2008-2018: Αυτές είναι οι καλύτερες ταινίες της δεκαετίας (Pics & Vid) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

2008-2018: Αυτές είναι οι καλύτερες ταινίες της δεκαετίας (Pics & Vid)

Top-10, Στήλες | 16-7-2018 |

Όπως σας έχουμε ήδη πει και σε άλλο κομμάτι, στα πλαίσια των εορταστικών εκδηλώσεων για τα δέκα χρόνια Cinefreaks, αυτή θα είναι εβδομάδα ανασκόπησης της δεκαετίας που ξεκίνησε το 2008 και ολοκληρώνεται φέτος.

Με πάρα πολύ υποκειμενικότητα λοιπόν αυτό είναι ένα κείμενο που θα επιχειρήσει να αναφέρει την καλύτερη ταινία  ανά χρονιά για τα τελευταία δέκα χρόνια.

Μπόλικοι ενδέχεται να διαφωνήσουν αλλά τι θα ήταν το σινεμά χωρίς διαφωνίες; Εντελώς υποκειμενικά λοιπόν, οι δέκα καλύτερες ταινίες ανά χρονιά την τελευταία δεκαετία είναι οι εξής:

2008: «The Dark Knight» του Κρίστοφερ Νόλαν

Ό,τι και να πει κανείς για αυτό το έπος του Κρίστοφερ Νόλαν είναι λίγο, πολύ λίγο. Το καλοκαίρι του 2008 ο Βρετανός σκηνοθέτης παρουσίασε στο παγκόσμιο κινηματογραφικό κοινό την καλύτερη superhero ταινία όλων των εποχών, έναν από τους πιο επιδραστικούς villain όλων των εποχών (μιλάμε προφανέστατα για τον ανατριχιαστικό Joker του Χιθ Λέντζερ) και ένα φιλμ που καταφέρνει να υπερβεί κατά πολύ τα στενά όρια του είδους του και να εγγραφεί ως ένα τέλειο crime drama με πολύ έντονες πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις. Με διαφορά το πιο σημαντικό blocκbuster της τελευταίας δεκαετίας.

2009: «District 9» του Νιλ Μπλόμκαμπ

Ο Μπλόμκαμπ μπορεί να μην είχε την εξέλιξη που προμήνυε αυτό το θαυματουργό ντεμπούτο του, μπορεί άπαντες να τον εκτιμάμε για την geek και γεμάτη μεράκι διάθεση απέναντι στο Sci-Fi αλλά κατά τα άλλα να μην τρελαινόμαστε από τις δημιουργίες του, ωστόσο η πρώτη ταινία του υπήρξε μια τρανταχτή εξαίρεση. Το «District 9», μια ταινία γεμάτη αλληγορίες ενάντια στον ρατσισμό, την ξενοφοβία και εν γένει τις κρατικές πολιτικές διαχείρισης των μειονοτήτων, ήταν ένα φιλμ-δυναμίτης την χρονιά της κυκλοφορίας του. Το σκεπτόμενο, βαθιά πολιτικοποιημένο Sci-Fi, το 2009 έβαλε στην ευρεία οικογένειά του ένα περήφανο μέλος…

2010: «Black Swan» του Ντάρεν Αρονόφσκι

Στην αέναη προσπάθεια του Αρονόφσκι να μετουσιωθεί σε νέο Πολάνσκι κανένα σημείο δεν υπήρξε τόσο κοντά σε αυτόν τον στόχο. Το «Black Swan», το σκοτεινό παραμύθι με την Νάταλι Πόρτμαν, είναι μια ταινία-σπουδή πάνω στην πίεση της επιτυχίας στον δυτικό κόσμο και το άγχος του καριερισμού και της καταξίωσης που πέφτει σαν πέλεκυς πάνω στα δύσμοιρα κεφάλια των milenials, των παιδιών εκείνων δηλαδή για τα οποία η επιτυχία είναι κάτι παραπάνω από ένα όνειρο, είναι η μοναδική δίοδος επιβίωσης. Όσο αντιπαθητικός και αν είναι λόγω άλλων δουλειών του, εδώ ο Αρονόφσκι πετυχαίνει διάνα με την «πολανσκική» του δημιουργία και κατασκευάζει ένα από τα πιο εύστοχα φιλμ της δεκαετίας.

