Η προσφυγική κρίση μέσα από δυο ελληνικές ταινίες μικρού μήκους στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Η προσφυγική κρίση μέσα από δυο ελληνικές ταινίες μικρού μήκους στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ

Φεστιβάλ | 10-3-2018 |

Στα πλαίσια του 20ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, προβλήθηκαν στο τμήμα “Ελληνικό πανόραμα”, οι ταινίες μικρού μήκους “Το αεροδρόμιο των απογοητεύσεων” (Olivia Dehez, Άννα Ψαρουδάκη) και “Η προσφυγική κρίση μέσα από τα κινητά τηλέφωνα” (Δάφνη Τόλη, μια παραγωγή του Vice). Κοινός παρονομαστής των δυο ταινιών, και κάτι που απασχολεί φέτος πολλές ελληνικές ταινίες του Φεστιβάλ, το θέμα που είναι πάντα επίκαιρο τα τελευταία χρόνια, το προσφυγικό.

Στην πρώτη ταινία, “Το αεροδρόμιο των απογοητεύσεων”, παρακολουθούμε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται τα τελευταία χρόνια το πρώην αεροδρόμιο Ελληνικού. Από τη μια, οι πρώην υπάλληλοι της Ολυμπιακής που προσπαθούν να κάνουν συναντήσεις και εκδηλώσεις για να μην αφήσουν τον κόσμο να ξεχάσει, και από την άλλη πρόσφυγες που μέσα από μια ειρωνεία της τύχης βρήκαν εκεί μια προσωρινή κατοικία, στήνοντας τις σκηνές τους, κάτω από ταμπέλες “Αναχωρήσεων”- “Αφίξεων”. Ανάμεσα στους δυο κόσμους και ένας ηλικιωμένος άστεγος που φροντίζει εθελοντικά το χώρο και παίζει με τα παιδιά των προσφύγων, αν και δε μιλάνε την ίδια γλώσσα.

Όπως δήλωσε η Άννα Ψαρουδάκη που ήταν παρούσα στο τέλος για Q&A, αρχικά με τη συνάδελφο της ενδιαφερόντουσαν για το χώρο του πρώην αεροδρομίου και όχι για να κάνουν μια ταινία για τους πρόσφυγες. Η παρατήρηση και η καταγραφή, όμως, τις οδήγησαν στο να γνωρίσουν ανθρώπους και να θελήσουν να ακολουθήσουν για λίγο τις ζωές τους, πάντα μέσα στο χώρο των εγκαταλελειμμένων εγκαταστάσεων.

Στη δεύτερη ταινία, “Η προσφυγική κρίση μέσα από τα κινητά τηλέφωνα”, συμπεριλαμβάνεται υλικό που τράβηξαν οι ίδιοι οι πρόσφυγες κατά τη διάρκεια της προσπάθειας τους να φτάσουν στην Ελλάδα από τη θάλασσα. Τα βίντεο συλλέχθηκαν την περίοδο 2015-2016, όταν οι εισροές προσφύγων στη Λέσβο αυξάνονταν μέρα με τη μέρα, με τρεις βάρκες να φτάνουν ανά μια ώρα, όπως ακούγεται στην ταινία. Άνθρωποι χωρίς ή με ψεύτικα σωσίβια έφταναν ταλαιπωρημένοι, στοιβαγμένοι σε βάρκες που κανονικά χωρούσαν το ένα τρίτο από αυτό που μετέφεραν. Κάποιους το τουρκικό λιμενικό προσπάθησε να τους βουλιάξει, κάποιοι δεν τα κατάφεραν ποτέ να φτάσουν ζωντανοί στην ακτή. Από την άλλη, υπάρχουν οι εθελοντές, αυτοί οι μικροί καθημερινοί ήρωες που έκαναν υπεράνθρωπη προσπάθεια να βοηθήσουν με όποιον τρόπο μπορούσαν.

Η Δάφνη Τόλη, σκηνοθέτρια της ταινίας, παρούσα και αυτή στην προβολή, δήλωσε πως κρατάει επαφή ακόμα με μερικούς από τους ανθρώπους που γνώρισε κατά την παραμονή της στο νησί (στο ντοκιμαντέρ, άλλωστε, συμπεριλαμβάνει και ανθρώπους που τα κατάφεραν να φύγουν από την Ελλάδα και να προχωρήσουν τη ζωή τους). Πρόκειται για μια πρωτότυπη προσπάθεια, μια συγκλονιστική καταγραφή, μια “γροθιά στο στομάχι” που σίγουρα αφήνει το θεατή προβληματισμένο.

Διαβάστε περισσότερα για: , ,