The 15:17 to Paris – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Αναχώρηση για Παρίσι 15:17

(The 15:17 to Paris)


Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Χώρα: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , , , , ,
Πρεμιέρα: 22-02-2018
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Η ταινία βασίζεται στην αληθινή ιστορία των Anthony Sadler, Alek Skarlatos και Spencer Stone οι οποίοι στις 21 Αυγούστου του 2015 σταμάτησαν μία τρομοκρατική επίθεση σε ένα τρένο με προορισμό το Παρίσι. Και μπορεί οι τρεις ήρωες της ιστορίας να σταμάτησαν την επίθεση μέσα σε λίγα λεπτά όμως ο 87χρονος σκηνοθέτης έχει σκοπό να μας παρουσιάσει εκτενώς τις ζωές των ανθρώπων που πρωταγωνίστησαν, από την παιδική τους ηλικία μέχρι τη στιγμή της επίθεσης, καθώς και τα γεγονότα που συντέλεσαν ώστε να βρεθούν τελικά αυτοί στο τρένο.

Έχοντας καταφέρει με την πλειοψηφία του σκηνοθετικού έργου του από τον 21ο αιώνα κι έπειτα όχι μόνο να αναθεωρήσει την εικόνα του έτσι όπως καθιερώθηκε ως ηθοποιός αλλά και να γίνει όνομα-δημιουργικό κατεστημένο, με την καλή έννοια, ανατρέποντας προς το ωριμότερο σημεία της πιο πρώιμης φιλμογραφίας του, ο Clint Eastwood δεν έχει καταξιωθεί καθόλου τυχαία σε αυτήν τη βιομηχανία. Είναι τέτοιο το μεγαλείο των σπουδαιότερων στιγμών του και τόσο πολυμορφικό το οπλοστάσιο των δημιουργιών του στην καρέκλα του σκηνοθέτη (από το γουέστερν στο βιογραφικό δράμα, από το αστυνομικό θρίλερ στο ρομάντζο και από την αντιπολεμική εποποιία στην κατασκοπική περιπέτεια) που ακόμη και τα περιοδικά στραβοπατήματά του συγχωρούνται όταν τοποθετούνται στο ευρύτερο σύνολο της δουλειάς του, όταν αυτά δεν ξεχνιούνται στο πέρασμα του χρόνου (ποιός θυμάται για παράδειγμα το τετάρτης διαλογής “The Rookie” μπροστά στο αριστουργηματικό “Unforgiven” ή το εντελώς ρουτινιάρικο “Blood Work” μπροστά στο φιλοσοφημένα πικρό και πεσιμιστικό “Mystic River”;). Για αυτό, μπροστά στο πικρό γεγονός ότι η νέα σπουδή του σοφού καουμπόη επάνω στον ηρωισμό, συμπληρώνοντας μια ανεπίσημη θεματική τριλογία που συμπληρώνεται από τα “American Sniper” και “Sully”, είναι μια καραμπινάτη αποτυχία σε κάθε σχεδόν επίπεδο, δε γίνεται παρά να βγει αβίαστα από τα χείλη ένα εγκάρδιο «δεν πειράζει, την άλλη φορά».

Κατ’ αρχάς, η επιλογή να υποδυθούν τα πραγματικά πρόσωπα τους εαυτούς τους θα μπορούσε ίσως να λειτουργήσει καλύτερα αν ολόκληρο το καστ αποτελούταν από ερασιτέχνες ηθοποιούς, αυτό θα μεγιστοποιούσε τη φυσικότητα που επιδιώκεται εδώ. Όμως η ανάμειξη που γίνεται αφήνει μια πολύ περίεργη αίσθηση: από τη μία πλευρά βλέπει κανείς τους Skarlatos, Sadler και Stone να δείχνουν αβέβαιοι και αμήχανοι μπροστά από το φακό παρότι δεν υπάρχει κάποια επιπρόσθετη απαίτηση πέρα από το να είναι απλά οι εαυτοί τους, ακριβώς επειδή δεν έχουν την πείρα του μέσου (είναι σχεδόν σίγουρο ότι ο Eastwood από σεβασμό δεν τους έχει ασκήσει τρομακτική πίεση για να ερμηνεύσουν πραγματικά καλά) και από την άλλη την Judy Greer να υποκρίνεται, να υποδύεται κάποιον τρίτο και να φαίνεται απείρως πιο φυσική και πηγαία κι έρχεται στο νου η ανεκδοτολογική ιστορία με τον άγρυπνο Dustin Hoffman και το Laurence Olivier στα γυρίσματα του “Marathon Man”. Πέραν της ίδιας, όλες ανεξαιρέτως οι υπόλοιπες ερμηνείες είναι τουλάχιστον ανεπαρκείς, όμως ακόμη κι αυτό το πολύ σοβαρό παράπτωμα θα μπορούσε να ήταν συγχωρητέο αν υπήρχε εδώ ένα όραμα με συνοχή και μια ουσιαστική μελέτη πάνω στην έννοια του ήρωα πέραν του αναμασήματος της Δύσης ως ενός φρούριου που υπερασπίζεται τις αξίες της ελευθερίας απέναντι στο σκοταδισμό της άλλης πλευράς του ισλαμικού φονταμενταλισμού. Το φιλμ όμως παραμένει σε αυτό το μονοδιάστατο αφήγημα χωρίς να προχωράει παραπέρα.

Ακόμη όμως κι αν γίνει δεκτό το πνεύμα αυτό παραμερίζοντας ιδεολογικές ενστάσεις, η ταινία δεν καταφέρνει ούτε να το σερβίρει κατάλληλα, ούτε και να το «περάσει». Το σενάριο είναι άκρως τσαπατσούλικο, «σπάει» την αφήγηση σε μικρά μεμονωμένα επεισόδια που δεν κατορθώνουν να χτίσουν μια ολοκληρωμένη ιστορία, ενώ το πλέον σημαντικό κομμάτι που αφορά το πως κατάφεραν οι τρεις αυτοί άντρες να συντονιστούν και να δράσουν στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή, καθώς και το ηλεκτροσόκ συναισθημάτων που αδιαμφισβήτητα θα τους διαπερνούσε εκείνα τα λεπτά, εξαντλείται σε τσιτάτα καφενείου περί μοίρας που συνωμοτεί για να έρθει για το άτομο εκείνη η ώρα που θα δοξαστεί και για την οποία προετοιμάζεται για όλη τη ζωή του και σε μια βιαστική, διεκπεραιωτική απεικόνιση του κεντρικού γεγονότος (αποσπάσματα του οποίου βρίσκονται σε όλη την έκταση του φιλμ, αλά “Sully” και πάλι) το οποίο θα μπορούσε να αναλυθεί διεξοδικότερα. Πρόκειται για μια επιφανειακή, χωρίς δραματουργικό ενδιαφέρον, σχεδόν ερασιτεχνικά γυρισμένη δημιουργία που πολύ πιθανό να είναι και το ναδίρ της σκηνοθετικής καριέρας του Eastwood. Όμως, όπως προαναφέρθηκε, είναι το σύνολο της δουλειάς του τέτοιο που θα ήταν μικρόψυχο να κρατήσει κάποιος κακία για μια άστοχη βολή μια στο τόσο.

Βαθμολογία: 0,5/5

.

wso shell IndoXploit shell webr00t shell hacklink hacklink satış wso shell