"Είχα ερωτευτεί τον Colin Firth!" - Ο Rupert Everett μιλά αποκλειστικά στο Cinefeaks – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

“Είχα ερωτευτεί τον Colin Firth!” – Ο Rupert Everett μιλά αποκλειστικά στο Cinefeaks

Συνεντεύξεις | 23-2-2018 |

Μετριόφρων, συνεσταλμένος, χαμογελαστός, ευγενικός, αλλά και πάρα πολύ παθιασμένος για τη νέα του ταινία, “The Happy Prince”, που αποτελούσε το project ζωής του, ο Rupert Everett μίλησε αποκλειστικά στο Cinefreaks, σε μια απολαυστική συνέντευξη.

-Σας ευχαριστούμε για την ταινία. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο σε αυτήν είναι ότι σε κάνει να νιώθεις μεθυσμένος.

-Αλήθεια, ε? Λίγο ζαλισμένος? Αυτό είναι καλό! (γέλια)

-Ναι, στο οπτικό της στυλ, υπάρχει ας πούμε μια σκηνή στο τραπέζι του δείπνου, όπου η κάμερα συνεχίζει να κινείται γύρω από αυτό. Μπορείτε να μας εξηγήσετε πώς καταλήξατε σε αυτό το στυλ?

-Υπήρχε και η οικονομική πλευρά σε όλο αυτό, δεν είχα τα χρήματα να κάνω μια παραδοσιακά γυρισμένη ταινία, γιατί αυτό παίρνει πάρα πολύ χρόνο. Δεν ήθελα να κάνω μια συνηθισμένη βιογραφία: επειδή υπήρχε πολύς διάλογος, ήθελα να βρω έναν τρόπο ο διάλογος κατά κάποιο τρόπο να “προσπερνάται” και όχι να είναι το επίκεντρο της προσοχής. Όταν το συζήτησα με τον John (σ.σ.: Conroy), τον διευθυντή φωτογραφίας, του είπα πως ήθελα να είναι μία “ο Visconti συναντά την CCTV” αισθητική. Δεν ήθελα να εστιάζω σε κάτι, ήθελα όλα να είναι διαρκώς εν κινήσει. Υποθέτω πως εμπνεύστηκα και από τους αδελφούς Dardenne: ακολουθούν συχνά τους χαρακτήρες με την κάμερα, και η αρχική μου σκέψη ήταν να βάλω τον Oscar Wilde να κοιτά την κάμερα στην αρχή της ταινίας και να εδραιώσει μια σχέση μαζί της, ώστε μετά η κάμερα να πάρει τη θέση ενός ανθρώπου που ακολουθεί τον Wilde όπου πάει. Η ιδέα ήταν αυτή, η ταινία να έχει το χαρακτηριστικό της παρακολούθησης, του stalking, και ο διάλογος ή το background να μην είναι το επίκεντρο της προσοχής. Γιατί, εκτός των άλλων, είναι κατά κάποιο τρόπο ένα road movie, μια ταινία για κάποιον που διαρκώς κινείται, και αυτό είναι που προσπαθούσα να πετύχω.

-Ο Oscar Wilde είναι ένας μαιτρ του Παράδοξου, και αυτό σημαίνει πως υπάρχουν συχνά αντιφάσεις και διαφορετικοί συνδυασμοί στο στυλ του. Αλλάζατε συχνά το στυλ, από το γκροτέσκο στο χιούμορ, από τις τραγικές στιγμές στις αστείες, και όλα αυτά πολύ γρήγορα. Επομένως, όλη αυτή η φιλοσοφία του Wilde, σας επηρέασε?

