2008-2018: Οι μεγαλύτερες απογοητεύσεις ανά χρονιά (Pics & Vid) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

2008-2018: Οι μεγαλύτερες απογοητεύσεις ανά χρονιά (Pics & Vid)

Top-10, Στήλες | 20-7-2018 |

H εβδομάδα των αφιερωμάτων για τα δέκα χρόνια ύπαρξης του Cinefreaks (2008-2018) φτάνει στο τέλος της και αφού σας μιλήσαμε για τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας ανά χρονιά,αφού ψειρίσαμε το τι έγινε όλα αυτά τα χρόνια με τα Όσκαρ,αφού σας αναλύσαμε το τι έπαιξε με τον ελληνικό κινηματογράφο και αφού σας υποδείξαμε και τα καλύτερα (ολοκληρωμένα) σίριαλ του αντίστοιχου διαστήματος, ήρθε η ώρα να γκρινιάξουμε και λίγο.

Το θέμα που ακολουθεί έχει να κάνει με τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις ανά χρονιά τα τελευταία δέκα χρόνια. Προσοχή: Δεν μιλάμε για τις χειρότερες ταινίες ανά χρονιά αλλά για τις ταινίες-απογοητεύσεις, για ταινίες που περιμέναμε πως και πως και η προσμονή για αυτές ήταν στα ύψη αλλά τελικά αποδείχθηκαν είτε κατώτερες του αναμενόμενου είτε σκέτα σκουπίδια – οκ, κάποιες από αυτές τις ταινίες ήταν και οι χειρότερες της χρονιάς τους.

Πριν ξεκινήσουμε να διευκρινίσουμε, επειδή κυκλοφορούν και διάφοροι περίεργοι, πως η λίστα γίνεται με αμιγώς υποκειμενικά κριτήρια. Και τώρα ας αρχίσει το θάψιμο:

2008: «Η απίστευτη ιστορία του Μπένζαμιν Μπάτον» του Ντέιβιντ Φίντσερ

Ένας μόλις χρόνος είχε περάσει από το καταπληκτικό «Ζodiac» του Φίντσερ και όλοι ξέραμε ότι ο τελευταίος βρίσκεται σε μεγάλη φόρμα. Όταν έγινε γνωστή και η υπόθεση της «Απίστευτης ιστορίας του Μπέντζαμιν Μπάτον» άπαντες προετοιμαστήκαμε για ταινιάρα. Τελικά, ο Φίντσερ μας παρουσίασε μια ξεπέτα άλλου επιπέδου. Η σκηνοθετική μαεστρία είναι προφανώς εκεί -άλλωστε κανείς δεν αμφισβητεί πως πρόκειται για σκηνοθετάρα- αλλά πέρα από το τεχνικό κομμάτι όλα τα υπόλοιπα πάνε λάθος: η ψυχή λείπει, το σενάριο είναι μια ξεδιάντροπη παραλλαγή του «Φόρεστ Γκαμπ» (λίγο ντροπή ρε παιδιά…) χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας πέρα από τη βασική ιδέα και γενικά, ο «…Μπέντζαμιν Μπάτον» ήταν σκέτη απογοήτευση.

2009: «Avatar» του Τζέιμς Κάμερον

Δώδεκα χρόνια είχε να γυρίσει ταινία δραματουργίας ο Κάμερον, που το είχε ρίξει στα ντοκιμαντέρ μετά τον «Τιτανικό». Δώδεκα χρόνια που θα έληγαν με ένα Sc-Fi που θα είχε πρωτοποριακά εφέ: ο Κάμερον στο παρελθόν είχε γράψει ιστορία με αυτόν τον συνδυασμό. Το «Avatar» δεν ήταν κάτι αντίστοιχο όμως. Τα εφέ είναι υπερδουλεμένα και μπορεί να τα πεις κανείς εντυπωσιακά αλλά στην προσπάθειά του να τα τελειοποιήσει, ο Κάμερον ξέχασε να ασχοληθεί με το σενάριο. Τελικά, είδαμε μια ανέμπνευστη παπάντζα, που είχε για σενάριο αυτό της Ποκαχόντας αλλά στο διάστημα. Κρίμα.