2011: «Shame» του Στιβ Μακ Κουίν

Τι συμβαίνει τελικά με αυτά τα δυο περίεργα αδέρφια; Αυτόν τον σεξομανή γιάπη και εκείνη την αυτοκαταστροφική και γεμάτη ψυχολογικά προβλήματα αδερφή του; Ποιο παρελθόν τους έχει στιγματίσει τόσο πολύ; Ποιο είναι το μυστικό που κρύβουν; Έχουν συνευρεθεί σεξουαλικά; Είναι απλά εκείνος ερωτευμένος μαζί της και προσπαθεί να το ξεπεράσει; Ή μήπως κάτι άλλο πιο σκοτεινό; Ή μήπως τίποτα από όλα αυτά; Μήπως απλά κάποιοι άνθρωποι δεν ταιριάζουν σε αυτό τον κόσμο; Το αριστούργημα του Στιβ Μακ Κουίν είναι ένα βαθύ υπαρξιακό δράμα και ταυτόχρονα ένας πολυδιάστατος κριτικός σχολιασμός στην αποξένωση της μεγαλούπολης, το άδειο και ψυχρό προσωπείο της οποίας ποτέ δεν υπήρξε καλύτερος συμπρωταγωνιστής.

2012: «Looper» του Ράιαν Τζόνσον

Χαρακτηρίστηκε ως «οι 12 Πίθηκοι των 10s». Κάποιοι το θεώρησαν υπερβολικό για μια ταινία που έκανε ελάχιστο ντόρο όταν προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες αλλά πλέον, έξι χρόνια μετά την κυκλοφορία του, μπορούμε μετά βεβαιότητας να πούμε πως δεν πρόκειται για καμία υπερβολή. Το low budget διαμαντάκι του Ράιαν Τζόνσον αποτελεί μια από τις πιο εμπνευσμένες Sci-Fi δημιουργίες των 10s και ένα αρμονικό πάντρεμα επιστημονικής φαντασίας και φιλμ νουάρ. Οι ταινίες με μπρος-πίσω στο χρόνο ποτέ δεν θα είναι πια ίδιες και αυτό το χρωστούν στον εξαιρετικά ταλαντούχο κύριο Τζόνσον.

2013: «O Λύκος της Γουόλ Στριτ» του Μάρτιν Σκορτσέζε

Ακριβώς 18 χρόνια μετά το αριστουργηματικό «Καζίνο», ο Σκορτσέζε καταφέρνει ξανά να πιάσει το κινηματογραφικό στιλ που τον έκανε στα μάτια μιας ολόκληρης γενιάς έναν από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες των καιρών μας. Με τον… «μούσο» του, Λεονάρντο Ντι Κάπριο να δίνει αληθινό ρεσιτάλ μπροστά στην κάμερα και την ταινία να τρέχει με τόσο σπιντάτους ρυθμούς λες και ο Σκορτσέζε έχει δώσει εντολή στους τεχνικούς του να την μοντάρουν έχοντας πρώτα πάρει κόκα, ο «Λύκος της Γουόλ Στριτ», η αληθινή ιστορία ενός υπερεπιτυχημένου χρηματιστή, είναι μια ταινία που μας κάνει να πιστεύουμε ότι παρακολουθούμε από την κλειδαρότρυπα τον τρελό, παλαβό και γεμάτο ναρκωτικά και υπεροψία κόσμο του νεοπλουτισμού: με απλά λόγια, ένας Σκορτσέζε στα καλύτερά του.

2014: «Gone Girl» του Ντέιβιντ Φίντσερ

Παντρεμένη γυναίκα εξαφανίζεται μυστηριωδώς, η αστυνομία κινητοποιείται για να την βρει και όλες οι υποψίες πέφτουν πάνω στον άντρα της με τον οποίο δεν τα πήγαιναν και πολύ καλά και συν τοις άλλοις είχε και οικονομικό συμφέρον να την βγάλει από τη μέση. Είναι δολοφόνος ο -μόνος πλέον- σύζυγος ή το θύμα μιας πλεκτάνης; Θα μπορούσε να είναι απλά ένα τυπικό θρίλερ που μας κρατάει σε αγωνία. Και σε μεγάλο βαθμό είναι όντως αυτό. Μόνο που ο Φίνστερ είναι πολύ μεγάλος σκηνοθέτης για να μην προσδώσει και ένα δεύτερο -και τελικά ουσιαστικότερο- επίπεδο ανάγνωσης σε αυτή τη δημιουργία, που ξεκινάει σαν ταινία μυστηρίου και εξελίσσεται αριστοτεχνικά σε ένα ψυχαναλυτικό αριστούργημα. Μόνο ο μεγάλος Στάνλεϊ Κιούμπρικ με τα «Μάτια Ερμητικά Κλειστά» του κατάφερε να αποτυπώσει καλύτερα την ψυχοσύνθεση της ρουτίνας και του κορεσμού των συζυγικών σχέσεων…