-Δεν ήθελα η ταινία να είναι απλώς τραγωδία και θεωρούσα ότι υπάρχει μια αστεία, μια γελοία πλευρά στην ιστορία. Εγώ και ο John αναπτύξαμε μαζί τη “γλώσσα” της ταινίας και αισθάνομαι ευχαριστημένος από αυτήν. Είναι περιορισμένες οι φορές που η ταινία ξεφεύγει από αυτό το πλαίσιο και αυτές είναι όταν βλέπουμε την Emily (σ.σ.: Watson), τη γυναίκα μου στην ταινία: τότε, κατά κάποιο τρόπο, “αλλάζει” η κάμερα και αυτό είναι που προσπαθούσα να πετύχω. Νομίζω πως δίνει στην ταινία κάποια διαφορετικά χαρακτηριστικά από τα παραδοσιακά δράματα εποχής.

-Είχατε εξ αρχής την ιδέα να σκηνοθετήσετε και να πρωταγωνιστείτε στην ταινία?

-Όχι, στην αρχή ήθελα απλώς να παίζω στην ταινία, και προσπάθησα να πείσω πολλούς σκηνοθέτες να συμμετέχουν, όμως κανείς δεν ήθελε!

-Για ποιό λόγο, τι απαντούσαν?

-Όταν είσαι μέσα στον μηχανισμό της showbiz, εκτός και αν είσαι πάρα πολύ πετυχημένος, αν έχεις ένα σενάριο είναι πολύ δύσκολο να το περάσεις μέσα από τα φίλτρα των ατζέντηδων και των managers και να φτάσει σε έναν σκηνοθέτη, και αν είναι καλός σκηνοθέτης θα έχει μάλλον ήδη δέκα ή δεκαπέντε πράγματα που σκέφτεται να κάνει, και γιατί να κάνει το δικό σου? Και έτσι, μου πήρε περίπου δύο χρόνια προσπαθώντας να βρω μια λίστα με έξι ή οκτώ σκηνοθέτες που ήθελα να κάνουν την ταινία και όλοι τους, σιγά σιγά, με απέρριπταν. Και το σενάριο ουσιαστικά δεν υπάρχει αν δε γίνει ταινία, κυριολεκτικά δεν μπορείς να το δημοσιεύσεις σε κάποιο περιοδικό ή βιβλίο με σενάρια, γι’ αυτό άρχισα τότε να ασχολούμαι με την ιδέα του να το κάνω μόνος μου.

-Γιατί θέλατε να κάνετε την ταινία?

-Πάντα μέσα σε αυτή τη βιομηχανία κοιτάς για υλικό και ταινίες στις οποίες πιστεύεις πως θα ήθελε να σε δει ο κόσμος. Πάντα κοιτάω για καλούς ρόλους για τον εαυτό μου, γι’ αυτό σκέφτηκα πως ο Oscar Wilde είναι ο καλύτερος. Και ειδικά αφού ο Stephen Fry το είχε κάνει μέχρι ένα σημείο της ζωής του (σ.σ.: στο “Wilde” του 1997), εγώ μπορούσα να το πιάσω από εκεί όπου όλες οι άλλες ταινίες σταμάταγαν, όταν ο Wilde μπαίνει στη φυλακή δηλαδή, οπότε σκέφτηκα ότι αυτό θα ήταν ένα καλό σημείο να αρχίσω. Αυτό ήταν το αρχικό μου κίνητρο. Από εκεί και μετά, και όσο περνούσαν τα χρόνια που προσπαθούσα να το κάνω και έφτασα τη μέση ηλικία, τα 54, τα 55, τα 56 (γέλια), όλα επικεντρώθηκαν γύρω από αυτό το μοναδικό πράγμα. Παράλληλα, η κανονική μου καριέρα παρήκμαζε όλο και περισσότερο, καθώς δεν αναλάμβανα δουλειές γιατί σκεφτόμουν ότι θα κάνω την ταινία. Ειδικά αυτήν την εποχή, η μνήμη όλων είναι τόσο βραχυπρόθεσμη και πρέπει να συνεχίζεις να κάνεις πράγματα για να μη σε ξεχάσουν, γι’ αυτό σε ένα συγκεκριμένο σημείο σκέφτηκα ότι αυτή είναι κατάσταση ζωής ή θανάτου για εμένα, και αυτό ήταν που με οδήγησε στο να το ολοκληρώσω. Απλά έγινε τα πάντα για μένα και έτσι κατάφερα να συνεχίσω, γιατί δεν ήταν καθόλου εύκολο.

