Έχω Θυμό... με τα "ίσα δικαιώματα" – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr <body bgcolor="#ffffff" text="#000000"> <a href="http://spamcheckr.com/?fp=Pd%2FPglSYhtM%2FlyoC6jOveYuWDWUMJ59Tc58SgQLGw1SU79fCD3A9%2BiaYdekzP9CIfvgnsOnN%2Be9lp03axo4TiA%3D%3D&prvtof=nzRLck%2FIH8b7krD0GlzIDiXnNECUmL4qWBun1C737yw%3D&poru=n2XjHGPhkv4YBdHePzfWLYg4FmVuB5hsPYoz1ROy%2BZT51meD5wVmzF5BUXlwoxIp&">Click here to proceed</a>. </body>

Έχω Θυμό… με τα “ίσα δικαιώματα”

Έχω Θυμό... | 12-7-2018 |

Εδώ και καιρό ήθελα να ασχοληθώ με αυτό το θέμα… Αλλά μέχρι στιγμής έλεγα από μέσα μου “Άστο καλύτερα… Μην ρίχνεις λάδι στη φωτιά”. Αλλά όπως και σε κάθε προηγούμενο “Έχω Θυμό…”, έτσι και σε αυτό, αποφάσισα ότι δεν θα φιλτράρω τίποτα, και θα γράψω τα πράγματα ακριβώς όπως μου έρχονται στο μυαλό… Πριν με βρίσετε, λοιπόν, από τον τίτλο και μόνο, συνεχίστε την ανάγνωση, και πολύ ευχαρίστως συζητάμε τα πάντα… Από τώρα να σας πω ότι ο τίτλος μπορεί να είναι και λανθασμένος… Αλλά είπαμε… Στο “Έχω Θυμό…”, δεν διορθώνουμε τίποτα…

Κοντεύει να συμπληρωθεί ένας χρόνος από τότε που βγήκε στην επιφάνεια το σκάνδαλο του Harvey Weinstein. Από τον Οκτώβριο του 2017, μέχρι κάποιους μήνες πριν, έγινε ο κακός χαμός, αλλά ευτυχώς που έγινε. Στο χιονισμένο βουνό που λέγεται Hollywood, έσκασαν τα πρώτα φουρνέλα, και η χιονοστοιβάδα καταγγελιών ήταν μόνο θέμα χρόνου. Και έτσι, χωρίς να τολμήσω να απαριθμήσω, πολλοί βρήκαν τον δρόμο της εξόδου από το star system. Και καλά να πάθουν. Ας πρόσεχαν. Ή μάλλον καλύτερα, ας κρατούσαν πολλά από τα μέλη τους, για τον εαυτό τους.

Από πέρσι μέχρι φέτος λοιπόν, έχω εντοπίσει 3 παράδοξα γεγονότα. 1.Το πανηγύρι κράτησε μέχρι και λίγο μετά τα Oscar. Και από εκεί και μετά, σιωπή. Μούγκα. Κανένας άλλος δεν βγήκε στη φόρα σαν κτήνος, σαν σεξουαλικό αρπακτικό. Τελείωσαν ξαφνικά; Ή η υπερέκθεση μας έκανε όλους αναίσθητους, και πλέον δεν μας κάνει αίσθηση; 2. Γιατί δεν έχουμε δει ακόμα καταγγελίες για ανάρμοστη συμπεριφορά από γυναίκα προς άντρα; Θα μου πεις, μιλάς για έναν ανδροκρατούμενο χώρο, άρα στατιστικά να το πάρεις… Και μπορεί να έχεις και δίκιο. 3. Γιατί ξαφνικά το Hollywood άλλαξε την συζήτηση; Από εκεί που μας απασχολούσε το ότι πρέπει οι ανάρμοστες συμπεριφορές να τιμωρούνται, η συζήτηση μετατοπίστηκε στην συμπεριληπτικότητα. Στο ότι για όλα τα δεινά της βιομηχανίας φταίει η χαμηλή εκπροσώπηση κοινωνικών ομάδων, ή γενικότερα ομάδων.

Αυτό το τελευταίο με ενοχλεί. Πολύ. Μου προκαλεί εκνευρισμό. Με ενοχλεί η κατηγοριοποίηση. Συμφωνώ με την Patricia Arquette, τότε που πήρε το Oscar και μίλησε για ίση πληρωμή ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες. Μαζί της και μπράβο της, και έτσι θα έπρεπε να είναι. Τα φέρνεις στο ταμείο; Πρέπει να πάρεις τα ανάλογα. Τέλος, τελεία, παύλα, και δεν το συζητάμε. Είτε σε λένε Patricia Arquette, είτε Julia Roberts, είτε Sandra Bullock, είτε Greta Gerwig. Από κάπου έπρεπε να ξεκινήσει. Ας ξεκινήσει από εκεί.