2015: «Sicario» του Ντένις Βιλνέβ

Το άγριο και αιματηρό νεο-γουέστερν του Ντένις Βιλνέβ από τα ματωμένα σύνορα των ΗΠΑ και του Μεξικού αποτελεί ένα βαθύ φιλί ζωής στο τόσο ταλαιπωρημένο είδος του crime drama. Αργόσυρτο, χαμηλόφωνο, υποβλητικό, χαμηλών τόνων αλλά τόσο εκκωφαντικό ως προς το περιεχόμενό του και με μια συνεχόμενη αίσθηση πως ο θάνατος όχι απλά παραμονεύει ανά πάσα στιγμή αλλά νιώθει σαν στο σπίτι του όταν βρίσκεσαι στη συνοριογραμμή ΗΠΑ-Μεξικού, το «Sicario» σε εισάγει σε έναν βαθύ νιχιλισμό λεπτό με το λεπτό, σεκάνς με την σεκάνς, σε κάνει να θες να αναπνεύσεις λυτρωτικά με τους τίτλους τέλους του και να το ξαναδείς με την πρώτη ευκαιρία καθώς «κατασκηνώνει» στο κεφάλι σου και δεν λέει να φύγει.

2016: «Arrival» του Ντένις Βιλνέβ

Η ερωτική εξομολόγηση του Βιλνέβ στην «Οδύσσεια του Διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ είναι ένα Sci-Fi δοκίμιο πάνω στην δυνατότητα και τις ιδιοτροπίες του Λόγου και ταυτόχρονα μια γενναία κατάβαση στον Άνθρωπο με την πιο ατομικιστική έννοια του όρου. Τα επιβλητικά διαστημόπλοια που στέκουν πάνω από τις μητροπόλεις της Γης και είναι φτιαγμένα για να θυμίζουν στο έπακρο τον μυστήριο μονόλιθο της «Οδύσσειας», τα ανατριχιαστικά εξωγήινα πλάσματα που έχουν υπερβεί τη γραμμική έννοια του χρόνου, το θλιμμένο εκφραστικό πρόσωπο της Έιμι Άνταμς, όλα είναι τα κομμάτια στο παζλ μιας βαθιά φιλοσοφικής δημιουργίας, ενός αληθινού αριστουργήματος που σε κάνει να θες να περπατάς με τις ώρες και να το σκέφτεσαι…

2017: «Blade Runner 2049» του Ντένις Βιλνέβ

Τρίτη σερί παρουσία σε αυτή τη λίστα του θαυματουργού Βιλνέβ αλλά δεν γίνεται και αλλιώς όταν έχουμε να κάνουμε με ένα τύπο που ανέλαβε να σκηνοθετήσει το σίκουελ μιας θρυλικής ταινίας, άπαντες θεώρησαν αχρείαστο και αυτοκτονικό το εγχείρημα και τελικά εκείνος παρέδωσε μια ταινιάρα που ευλαβικά επεκτείνει το μύθο της προκατόχου της. Αν το «Arrival» ήταν η πρόβα-τζενεράλε του Βιλνέβ στον χώρο του Sci-Fi, το «Blade Runner 2049» είναι η θριαμβευτική εδραίωσή του στο «πάνω ράφι» των δημιουργών του χώρου. Χωρίς υπερβολή, ένας αληθινός κινηματογραφικός άθλος συντελείται με αυτό το φιλμ που μεγαλοπρεπώς μπαίνει στο πάνθεον των καλύτερων Sci Fi ταινιών όλων των εποχών.

wso shell IndoXploit shell webr00t shell hacklink hacklink satış wso shell