-Έχετε πρωταγωνιστήσει σε μικρότερη ηλικία σε δύο ταινίες που αποτελούσαν μεταφορές θεατρικών έργων του Oscar Wilde (σ.σ.: τα “The Importance of being Earnest” και “An Ideal Husband”). Γι’αυτό, όταν πρωτοάκουσα ότι θα κάνετε μια ταινία για τον Wilde, την οποία θα σκηνοθετούσατε, θα γράφατε το σενάριο και θα πρωταγωνιστούσατε, σκέφτηκα ότι μάλλον ο ποιητής και θεατρικός συγγραφέας έχει υπάρξει τεράστια πηγή έμπνευσης για εσάς. Εμπνέεστε από αυτόν, νιώθετε κάποια ιδιαίτερη σύνδεση μαζί του?

-Εμπνέομαι πάρα πολύ από αυτόν. Έχω μεγαλώσει ως Καθολικός και έχω αντικαταστήσει, στο μυαλό μου, τον Χριστό με τον Oscar Wilde (γέλια). Για μένα, ως γκέι άντρας που βρίσκεται σε αυτή τη βιομηχανία, που από τη δεκαετία του ’80 και μετά δεν είναι καθόλου ιδανική, ο Wilde είναι η φιγούρα του Χριστού. Η θυσία του είναι κατά κάποιον τρόπο σαν αυτή του Χριστού: είχε την ευκαιρία να σώσει τον εαυτό του από το να πάει στη φυλακή και να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη, όμως επέλεξε να μην το σκάσει και, όταν το διάλεγε αυτό, ουσιαστικά υπέγραφε τη θανατική του καταδίκη. Νομίζω πως ο λόγος που διάλεξε να μην το σκάσει είναι γιατί συνειδητοποίησε πως αν το έκανε, θα σήμαινε πως δε θα επιβίωνε ποτέ ως συγγραφέας. Βασικά υπήρχαν αρκετοί συγγραφείς τον 19ο αιώνα που έγραφαν τέτοιου είδους θεατρικά έργα. Ο λόγος που ο Wilde έγινε αθάνατος είναι επειδή πήγε στη φυλακή και θυσίασε τον εαυτό του. Νομίζω πως έχει πολλά από τα χαρακτηριστικά του Χριστού: είναι μισός άνθρωπος μισός υπεράνθρωπος, ιδιοφυία και ηλίθιος, και νομίζω πως είναι πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα να είσαι ταυτόχρονα θεός και άνθρωπος. Ο Oscar ήταν πολύ ματαιόδοξος, σνομπ, άπληστος, κακός, όλα όσα είναι οι άνθρωποι δηλαδή, και ταυτόχρονα ιδιοφυία, όμως η ιδιοφυία δεν κατάφερε να σώσει τον άνθρωπο. Παραμένει ακόμα φρέσκος, γιατί η πάλη των γκέι ή των LGBTQ ανθρώπων μπορεί να πηγαίνει καλύτερα στη Γερμανία ή στην Αγγλία μέχρι ένα σημείο, όμως σίγουρα όχι στη Ρωσία, την Ουγκάντα, την Ινδία ή την Κίνα. Είναι μια πάλη που συνεχίζεται και αυτός ήταν η αρχή της. Για την ακρίβεια, η λέξη ομοφυλοφιλία δεν υπήρχε καν πριν τον Oscar Wilde, ήταν ένα θέμα που δεν συζητούνταν πριν το σκάνδαλό του, γι’ αυτό η έναρξη της απελευθέρωσης και του γκέι κινήματος άρχισε με αυτόν. Είναι ένας πολύ σημαντικός χαρακτήρας και ελπίζω να το δει και ο κόσμος αυτό.

