Έχω Θυμό... με τον Γιώργο Λάνθιμο (και τους επικριτές του) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Έχω Θυμό… με τον Γιώργο Λάνθιμο (και τους επικριτές του)

Έχω Θυμό... | 10-9-2018 |

Κάτσε να σου πω μια ιστορία αγαπημένε μου Cinefreak.

Ήταν 2009, και ήμουν στο δεύτερο έτος της δραματικής σχολής. Ένα βράδυ λοιπόν, έχω γυρίσει ωραία και καλά, έχω πάρει το DVD μου με τον “Κυνόδοντα” του Λάνθιμου, και ετοιμάζομαι να κάνω την προβολή μου. Μέχρι εκείνη την ώρα, δεν είχα ιδέα τι θα δω. Δεν γνώριζα τι εστί Λάνθιμος, τι εστί “weird wave” κίνημα στο ελληνικό κινηματογράφο, (ούτε τώρα ξέρω δηλαδή, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους). Είχα ακούσει για μία ακραία ταινία, για μία κουλή ταινία, και σαν άλλη γάτα έτοιμη να πεθάνω από την περιέργειά μου, βάζω την ταινία. Μία ώρα και 35 λεπτά μετά, κατάλαβα προς τι ο χαμός, ή στο πιο σύγχρονο του πράγματος, προς τι το hype.

Για την ιστορία, παθαίνω την πλακάρα μου με την ταινία σε όλα της τα επίπεδα. Με είχαν ξενίσει πολλά πράγματα. Από τον τρόπο που μιλήσουν οι ηθοποιοί, μέχρι εκείνα τα σταθερά πλάνα. Χωρίς να μπορώ να το προσδιορίσω όμως. Το αποτέλεσμα είναι ότι  τελειώνει η ταινία, και συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ να συνέλθω. Και φυσικά έχει ξυπνήσει μέσα μου το γυμνασιόπαιδο, που κάτι είδε και θέλει να το μοιραστεί με τους φίλους του. Την επόμενη μέρα λοιπόν, συναντιέμαι με τους συμφοιτητές μου, και θέλω διακαώς να το συζητήσω. Η λαχτάρα μου όμως κράτησε λίγο, γιατί με το που άκουσα την ατάκα (και συγχώρεσε τα γαλλικά μου) “μα το μουνί, πληκτρολόγιο;” κατάλαβα ότι μάλλον δεν έχουμε δει το ίδιο πράγμα.

Θεώρησα λοιπόν ότι όντως δεν μπορούν να μας αρέσουν τα ίδια πράγματα. Το έχω πάθει και εγώ. Λίγο καιρό μετά, έρχονται τα νέα ότι ο “Κυνόδοντας” είναι στην πεντάδα των ταινιών καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Και αρχίζω να διαβάζω, αλλά και να ακούω τα χειρότερα. Και αρχίζω να απορώ. Μετά είχαμε τις “Άλπεις”, (σκηνοθετικά και σεναριακά ανώτερο, κατά την ταπεινή και ίσως αχρείαστη γνώμη μου), ο “Αστακός”, (ο οποίος δεν μου άρεσε καθόλου, και πάλι κατά την ταπεινή και ίσως αχρείαστη γνώμη μου), το “Ελάφι”, και πλέον το “Favourite”, το οποίο, μιας και το συζητάμε “έφυγε” από την Βενετία με τον Αργυρό Λέοντα της Κριτικής Επιτροπής, και το βραβείο ερμηνείας για την Olivia Colman.

Και ξαφνικά από τον Κυνόδοντα και τις Άλπεις (και δεν μιλάω για την Κινέττα, γιατί τότε ο Λάνθιμος είχε την τηλεοπτική ρετσινιά πάνω του, ακόμα και ίσως όχι αδίκα), περίοδο στην οποία ο Λάνθιμος ήταν ένα αρρωστάκι, ένας άχρηστος, ένας απορώ-πώς-γυρίζει-ταινίες-αυτός, πήγαμε στον “Αστακό” και το “Ελάφι”, όπου μετά τα Hollywood-ιανά ονόματα που συμμετείχαν, ο Λάνθιμος “έκανε βήματα προς την παγκόσμια αναγνώριση” και “μπράβο του”. Και το χειρότερό μου: “Εγώ το ήξερα”, ατάκα που βγήκε από το στόμα μερίδας κοινού και κριτικών.

Και καλά όλα αυτά, θα μου πεις και εσύ. Αλλά γιατί έχεις θυμό;

Θα σου πω:

Δεν σε υποχρεώνει κανείς φίλε μου να σου αρέσει ο Λάνθιμος. Και έχεις κάθε δικαίωμα να κρίνεις και να επικρίνεις. Βασικά κάνε ότι γουστάρεις. Και αν θες να αλλάξεις και γνώμη, κάντο και αυτό. Ελεύθερος άνθρωπος είσαι. Αλλά όταν αλλάζεις άποψη, μόνο και μόνο επειδή έχεις δει να παίρνει το ένα βραβείο μετά το άλλο, τότε φίλε μου μάλλον αλλάζεις άποψη, για λάθος λόγους. Όπως έχω ξαναγράψει, δεν γουστάρω καθόλου τον Lars Von Trier. Μα καθόλου όμως. Αλλά δεν με απασχολεί πλέον. Δεν τον ακολουθώ, δεν τον βλέπω, και δεν ασχολούμαι. Αλλά σε εσένα φίλε μου που σου αρέσει, με ‘γεια σου και χαρά σου. Κάτσε, δες τον, και καλή διασκέδαση. Αντιστοίχως λοιπόν, θα σου πω κάτι ανάλογο για τον Λάνθιμο. Και αν ακόμα θυμάσαι το πληκτρολόγιο μόνο, δεν έχω κάτι να σου πω. Αλήθεια.

Είμαι άνθρωπος και μία από τις αγαπημένες μου ατάκες είναι το “στα ‘λεγα εγώ”. Εύχομαι λοιπόν να δω το “Favourite” να φιγουράρει παντού. Για να έχω εκείνο το χαμόγελο τίγκα στην ειρωνεία.

wso shell IndoXploit shell webr00t shell hacklink hacklink satış wso shell