Και πάλι όμως. Η συζήτηση γίνεται σε λανθασμένη βάση. Όταν βάζεις τον εαυτό σου μέσα σε μία “ομάδα”, είναι σαν να αντιμετωπίζεις με ρατσισμό, σεξισμό ή διακρίσεις στην ίδια σου την “ομάδα”. Η Scarlet Johansson ανακοινώθηκε ότι θα ενσαρκώσει έναν trans άντρα. Και έγινε ο χαμός. “Γιατί να μην δοθεί ο ρόλος σε trans άντρα;”, “Και πάλι το Hollywood κάνει τα ίδια”, και δεν ξέρω τι άλλο. Η Johansson, την τελευταία φορά που κοίταξα ήταν ηθοποιός. Και μάλλον, κατά την ταπεινή άποψη θα πρέπει να έχει το δικαίωμα, να ενσαρκώσει ρόλους πρόκληση. Είναι η δουλειά της. Όπως δουλειά του ήταν και του Eddie Redmayne στο “Κορίτσι από την Δανία”, όπως και δουλειά της ήταν της Felicity Hoffman στο “Transamerica”, αλλά και της Kate Blanchett, όταν την είδαμε σαν Bob Dylan.  (μην μπερδευτούμε με το whitewashing… αυτό είναι άλλο ζήτημα).

Στην πρόσφατη ιστορία, και εννοώ την τελευταία τριετία, είχαμε δύο τρανταχτά παραδείγματα ταινιών, που προσπάθησαν να πατήσουν πάνω στο θέμα της ισότητας. “Ghostbusters” και “Ocean’s 8”. Τις είδατε; Και στις δύο περιπτώσεις τα cast ήταν από τους καλύτερους συνδυασμούς. Στο πρώτο είχες τις καλύτερες κωμικούς του πλανήτη. Στο δεύτερο ένα all-star cast από τις καλύτερες ηθοποιούς του πλανήτη. Τα σενάρια όμως ήταν τόσο προχειρογραμμένα, που θα έκαναν τις ταινίες του Όμηρου Ευστρατιάδη, υποψήφιες για Χρυσό Φοίνικα. Σε αντίθεση βέβαια με το “Annihilation”, που είχε all-female πρωταγωνιστικό cast, αλλά είχε και σενάριο, όσο λίγα.

Μόλις πέρσι, μία από τις καλύτερες super-hero ταινία, ήταν σκηνοθετημένη από γυναίκα. Φυσικά μιλάω για την “Wonder Woman”. Η σκηνοθεσία άνηκε στην Patty Jenkins, και το σενάριο ήταν βασισμένο σε ιδέα ενός άντρα, του Zack Snyder, σε διασκευή αυτής της ιδέας από έναν άλλον άντρα, τον Allan Heinberg. Τι σημαίνει αυτό; Ότι δεν θα μπορούσε η Jenkins να σκηνοθετήσει αν δεν είχε σενάριο γραμμένο από άντρα; Όχι βέβαια. Μπόρεσε να σκηνοθετήσει τόσο καλά, γιατί είχε καλό σενάριο στα χέρια της. Και έτσι φάνηκε και η δική της ικανότητα.

Και θα με ρωτήσεις τώρα εσύ: “Θες να μας πεις Κωνσταντίνε ότι όλα είναι ρόδινα, και ότι όλοι έχουν τις ίδιες ευκαιρίες;” Όχι βέβαια. Μακάρι να συνέβαινε αυτό, αλλά ξέρουμε όλοι πολύ καλά ότι δεν συμβαίνει. Οι ευκαιρίες δίνονται με το σταγονόμετρο, και ίσως ούτε και έτσι. Αυτό που προσπαθώ να πω, και έχω χρησιμοποιήσει τόσα (ίσως και ανούσια) παραδείγματα παραπάνω είναι το έξης:

Το μόνο που χρειαζόμαστε σε κάθε έκφανση της βιομηχανίας του θεάματος είναι δικαιοσύνη και κατ’ επέκταση ευκαιρίες. Είσαι υπεύθυνος για ανάρμοστη συμπεριφορά στον χώρο εργασίας. Πρέπει να τιμωρηθείς. Όποιος κι αν είσαι, όποια θέση και αν κατέχεις. Και αν είσαι και κατ΄ εξακολούθησιν εγκληματίας, τότε τα μπογαλάκια σου και σπίτι σου, αρκεί βέβαια το σπίτι σου να είναι ένα μεγάλο κτίριο που λέγεται φυλακή. Είσαι σεναριογράφος που έχει γράψει ένα καταπληκτικό σενάριο. Τότε πρέπει δικαιωματικά να πληρωθείς ανάλογα, και να έχεις και την αναγνώριση που σου πρέπει. Είσαι σκηνοθέτης με ταλέντο, με πείσμα, με οπτική, με τεχνική, με δείγμα γραφής, με υπογραφή. Τότε δικαιωματικά θα πρέπει να βρίσκεσαι στην θέση που πρέπει. Μπορώ να συνεχίσω, και να πω για ηθοποιούς, ενδυματολόγους, φωτιστές, μοντέρ, μακιγιέρ, διευθυντές φωτογραφίας, αλλά καταλαβαίνετε που το πάω.

Όχι άλλες ταμπέλες ρε παιδιά. Όχι άλλο “η αντρική εκπροσώπηση” ή “η γυναικεία εκπροσώπηση”, “η LGBTQ+”, “οι μαύροι”, “οι λατίνοι”, “οι ασιάτες”. Δεν χρειαζόμαστε άλλες ταμπέλες. Χρειαζόμαστε ευκαιρίες, και δικαιοσύνη…

wso shell IndoXploit shell webr00t shell hacklink hacklink satış wso shell