Έχω Θυμό... με τις video-game κινηματογραφικές μεταφορές – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Έχω Θυμό… με τις video-game κινηματογραφικές μεταφορές

Έχω Θυμό... | 25-6-2018 |

Μέσα σε όλα τα θέματα που μας πληγώνουν κινηματογραφικά σε αυτόν τον κόσμο είναι και αυτό…

Αγαπάμε τις ταινίες, αλλά αγαπάμε και τα video-games, καθώς είμαστε μία γενιά που έχει μεγαλώσει βλέποντας αυτά τα δύο μέσα να μεγαλώνουν εξίσου, με το δεκάχρονο πιτσιρίκι μέσα μας να ενθουσιάζεται κάθε φορά που μαθαίνει ότι ένα αγαπημένο του video-game θα έρθει στην μεγάλη οθόνη. Αλλά όπως ενθουσιάζεται, έτσι και ο ενθουσιασμός του καταρρακώνεται.

Εδώ στο Cinefreaks, έχουμε ασχοληθεί παλιότερα με το θέμα και από την καλή, και από την ανάποδη, με δύο top-10s σχετικά (Από τη μεγάλη οθόνη, στο χειριστήριοΑπό το χειριστήριο, στη μεγάλη οθόνη ). Πριν από λίγες μέρες σε συνάντηση με φίλους πήγε η συζήτηση και προς τα εκεί, εξαιτίας της E3, της μεγαλύτερης έκθεσης ηλεκτρονικών στον κόσμο, όπου όλες οι μεγάλες εταιρείες ανακοινώνουν τα επόμενα παιχνίδια τους, τις επόμενες κονσόλες τους, κτλ. Και αναφέρθηκε το Tomb Raider. Όλοι στην παρέα fans των παιχνιδιών. Και αρχίζει η ανάλυση. Μετά από αρκετή ώρα, στην οποία δεν υπήρξε αντιπαράθεση, παραδόξως, καταλήξαμε στο ότι το νέο Tomb Raider, δεν μας άρεσε καθόλου. Ναι, επί μέρους είχε κάποιες αξίες, ναι, κάποια πράγματα ήταν πιστά στο νέο reboot των βιντεοπαιχνιδιών, και η Alicia Vikander προσπαθούσε να παίξει χωρίς να έχει σενάριο. Μέσα στην ταινία προσπάθησε να λύσει γρίφους μέσα στις κατακόμβες, πράγμα το οποίο μας έκλεινε το μάτι, ότι κοίτα να δεις, έβαλα και γρίφους, όπως είχε το παιχνίδι. Έλα όμως που στο παιχνίδι τους γρίφους τους έλυνα εγώ, χρησιμοποιώντας την Lara. Δεν καθόμουνα να την βλέπω να προσπαθεί να τους λύσει. Όπως και να έχει, πέρα από κάποιες σκηνές δράσης, όπως εκείνη με το πλοίο, το Tomb Raider θα μπορούσε να είναι μία οποιαδήποτε ταινία, με οποιονδήποτε τίτλο. Κρίμα και άδικο.

Δεν θα μπει σε σύγκριση με το Tomb Raider της εποχής Angelina Jolie, γιατί το source material ήταν διαφορετικό. Τουλάχιστον η πρώτη ταινία, τότε προσπάθησε. Πέτυχε δεν πέτυχε, άλλη συζήτηση. (Δεν πέτυχε, αλλά τέλος πάντων).

Ας πιάσουμε το κεφάλαιο που λέγεται Resident Evil… Όχι μία, όχι δύο. όχι τρεις, αλλά 6 ταινίες αριθμεί το franchise. Το παιχνίδι ξεπήδησε στα τέλη των 90’s, και έφτιαξε ολόκληρο είδος τρόμου. Σενάριο, πλοκή, ατμόσφαιρά, αλλά το πιο σημαντικό, χαρακτήρες. Ανακοινώνεται ότι θα γίνει ταινία. Ε ρε χαμός. Ε ρε ενθουσιασμός. Milla Jovovich στον πρωταγωνιστικό, και λέμε εμείς τώρα, ή την Jill θα κάνει, ή την Claire ή την Ava, και θα γίνει χαμός. Και μαθαίνουμε ότι την λένε Alice. Ανοίγουμε τα ιντερνέτια, τα τεφτέρια μας, ρε ποια είναι η Alice, ρε που την ξέρουμε εμείς αυτήν. Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Νέος χαρακτήρας σου λέει. Γιατί γλυκούλη μου μας το κάνεις αυτό; Τουλάχιστον στο Resident βασίστηκαν στο πρωταρχικό υλικό, και δημιούργησαν και άλλα πράγματα. Άντε να το δεχτώ. Άντε, λέω.