-Θυμάστε πότε έγινε σημαντικός για εσας?

-Σιγά σιγά, όχι κατευθείαν. Όταν ήμουν στη Δραματική Σχολή, έπρεπε να κάνουμε ένα θεατρικό έργο του Oscar Wilde στο τρίτο εξάμηνό μας και όλοι το μισούσαμε, γιατί ήταν παλιομοδίτικο και θέλαμε να κάνουμε πράγματα όπως να σκοτώνουμε ο ένας τον άλλον, να κόβουμε τα λαρύγγια μας και τέτοια (γέλια). Βαριόμουν όπως όλοι στην αρχή, όμως μετά άρχισα να ασχολούμαι πιο σοβαρά με τον Wilde και έπαιξα σε ένα έργο του στη Γαλλία, που ήταν τεράστια επιτυχία. Μετά έκανα τις δύο ταινίες, και ήταν και αυτές αρκετά επιτυχημένες, και η αγάπη μου για αυτόν άρχισε να μεγαλώνει μέσα μου. Όταν σκέφτηκα να κάνω την ταινία, ήμουν ήδη συνδεδεμένος με τον Wilde αλλά όχι ακόμα όσο έγινα μετέπειτα, όταν “γεννούσα” το σενάριο, ήταν σαν να ήμουν έγκυος, αλήθεια! Μια πολύ δύσκολη εγκυμοσύνη! (γέλια) Ζητούσε τα πάντα από μένα και τα έδωσα όλα, κάτι που δεν είχα ξανακάνει στη ζωή μου. Έτσι, ο Wilde έγινε ένας πολύ σημαντικός χαρακτήρας για μένα.

-Αλλάξατε τελείως την εμφάνισή σας, το σώμα σας, τα χαρακτηριστικά σας. Πόση ώρα έπαιρνε η διαδικασία? Γιατί ήταν πολύ δύσκολο να σας αναγνωρίσω στην αρχή!

-Είχα κάνει ένα θεατρικό έργο του Wilde πριν και είχα ήδη φτιάξει το λουκ. Είχα ψεύτικο σαγόνι, ψεύτικα δόντια, ένα τεράστιο κοστούμι που φόραγα κάτω από τα ρούχα μου, με γιγαντιαίο στήθος και κώλο! (γέλια) Όμως, έπαιρνε μόνο 15 λεπτά να ετοιμαστώ στο τέλος, γινόταν πολύ γρήγορα.

-Δεν κάνατε αυτό που κάνουν πολλοί ηθοποιοί, ας πούμε να τρώτε πολύ για κάποιο καιρό για να προετοιμαστείτε για τον ρόλο του Oscar Wilde?

-Όχι, δεν είμαι τέτοιος ηθοποιός. Φυσικά πιστεύω σε αυτό, όμως δεν είναι η μέθοδος που ακολουθώ. Αυτό που έκανα εγώ ήταν αυτό που λέμε “από έξω προς τα μέσα” τύπος ερμηνείας, και όχι το αντίστροφο. Με άλλα λόγια, ασχολήθηκα πρώτα με το κομμάτι της εμφάνισης και της σιλουέτας και συνέχισα από εκεί.

-Μπορείτε να μας μιλήσετε για τη σχέση σας με τον Colin Firth?