2010: «Biutiful» του Χοσέ Γκονζάλες Ινιάριτου

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο μειονέκτημα για έναν σκηνοθέτη από την βαρεμάρα. Και εδώ ο Ινιάριτου κάνει μπαμ πως βαριέται πολύ, πάρα πολύ. Η σπίθα που είχε με το «Amores Perros», με τα «21 Γραμμάρια», ακόμα και με το πιο αδύναμο «Βαβέλ» εδώ έχει χαθεί και ο Ινιάριτου κάνει σινεμά με αυτόματο πιλότο. Πετάει στην κατσαρόλα όλα τα υλικά που έκαναν πετυχημένες τις προηγούμενες ταινίες του και νομίζει ότι μπορούν να γίνουν «φαγητό» χωρίς να τα μαγειρέψει απλά επειδή κοτσάρει σε πρώτο πλάνο και την ψαρωτική φάτσα του Μπαρδέμ. Μην μας υποτιμάς Χοσέ, δεν γίνονται έτσι οι ταινίες και το ξέρουμε, σεβάσου το κοινό…

2011: «Α dangerous method» του Ντέιβιντ Κρόνεμπεργκ

Μια ταινία με τον Φρόιντ, με πρωταγωνιστές τους Μόρτενσεν, Φασμπέντερ (εντάξει, και την Νάιτλι…), μια ιστορία εξερεύνησης της σαδομαζοχιστικής πλευράς της σεξουαλικότητας και κυρίως με τον Ντέιβιντ Κρόνεμπεργκ στην σκηνοθετική καρέκλα. Πως γίνεται να αποτύχει ένας τέτοιος χρυσός συνδυασμός; Με κρότο είναι η απάντηση: ο Κρόνεμπεργκ γυρίζει την πιο ρηχή και νερόβραστη ταινία της καριέρας του, αν και έχει όλα τα φόντα να κάνει για μια ακόμα φορά επίδειξη της άρρωστης και ιδιαίτερης σκηνοθετικής πλευράς του, μας παραδίδει το τέλειο υπνωτιστικό. Η ταινία τελειώνει και απλά δεν θυμάσαι τίποτα.

2012: «Αvengers» του Τζος Ουέντον

Τα fanboys θα εκνευριστούν τώρα αλλά να μας συγχωράνε: αυτό εδώ το πράγμα δεν είναι σινεμά, αυτό το μεγάλης διάρκειας βιντεοκλίπ που μοιάζει να έχουν ξεχάσει να το «ντύσουν» με μουσική δεν είναι ταινία. Το «Avengers» έκοψε πολλά εισιτήρια, έκανε διάφορα πιτσιρίκια να χοροπηδάνε σαν κατσίκια στις αίθουσες και στην πραγματικότητα αυτή η παταγώδης επιτυχία του ήταν το τέλειο πισωγύρισμα για το είδος και η απάρχη μιας κατάντιας για τις superhero ταινίες. Δεν είμαστε τίποτα σνομπ σινεφίλ, αντίθετα γουστάρουμε τα geek πραγματάκια. Και επειδή τα παίρνουμε στα σοβαρά, ταινίες που κάνουν τα αγαπημένα μας geek είδη να μοιάζουν με κινηματογραφικές ντροπές δεν τα συμπαθούμε…

2013: «Οι διώκτες του εγκλήματος» του Ρούμπεν Φλίσερ

Με Ράιαν Ρένολντς, Τζος Μπρόλιν, Σον Πεν και Νικ Νόλτε στο καστ, με ιστορία που στο επίκεντρό της θέτει τον ιστορικό μαφιόζο της ποτοαπαγόρευσης, Μίκι Κόεν, πολλοί ψαρώσαμε τόσο πολύ που φτάσαμε να μιλάμε και για την ταινία της χρονιάς πριν καν την δούμε. Τι θέλαμε και την είδαμε; Ίσως οι πιο άσκοπα χαμένες ώρες της ζωής μας, πατάτα μεγατόνων, το απόλυτο φιάσκο. Τα μέλη αυτού του All Star καστ πρέπει να σβήνουν από το βιογραφικό τους τη συμμετοχή σε αυτή τη μπούρδα.