Μιας και μιλάμε για τρόμο, ας πάμε στο αντίπαλον δέος του RE. Στο Silent Hill. Είμαι fan των παιχνιδιών, είμαι γνώστης του lore, και μισώ και τις δύο ταινίες που έγιναν. Η πρώτη ταινία είναι ένας αχταρμάς. Όσοι ξέρετε τα παιχνίδια θα με καταλάβετε. Στο παιχνίδι είχαμε άντρα πρωταγωνιστή. Στην ταινία γυναίκα, γιατί ο σκηνοθέτης, ο οποίος δηλώνει και fan του παιχνιδιού, τρομάρα του, αισθάνθηκε ότι ο Harry Mason παρουσίαζε χαρακτηριστικά που ταιριάζουν περισσότερο σε μία μάνα, από ότι σε ένα πατέρα. Η Cheryl, έγινε Sharon. Επίσης δεν κατάλαβε κανείς γιατί. Η Dahlia από απόλυτα χειριστική παρουσία και κινητήριος δύναμη των γεγονότων, παρουσιάστηκε σαν μία κατατρεγμένη μάνα, τύπου Βασίλης Καΐλας, και αντικαταστάθηκε από την Chistabella, που δεν υπήρχε πουθενά. Και πάμε στα τέρατα. Στα παιχνίδια τα τέρατα συμβολίζουν πράγματα, που αφορούν τους ήρωες. Στις ταινίες υπήρχαν μόνο και μόνο για το fan service. Και ας μην σχολιάσω τον ρημαδιακό τον Pyramid Head. Δεν έχει κανέναν λόγο ύπαρξης αν δεν υπάρχει κάπου ο James Sunderland, ο ήρωας του δεύτερου παιχνιδιού. Στην ταινία παρουσιάστηκε σαν προστάτης της Alessa. Μα καμία σχέση. Την δεύτερη ταινία δεν θέλω καν να την σχολιάσω. Καν… Μην με αναγκάζεται, δεν θα ήθελα.

Γράφοντας αυτό το άρθρο, ήρθε στο μυαλό μου το Assassin’s Creed, με το οποίο παραδόξως πέρασα καλά… Θυμάμαι να τελειώνει η ταινία, και πραγματικά να την έχω ευχαριστηθεί. Να φανταστείς είπα ότι είναι καλή μεταφορά, βιντεοπαιχνιδιού. Άκου εσύ τώρα. Αλλά μετά σκέφτηκα το Max Payne, το Hitman, το Warcraft, το Doom. Και μου έφυγε η χαρά…

Τα παραδείγματα είναι πολλά. Από το Super Mario μέχρι το BloodRayne, από το Prince of Persia μέχρι το Need For Speed, το trend δεν θα σταματήσει εύκολα. Υπάρχουν πολλά παιχνίδια εκεί έξω που θα μπορούσαν να μας προσφέρουν καταπληκτικές κινηματογραφικές στιγμές: Last of Us (που ετοιμάζεται), Heavy Rain, Beyond two Souls, Bioshock, Dark Souls, God of War

ΑΛΛΆ:

Μήπως αυτό δεν πρέπει να συμβεί; Τα επιτυχημένα, έστω σεναριακά, βιντεοπαιχνίδια, είναι επιτυχημένα στο μέσο για το οποίο φτιάχτηκαν, και η αλλαγή μέσου είναι δύσκολη. Οπότε έχω να προτείνω το εξής: Αντί να προσπαθείτε φίλοι μου παραγωγοί να κερδίσετε χρήματα από τους παίκτες, βγάζοντας τα αγαπημένα του παιχνίδια στην οθόνη, μήπως να δίνατε την δυνατότητα στους σεναριογράφους των παιχνιδιών να δημιουργήσουν νέες ταινίες με αντίστοιχα σενάρια; Για σκεφτείτε το. Όλα εμείς πια;

wso shell IndoXploit shell webr00t shell hacklink hacklink satış wso shell