το 2013 στον τομέα Special Presentation του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο. Παράλληλα, ήταν πρόεδρος της επιτροπής για το Βραβείο της Χρυσής Κάμερας (Caméra d’or) του Φεστιβάλ των Καννών το 2014.

Η ταινία «38 Μάρτυρες» (38 Témoins – 2012) του Λούκας Μπελβό, πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Ρότερνταμ το 2012, όντας η ταινία έναρξης του Φεστιβάλ. Στη χώρα μας, είχαμε την ευκαιρία να την απολαύσουμε στο πλαίσιο του 18ου Διεθνούς Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας.

Γιώργος Ρούσσος