Έχω Θυμό... με το "La Casa De Papel", aka "Money Heist" – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Έχω Θυμό… με το “La Casa De Papel”, aka “Money Heist”

Έχω Θυμό... | 5-6-2018 |

Όταν γυρίζουν φίλοι και γνωστοί και σε ρωτούν “είδες αυτό;” και επιμένουν ότι πρέπει να το δεις, τότε λες “δεν μπορεί. τόσοι το λένε, άρα κάτι σημαίνει”.

Ίδια ήταν η περίπτωση με το “La Casa De Papel”, ή αλλιώς το “Money Heist”, ή αλλιώς το “Parer Towers”, ή ελληνιστί “H Τέλεια Ληστεία”. Πρόκειται για μία ισπανική σειρά, την οποία αγόρασε το Netflix, άλλαξε την αρίθμηση των επεισοδίων, και αύξησε την δημοτικότητά της κατακόρυφα. Και πολύ καλά έκανε.

8 ληστές, ο Μόσχα, ο Βερολίνο, ο Ρίο, ο Όσλο, ο Ελσίνκι, ο Ντένβερ, η Τόκιο και η Ναϊρόμπι (φυσικά και είναι ψευδώνυμα), στρατολογούνται από τον Καθηγητή για να διαπράξουν μία από τις πιο οργανωμένες ληστείες στην ιστορία. Θα χτυπήσουν το Ισπανικό Νομισματοκοπείο, αλλά δεν θέλουν να πάρουν τα χρήματα που βρίσκονται ήδη εκεί. Θέλουν να τυπώσουν τα δικά τους χρήματα, προκειμένου να μην μπορούν να εντοπίσουν οι αρχές τα χαρτονομίσματα, με στόχο τα 2,4 δισεκατομμύρια ευρώ. Ο καθηγητής έχει οργανώσει και έχει σκεφτεί τα πάντα. Μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια. Ακόμα και το πώς θα πλησιάσει την Ρακέλ Μουρίγιο, την υπεύθυνη της επιχείρησης διάσωσης των 67 ομήρων, μέσα στους οποίους και η Άλισον Πάρκερ, η κόρη του Άγγλου Πρέσβη στην Ισπανία, η οποία θα βρισκόταν στον χώρο του Νομισματοκοπείου σε σχολική εκδρομή. Μέσα στο κτίριο, ο διευθυντής Αρτούρο, (απόλυτα μισητός χαρακτήρας, θα καταλάβεις παρακάτω), η Μόνικα, παράνομη σχέση του παραπάνω, και ακόμα κόσμος και ντουνιάς. Οι ληστές μπαίνουν μέσα, κλειδαμπαρώνονται, αναγκάζουν τους ομήρους να φορέσουν τα ίδια ρούχα με αυτούς, και μάσκες με το πρόσωπο του Νταλί, και η επιχείρηση ξεκινά.

Εδώ είναι ένα καλό σημείο να σταματήσεις τα πάντα, και να την δεις. Αξίζει να την δεις. Τώρα θα μου πεις, “αν αξίζει να την δω, εσύ γιατί έχεις θυμό;” Και δικαίως με ρωτάς. Θα σου απαντήσω ότι και με την δεύτερη σεζόν του “13 Reasons Why”, είχα θυμό, (θυμήσου το γιατί κάνοντας κλικ εδώ), αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να την δεις. Οπότε καθιερωμένο και απαραίτητο SPOILER ALERT.

Ας ξεκινήσω από τα θετικά.