2014: «Στα χρόνια της βίας» του Τζέι Σι Τσάντορ

Ταινία για μαφιόζους στην Νέα Υόρκη των αρχών της δεκαετίας του ’80 με τον εξαιρετικά ταλαντούχο Όσκαρ Άιζακ στον πρωταγωνιστικό ρόλο: ό,τι πρέπει για να περιμένεις πως και πως. Το τελευταίο που θα περιμέναμε από μια ταινία που μοιάζει αποφασισμένη να τιμήσει την ιστορική παράδοση του Hollywood των 70s είναι μανιχαϊσμούς, μαθήματα ηθικής μέσα από τίμιους επιχειρηματίες που θέλουν να βγάλουν το ψωμί τους αλλά δεν τους αφήνει η μαφία και άλλα τέτοια που το Hollywood τα έχει αποδομήσει εδώ καμιά 50αριά χρόνια. Αηδία…

2015: «The Revenant» του Χοσέ Γκονζάλες Ινιάριτου

Δεν υπάρχει καμία εμπάθεια με τον Ινιάριτου και ας βρίσκεται το όνομά του σε αυτή τη λίστα. Ίσα-ίσα, το «Birdman», η ακριβώς προηγούμενή του πριν το «Revenant», ήταν πραγματικό αριστούργημα. Όμως σε αυτή εδώ τη δημιουργία ο Ινιάριτου δίνει πολύ μεγάλη σημασία στην εικόνα και ελάχιστη στο περιεχόμενο. Το σενάριο είναι ανύπαρκτο, αυτά που γίνονται θα μπορούσαν εύκολα να χωρέσουν σε μια ταινία πολύ μικρότερης διάρκειας και αντί αυτό να προβληματίζει τον δημιουργό της ταινίας και να απαιτήσει είτε να εμπλουτιστεί η πλοκή είτε να γυρίσει κάτι χαμηλών τόνων όπως αντιστοιχεί στο σενάριο, εκείνος το ξεχειλώνει με υψηλή μεν, ανούσια δε επίδειξη τεχνικής. Βαρεμάρα με μια λέξη.

 

2016: «Jason Bourne» του Πολ Γκρίνγκρας

Η αρχική τριλογία με τον Jason Bourne υπήρξε ένα από τα καλύτερα action πράγματα που είδαμε στο σινεμά κατά τον 21ο αιώνα. Η επιστροφή του συγκεκριμένου χαρακτήρα στους κινηματογράφους 11 χρόνια μετά την τελευταία εμφάνισή του και μάλιστα από τον σκηνοθέτη της δεύτερης και της τρίτης ταινίας της αρχικής τριλογίας, δημιούργησε προσδοκίες και ανυπομονησία. Μόνο που όπως φάνηκε η διάθεση δεν ήταν να προστεθεί ένα ακόμα κεφάλαιο στην ιστορία του χαρακτήρα αλλά απλά να ξαναζεσταθεί ένα κρύο φαγητό. Και ως γνωστόν, τα ξαναζεσταμένα φαγητά δεν τρώγονται όταν έχουμε να κάνουμε με σινεμά.

2017: «Mother» του Ντάρεν Αρονόφσκι

Φτιαγμένο για να προβληματίσει τους σκεπτόμενους χριστιανούς, για να προκαλέσει τους χριστιανοταλιμπάν τύπου Ελένης Λουκά και Πατήρ Κλεωμένη και όπως και να έχει για να αποτελέσει την αφορμή για έναν ενδοχριστιανικό διάλογο, το «Mother!» είναι στην πραγματικότητα μια «εναλλακτική» ιστοριούλα του κατηχητικού που αφορά ΜΟΝΟ όσους πηγαίνουν τακτικά στην εκκλησία και εξομολογούνται κάθε Κυριακή και ως εκ τούτου ένας συντηρητισμός του κερατά. Ο Αρονόφσκι πάλευε για χρόνια να εγγραφεί στη συλλογική συνείδηση των κινηματογραφόφιλων ως ο νέος μεγάλος εκπρόσωπος των πιστών χριστιανών που, εκμοντερνισμένοι πλέον, βλέπουν και ταινίες και πάνε και σινεμά (αμέ, έχουν αλλάξει οι εποχές, δεν είναι μόνο νηστείες και αγιασμοί πλέον οι πιστοί) και με αυτό το σκουπίδι το καταφέρνει επιτέλους με το σπαθί του. Χρήσιμο μόνο για να παίζεται κάθε μεγάλη εβδομάδα στο Star και πολύ του είναι, τούτο εδώ το έκτρωμα είναι με διαφορά η χειρότερη ταινία της χρονιάς.

wso shell IndoXploit shell webr00t shell hacklink hacklink satış wso shell