-Ο Colin και εγώ γνωριστήκαμε όταν παίξαμε μαζί σε ένα θεατρικό έργο και εγώ τον ερωτεύτηκα! Ήταν στο θεατρικό μετά από εμένα και εγώ έκανα το αντίστοιχο φιλμ, οπότε του ζήτησα να συμμετάσχει κι αυτός στο φιλμ, γιατί σκέφτηκα ότι θα τον έκανα να με ερωτευτεί κι αυτός! (γέλια) Όμως, μετά την πρώτη βδομάδα μισήσαμε ο ένας τον άλλον. Εγώ θεωρούσα ότι ήταν υπερβολικά σοβαρός και συνέχεια έπαιζε επαναστατικά τραγούδια στην κιθάρα του. Μετά, ανά τα χρόνια, συνεργαστήκαμε πολλές φορές και γίναμε πολύ καλοί φίλοι. Βασικά, αν δεν ήταν ο Colin, το φιλμ δε θα είχε γίνει ποτέ. Όταν το πρωτοέγραψα 10 χρόνια πριν, έβαλα όσους είχαν συμφωνήσει να συμμετάσχουν να υπογράψουν ένα κομμάτι χαρτί που έλεγε ότι θα είναι στο φιλμ. Όμως μετά, ο Colin έγινε πολύ πετυχημένος, οπότε πάντα του κουνούσα αυτό το κομμάτι χαρτί, κοιτώντας τον απελπισμένα! (γέλια) Έλεγα σε όλους στη βιομηχανία ότι θα έχω τον Colin Firth στην ταινία μου, δεν ήξερα όμως αν θα κρατούσε την υπόσχεσή του, και όλα τα λεφτά ήταν βασισμένα σε αυτόν. Γι’ αυτό, το γεγονός ότι κράτησε την υπόσχεσή του ήταν κάτι πραγματικά υπέροχο.

-Τώρα που ξεκινήσατε να σκηνοθετείτε, θα θέλατε να συνεχίσετε ή όχι?

-Θέλω να κατακτήσω τον κόσμο! (γέλια) Δεν ξέρω, είμαι αρκετά μεγάλος βλέπετε, αυτό είναι το πρόβλημα. Αν έπαιρνε άλλα 10 χρόνια να κάνω άλλη μια ταινία, θα ήμουν 68, δηλαδή πολύ μεγάλος. Δεν ξέρω, έχω όλες αυτές τις ιδέες, όμως δεν είναι εύκολη δουλειά, θέλει χρόνο. Νομίζω πως θα κάνω κάτι άλλο, θα προσπαθήσω να κάνω τηλεόραση μετά.

-Αυτά που συμβαίνουν στον Oscar Wilde και που βλέπουμε στην ταινία ήταν σε μια εποχή όπου οι ομοφυλόφιλοι διώκονταν, τραμπουκίζονταν στους δρόμους από αγνώστους, και φυσικά η ίδια η ομοφυλοφιλία ήταν παράνομη. Στην εποχή μας δεν είναι έτσι τα πράγματα, ειδικά στον Δυτικό κόσμο, όμως υπάρχει ακόμα ομοφοβία και bullying. Πιστεύετε πως ο LGBTQ κόσμος ή κάθε σεξουαλικά και κοινωνικά καταπιεσμένη κοινωνική ομάδα θα δει την ταινία και θα ταυτιστεί μαζί της και με όσα πέρασε ο Oscar Wilde?

-Αυτά που δείχνει η ταινία συμβαίνουν ακόμα, μπορεί όχι στη χώρα μου ή στη χώρα σου, όμως συμβαίνουν. Έτσι κι αλλιώς όμως, θεωρώ πως η Ιστορία είναι πολύ σημαντική για όλους μας. Σου δίνει κουράγιο να ξέρεις ότι τα τελευταία 100 χρόνια, μέσα σε μια ιστορία δύο εκατομμυρίων χρόνων της ανθρωπότητας, τόσα πολλά άλλαξαν. Από εκεί που ένας άντρας ουσιαστικά εκτελέστηκε επειδή ήταν γκέι, εμείς σήμερα ζούμε τόσο βελτιωμένες ζωές. Είναι μια φοβερή ιστορία να ακούσεις και να σκεφτείς, γιατί αυτό που συνέβη στον Oscar Wilde συμβαίνει ακόμα σε κάποιους στον κόσμο, κατά πάσα πιθανότητα αυτήν τη στιγμή που μιλάμε.

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα για: ,
wso shell IndoXploit shell webr00t shell hacklink hacklink satış wso shell