Η σειρά κατέληξε να γίνει η μη αγγλόφωνη σειρά με τις περισσότερες προβολές στην πλατφόρμα του Netflix. Αυτό από μόνο του κάτι λέει. Είναι καλογυρισμένη, με αρκετές ανατροπές, και αν θέλετε την γνώμη μου, αν την δείτε, δείτε την με την αρίθμηση που έχει κάνει το Netflix, καθώς μόνταρε από την αρχή τα επεισόδια, και σχεδόν καθένα από αυτά καταλήγει σε cliffhunger. Τεχνικά είναι αρτιότατη, και σε φωτογραφία και σε ήχο, και δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από μεγαλύτερες παραγωγές. Το μεγαλύτερο θετικό είναι ο τρόπος που καταφέρνει να σε κρατήσει. Ναι, η μεγαλύτερη απορία σου είναι αν θα πετύχει η ληστεία, αλλά καταλήγεις τελικά να μην παίρνεις θέση. Από την μία θες να τα καταφέρουν γιατί μιλάμε για ένα πανέξυπνο σχέδιο. Από την άλλη θες και η αστυνομία να τους καταλάβει και να τους συλλάβει, γιατί είσαι και καλός άνθρωπός. Κάποιους από τους χαρακτήρες τους λατρεύεις. Ο Μόσχα είναι ένας από αυτούς. Από την αρχή μέχρι το τέλος (του) είναι σταθερός και συνειδητοποιημένος. Η Ναϊρόμπι αποτελεί τον χαρακτήρα που θες για φίλη. Είναι όσο σκληρή χρειάζεται, όσο χιουμοριστική την παίρνει, και η μόνη που από την αρχή φέρεται στους ομήρους με τον καλύτερο τρόπο. Σε μία συγκλονιστική σκηνή, προσπαθεί να κάνει την Άλισον Πάρκερ να πατήσει στα πόδια της. Μακράν ο καλύτερος χαρακτήρας, από πλευράς δημιουργίας είναι ο Βερολίνο. Ο χαρακτήρας που αγαπάω να μισώ. Μεγαλομανής, μισογύνης, σεξιστής, με αρχηγικές τάσεις, κατά γενική ομολογία, μία ψωνάρα και μισή. ΑΛΛΑ, σε προκαλεί να τον παρακολουθήσεις. Ο Αρτούρο, όσο και αν δεν θέλω να το παραδεχτώ, επίσης είναι ένας από τους χαρακτήρες που προέκυψαν από καλή γραφή, και αποτελεί έναν από τους ρεαλιστικότερους. Είναι η επιτομή του χειριστικού, ο οποίος πέρα από την γυναίκα του έχει και μία γκόμενα, την Μόνικα, η οποία όταν του ανακοινώνει ότι είναι έγκυος, εκείνος ala Μάνθος Φουστάνος της λέει αγάπη μου είμαι στείρος. Συν του ότι σε όλη την σειρά προσπαθεί να κάνει τους άλλους να ακολουθήσουν τα ηλίθια σχέδιά του. Ωστόσο έχει εξέλιξη. Τον μισώ. Αλλά αυτό σημαίνει ότι με προκάλεσε, άρα πέτυχε τον σκοπό του. Η Μόνικα επίσης μπορεί να πατάει σε ένα κλισέ, όπως το σύνδρομο της Στοκχόλμης, και να ερωτεύεται τον Ντένβερ, αλλά τουλάχιστον το παρουσιάζει φυσικά. Αλλά δυστυχώς τα θετικά του σεναρίου τελειώνουν εκεί.

Και πάμε στα αρνητικά.

Ας ξεκινήσουμε με το λιγότερο κακό. Τον Άνχελ. Βοηθός και συνεργάτης χρόνων της υπεύθυνης Ρακέλ, και καψούρης εδώ και 7 χρόνια. Κάνει τα πάντα για να την κερδίσει, και εννοείται πώς δεν τα καταφέρνει, καθώς είναι δήμαρχος της πόλης του Friendzone. Όταν ανακαλύπτουν ότι υπάρχει ένας προδότης ανάμεσα την υπηρεσία, και ότι σίγουρα είναι ή αυτός ή η Ρακέλ, εκείνη αποφασίζει να τον απομακρύνει από την έρευνα. Αυτός προσπαθεί να ανακαλύψει την φύση του Σάλβα, του νέου γκόμενου της Ρακέλ, ο οποίος είναι ο Καθηγητής. Μεθυσμένος, και έχοντας ανακαλύψει τα πάντα, θα τρακάρει και θα μείνει 2 μέρες σε κώμα. Όταν θα συνέλθει, ως δια μαγείας έχει ξεχάσει τα πάντα, και αναφέρεται στην Ρακέλ σαν φίλη του, και όχι μόνο αυτό. Την βοηθάει κιόλας, με το να μην αποκαλύψει στην αστυνομία την διεύθυνση του Καθηγητή.

Επόμενο κεφάλαιο Καθηγητής. Ναι, πανέξυπνος, ναι οργανωτικός, μορφωμένος, με βαρύ παρελθόν. Ο λόγος που θέλει να κάνει την ληστεία; Το χρωστάει στον πατέρα του, καθώς το σχέδιο του ανήκει. Επίσης, σε μία κρίση λέει στην Ρακέλ ότι είναι ένα πρώτης τάξεως παράδειγμα για την διαφθορά του συστήματος. Και ενώ από την αρχή είχαμε υποψιαστεί ότι από κάπου θα ξεπηδήσει ένας Ρομπέν των Δασών, αυτό όχι μόνο δεν έγινε. Αντίθετα η όλη ενέργεια λειτουργεί θετικά μόνο για τους εμπλεκόμενους. Οι κοινή γνώμη βέβαια σιγά σιγά πηγαίνει προς το μέρους τους, αλλά και πάλι. Φάνηκε σαν μία ιδέα, που απλά μπήκε στο σενάριο. Σε γενικές γραμμές ο Καθηγητής, έρχεται και φεύγει από το ενδιαφέρον μας. Κυρίως για το γεγονός ότι ενώ έχει σκεφτεί τα πάντα, έχει ξεχάσει έναν σημαντικό παράγοντα: την ανθρώπινη φύση.

Και πάμε στο χειρότερο όλων. Σε έναν χαρακτήρα που θα μπορούσε να κάνει επανάσταση στην τηλεόραση. Αλλά κατέληξε να είναι ο πιο εκνευριστικός χαρακτήρας της σειράς. Η Ρακέλ. Να σημειώσω βέβαια ότι η ηθοποιός που ερμηνεύει την επιθεωρητή, η Itziar Ituño, είναι καταπληκτική. Και πάμε: Έχεις μία γυναίκα η οποία είναι υπεύθυνη της όλη επιχείρησης, και κάνει τις διαπραγματεύσεις. Έχει κάνει μήνυση στον πρώην άντρα της, ο οποίος είναι και υπεύθυνος της σήμανσης, για ενδοοικογενειακή βία. Έχει κερδίσει τα περιοριστικά μέτρα για την κόρη τους. Προσπαθεί να κάνει την δουλειά της σε ένα ανδροκρατούμενο χώρο, που συνεχώς την αμφισβητεί και την απαξιώνει. Ακόμα και ο άντρας της αμφισβητεί τα περιοριστικά μέτρα, με την δικαιολογία “Και ποιος θα σε πιστέψει;” Και είσαι μαζί της. Θες να γίνει Ζίνα και να τους καταστρέψει όλους. Αλλά ερωτεύεται. Τον Σάλβα, δηλαδή τον Καθηγητή, χωρίς να το ξέρει. Και ξάφνου αρχίζει να συμπεριφέρεται σαν προδομένη γυναικούλα, που τις έφαγαν το μπιφτέκι της. Τον συλλαμβάνει, του κάνει τεστ αλήθειας, και οι ερωτήσεις της αφορούν αν της είπε ψέμματα ότι την αγάπησε. Και σαν να μην έφτανε αυτό, όχι μόνο τον πιστεύει, τον βοηθάει και να ξεφύγει. Η σειρά τελειώνει με εκείνη να ταξιδεύει στις Φιλιππίνες για να τον συναντήσει. Δηλαδή, μαντάμ στα κομμάτια ο βίαιος πρώην άντρας του, ο οποίος πήρε την κηδεμονία της κόρης του, και ζει πλέον με την αδερφή σου. Στα κομμάτια και η κόρη σου η ίδια. Στα κομμάτια και η επανάσταση που υποτίθεται ότι έφερες στους κύκλους της αστυνομίας. Στα κομμάτια όλα, για την καψούρα. Για έναν άνθρωπο που σε χειρίστηκε μέχρι αηδίας.

Σειρά βλέπω, δε λέω. Δεν περιμένω τον απόλυτο ρεαλισμό. Αλλά από μία σειρά αγωνίας, κατάντησες να γίνεις μία ωδή στον μισογυνισμό. Όλοι οι γυναικείοι χαρακτήρες μοιάζουν σαν να βγήκαν από την πένα του Lars Von Trier. Καμία γυναίκα δεν πρέπει να είναι σε θέση εξουσίας, καθώς μπορεί εύκολα να γίνει υποχείριο του κάθε άντρα. Ακόμα και η Ναϊρόμπι, η οποία για κάποια στιγμή αναλαμβάνει τα ηνία μέσα στο Νομισματοκοπείο, φτάνει να ξαναδώσει την εξουσία στον είμαι-σίγουρος-οτι-θα-επιστρέψει-σε-εμένα Βερολίνο, γιατί είναι μεγάλο το συναισθηματικό βάρος.

Δυστυχώς αγαπημένο μου “La Casa” απέτυχες. Και μπορεί να σας φαίνεται κάπως, αλλά ναι. Η αποτυχία του πάνω σε αυτό το κομμάτι ήταν τεράστια.

Δεν θα σου πω να μην το δεις. Δες το. Αλλά…….

 

wso shell IndoXploit shell webr00t shell hacklink hacklink satış wso shell